Gromme
Legacy Member
Er was eens een prins...
Een prins die men niet langer herkennen kon. Hij leidde altijd een éénzaam leven waarin familie noch vrienden opvulling noch troost konden bieden. Zijn naam is Semi de Beir. Semi, of de Beir zoals vele hem noemde, was altijd bezig met de natuur en de passie dat hij ervoor droeg. Maar hoewel de natuur hem liefde kon bieden was het niet het gevoel dat hij zocht. Vele dagen kon men de prins terug vinden in een mooie, weelderige tuin met natuurs pracht & praal in alle geuren en kleuren of men vond hem terug tussen de reusachtige bomen in het grote woud. Het koningspaar maakt zich vreselijke zorgen en deden er alles aan om hem te verwennen, aan te moedigen om nieuwe dingen te doen en op te monteren. Maar enkel de geur van tulp en eik, het gevoel van schors en gras en het geluid van vogel en hert konden hem een beetje meer vervullen met een gevoel dat iets meer betekende.
Op een dag waarop hij, zoals op vele andere dagen, weer in de majestieke hof zat, gebeurde er een ontmoeting. Een confrontatie met verleden en een duw naar een toekomst die alles zou veranderen. Iets, of beter, iemand volledig in oude vodden gesluierd verscheen voor hem en met een stem kalm als de wind sprak de onbekende persoon hem aan.
Zoiets had ik gedacht. Natuurlijk staat het bol van de fouten, en is het mss niet interessant in zijn geheel. Cliches & herhalingen gecombineerd met spellingsfouten stapelen zich op. Maar het is om dat gedachte erachter. Het verhaal moet dan ook maar hooguit een 3-tal blz duren opgevuld met tekeningen erbij.
Liefste wel opbouwende kritiek en commentaar.
Een prins die men niet langer herkennen kon. Hij leidde altijd een éénzaam leven waarin familie noch vrienden opvulling noch troost konden bieden. Zijn naam is Semi de Beir. Semi, of de Beir zoals vele hem noemde, was altijd bezig met de natuur en de passie dat hij ervoor droeg. Maar hoewel de natuur hem liefde kon bieden was het niet het gevoel dat hij zocht. Vele dagen kon men de prins terug vinden in een mooie, weelderige tuin met natuurs pracht & praal in alle geuren en kleuren of men vond hem terug tussen de reusachtige bomen in het grote woud. Het koningspaar maakt zich vreselijke zorgen en deden er alles aan om hem te verwennen, aan te moedigen om nieuwe dingen te doen en op te monteren. Maar enkel de geur van tulp en eik, het gevoel van schors en gras en het geluid van vogel en hert konden hem een beetje meer vervullen met een gevoel dat iets meer betekende.
Op een dag waarop hij, zoals op vele andere dagen, weer in de majestieke hof zat, gebeurde er een ontmoeting. Een confrontatie met verleden en een duw naar een toekomst die alles zou veranderen. Iets, of beter, iemand volledig in oude vodden gesluierd verscheen voor hem en met een stem kalm als de wind sprak de onbekende persoon hem aan.
Zoiets had ik gedacht. Natuurlijk staat het bol van de fouten, en is het mss niet interessant in zijn geheel. Cliches & herhalingen gecombineerd met spellingsfouten stapelen zich op. Maar het is om dat gedachte erachter. Het verhaal moet dan ook maar hooguit een 3-tal blz duren opgevuld met tekeningen erbij.
Liefste wel opbouwende kritiek en commentaar.
).
dus kdenk nie dat er hier grote poëeten zitten, no offence