Archief - Waarom was het gedaan met je laatste vriend(in)?

puni zei:

Ze hebben daar nochtans een punt.

Klik om te vergroten...

Ik zie niet in hoe. Je kent me niet, ik geef enkel een lichte beknopte situatie van hoe ik leef, hoe ik ben, maar m'n vriendin leert ook nog wel altijd iets bij, en ik ook van haar. Dus je kunt onmogelijk stellen dat ik geen recht heb om hier m'n (hypocriete) mening te zeggen.

@Savage: ik heb zelfs geen zin meer om betutteld te worden op vlak van huishouden. Ik doe dat liever zelf, als het een stort is, dan is dat mijn schuld. Niet dat dat zo is, het is maar een vb. M'n broer daarentegen, die trekt zich daar niks van aan, dat zie je dan ook. Maar als dat werkt voor hem, np. Ik moet er niet mee samenleven later. Nu is het allemaal nog wel 'kamersysteem', maar ik doe evengoed m'n werk op andere plaatsen in het huis. Dus zelf wonen met 'n vriendin lijkt me geen probleem.

Naar mijn mening is opvoeding ook wel overrated, uiteindelijk beslissen die kinderen zelf wel wat ze doen. Een beetje richting geven kan geen kwaad, of naar een 'normale' omgang streven met anderen ook niet. Maar zo betuttelen e.d., dat is geen garantie op betere netheid etc.

Mijn man is er zo eentje waar alles voor hem gedaan werd. Maar ik ben de meid niet.
Qua rekeningen en papierwerk zorg ik ervoor dat het mijne gedaan is en ook hetgene waar ik mee profijt uit haal (gas, electriciteit, water,...)

Verder was hij het type waar de vuile was uit zijn kamer gehaald werd. Nu vroeg hij mij een paar keer of ik de was al gedaan had want hij kon bepaalde dingen niet terugvinden in de kast. Tuurlijk, ik had al een paar keer de was gedaan maar wat niet in de mand ligt wordt niet gewassen. Toen ging hij vragen of ik de was ging doen en of dat t-shirt gewassen kon worden. Ja hoor, geen probleem, als je het wel even in de wasmand gooit. Het lag niet in de wasmand dus werd het ook niet gewassen.

Brood liet hij open op het aanrecht staan. Tja dan maar uitgedroogd brood eten want ik ga geen nieuw brood halen omdat je het niet terug in de broodtrommel kan doen.
Hij drinkt graag verse melk, maar zette ze nooit terug in de koelkast. Vroeger deed dat wel iemand voor hem, ik dus niet. Dan komt hij klagen dat de melk zuur is en er nu geen melk is. Jammer maar ik ga geen melk halen omdat hij ze niet terug in de koelkast gezet heeft.

Op andere dingen hebben we dan weer compromissen. Ik heb graag margarine die in de koelkast gestaan heeft, hij niet. Dus hebben we gewoon 2 potjes open.

Als hij klaagt dat dat bord nog op zijn bureau staat en niet is afgewassen dan zeg ik hem dat hij ook 2 benen heeft en het naar de keuken kan brengen.
Ik blijf die dingen ook niet herhalen hoor. Enkel als hij vraagt waarom dat niet opgeruimd is ofzo zal ik iets zeggen.

Het heeft een poos geduurd maar hij is al heel wat gebeterd in al deze dingen.
In mijn ogen was het hier soms een stal, maar hij zou helemaal niet veranderen als ik gewoon alles achter hem bleef opruimen.

Het is nu zelfs zo dat als ik een namiddagje wegga met vriendinnen hij ook opruimt. Vroeger zou ik dat ook nog eens moeten doen als ik terugkwam. Gewoon even doorbijten heeft hier toch tot betere resultaten geleid.

Terrorist_Hell zei:

Verder is het compleet onwaar wat je zegt. Is het zo broodnodig mijn persoonlijk leven (het feit dat ik werkloos ben) steeds als argument te gebruiken, en het mijne teniet te doen?

Klik om te vergroten...

Uw levensstijl doet hier wel degelijk terzake. Gij spreekt over het opnemen van verantwoordelijkheden, terwijl ge zelf nauwelijks verantwoordelijkheden hebt. Daarnaast is uw levensstijl gewoon verkeerd. Het is helemaal niet uw goed recht om voor deze stijl te kiezen aangezien deze onze maatschappij ondermijnt. 't is bijgevolg niet meer dan logisch dat daar commentaar op komt.

Daarnaast is uw redering over samenwonen behoorlijk simplistisch imo. Samenwonen kan volgens u probleemloos als er maar genoeg gepraat wordt in een relatie, en dat is BS. Veel gewoontes en karaktereigenschappen worden pas irritant wanneer je er daadwerkelijk dagelijks mee geconfontreerd wordt. Het grootste 'risico' aan samenwonen is terechtkomen in routine: 's morgens vroeg op - 's avonds laat terug - koken, eten, afwas - ff TV kijken - slapen. De weekens staan gevuld met het gras afdoen, uitslapen, de was doen, opruimen en op bezoek gaan bij uw ouders en schoonouders. En dan gaat iemand zich afvragen of dit nu wel is wat hij/zij wilt. Praten kan in beide situaties helpen maar dat is niet altijd zo. Vandaar dat samenwonen toch nog altijd een belangrijke stap is in een relatie imo. Een sterke relatie hebben voordat ge gaat samenwonen is zéker een groot voordeel, maar het geeft geen absolute zekerheid. Ik vind dat gij daar erg laks overgaat, voornamelijk omdat ge zelf niet geconfronteerd wordt met deze situaties. Uw arrogante houding op vlak van relaties vind ik dan ook compleet misplaatst.

Ik zal zelf wel bepalen welke verantwoordelijkheden ik belangrijk vind. Zolang mijn ouders en vriendin daarmee akkoord gaan, is er voor mij niks aan de hand. Wat anderen daarover denken, pech gehad. Dat het de maatschappij ondermijnt, is een klucht. Mensen die me kennen, lachen me niet uit of denigreren me niet omdat ik niet aan (degelijk) werk raak. Wat is trouwens het o zo grote verschil met iemand die werkt? Ik zie enkel de belastingen en dergelijke als een struikelpunt, ik ken er namelijk geen bal van. Maar of dat nu m'n relatie zou ondermijnen? Ben ik plots meer verantwoordelijk als ik een eigen huis heb ipv een eigen kamer? Het principe blijft hetzelfde hoor.

Mijn redenering is simplistisch, dat klopt. De 'problemen' van Amaryllis vind ik persoonlijk zeer erg, al dat zijn zeker zaken die je zou moeten kennen van elkaar voor je gaat samenwonen. Anders ben je imo geen goed koppel. Nuja, chapeau aan haar vent dat die wat verandert, maar ik zou er niet mee gediend zijn. Routine vind 'k niet erg, ik eet-drink-eet-slaap evenveel als een normaal persoon, dus ik zie het probleem niet als je dan met twee bent. Een beetje verstand en logica kan geen kwaad in een relatie. Als gij dat arrogant vindt: I just don't give a fuck.

Ik zie enkel de belastingen en dergelijke als een struikelpunt

Klik om te vergroten...

Ja, enkel het feit dat je parasiteert op de maatschappij. Enkel dat.

edit: enfin, ik hoop van harte dat je actief naar werk zoekt, maar de houding van de posters voor me doet me denken van niet.

Ik hoef dan ook niet steeds mijn situatie uit te leggen, zoek maar in één van m'n vorige posts. Maar ja, je kent me blijkbaar al beter dan mezelf, want ik weet bij God niet hoe ik zou reageren op m'n eerste belastingbrief. Blijkbaar weet jij al dat ik me zal "wreken op de maatschappij". Lachwekkend is het gewoon

Terrorist_Hell zei:

Ik zal zelf wel bepalen welke verantwoordelijkheden ik belangrijk vind. Zolang mijn ouders en vriendin daarmee akkoord gaan, is er voor mij niks aan de hand. Wat anderen daarover denken, pech gehad. Dat het de maatschappij ondermijnt, is een klucht. Mensen die me kennen, lachen me niet uit of denigreren me niet omdat ik niet aan (degelijk) werk raak. Wat is trouwens het o zo grote verschil met iemand die werkt? Ik zie enkel de belastingen en dergelijke als een struikelpunt, ik ken er namelijk geen bal van. Maar of dat nu m'n relatie zou ondermijnen? Ben ik plots meer verantwoordelijk als ik een eigen huis heb ipv een eigen kamer? Het principe blijft hetzelfde hoor.

Klik om te vergroten...

nee, maar het verschil dus dat er

a) nog een hoop stress bijkomt aan beide kanten die mogelijks op elkaar uitgewerkt wordt
b) al die dingetjes die maar 5 minuten duren: eten maken, afwassen boodschappen doen, strijken, opruimen, etc wel allemaal opstapelen zodat er elke avond misschien een uur of mss 2 aan idle tijd is. *dat* is het grote verschil lijkt me >_>

plus dat je geen echte verantwoordelijkheid hebt uiteraard, het kan niet echt fout gaan uiteindelijk wanneer je thuis in een kamer woont in tegenstelling tot wanneer je een eigen woonst moet financieren.

cura zei:

ge hebt toch duidelijk gemaakt da als het haar tegenvalt met die andere gast op da weekendje da ze nie moe terugkomen naar u eh? want ken da al

Klik om te vergroten...

Ze is ondertussen al teruggeweest want het was blijkbaar ne zagevent in't echt. Maar we blijven wel uiteen. Damage's done.
Ik had haar een mail gestuurd waar ik eens stevig mijn gedacht heb gezegd, ze was erg geschokt maar zei wel dat het allemaal waar was wat ik zei. Na een scheldtirade of 4-5 is er dan uiteindelijk gezegd geweest wat er gezegd moest worden. (mja we zijn nogal hevig als't er boel is) Nu gaat ze aan haar eigen "werken" en ze ging iets laten weten als ze zelf vond dat ze klaar was om mij terug te zien/horen. Beschaamd zeker? Maar ik moet/ga daarvoor niet speciaal als een schoothondje op haar zitten wachten. Goeien deal wat mij betreft, want het vertrouwen is langs mij toch wel serieus geschaad. Dit heeft tijd nodig om te herstellen, als het ooit kan hersteld worden.

Mja kijk, tot op zekere hoogte ken je je partner wel. Het is alleen maar hoe je ermee omgaat. Ik vind ons beiden gelijkwaardig, 1 iemand moet niet alles voor de 2 doen.
Papierwerk daar ben ik beter in, maar hij moet niet automatisch aannemen dat ik dat daarom ook voor hem ga doen.
Zo negeerde hij alles, zelfs simpele dingen. Die doet hij nu zelf en als hij er echt niet aan uitkan of niet zeker is dan vraagt hij tegenwoordig of ik even kan helpen in plaats van het zomaar naar mij door te schuiven.

Maar op zich, grote problemen zou ik het niet noemen hoor.
Ik heb trouwens ook al heel wat verschillende situaties gezien. Mensen die van thuis uit veel moesten doen en verantwoordelijkheden aanleerden maar die helemaal het tegenovergestelde gingen doen eens ze uit huis waren. Of andersom, de grootste 'nietsnut' thuis die helemaal omsloeg eens op eigen benen.

Je kan dus niet altijd afleiden hoe iemand gaat worden door hem/haar thuis mee te maken.

zarathustra zei:

nee, maar het verschil dus dat er

a) nog een hoop stress bijkomt aan beide kanten die mogelijks op elkaar uitgewerkt wordt
b) al die dingetjes die maar 5 minuten duren: eten maken, afwassen boodschappen doen, strijken, opruimen, etc wel allemaal opstapelen zodat er elke avond misschien een uur of mss 2 aan idle tijd is. *dat* is het grote verschil lijkt me >_>

plus dat je geen echte verantwoordelijkheid hebt uiteraard, het kan niet echt fout gaan uiteindelijk wanneer je thuis in een kamer woont in tegenstelling tot wanneer je een eigen woonst moet financieren.

Klik om te vergroten...

eten maken en afwassen op 10 mins? In wat voor een futuristische omgeving woont gij?

Verse groentjes, aardappelen, vlees/vis ... duurt bij mij gemakkelijk een uur. Neem daar noges 10 a 20 mins afwas bij.

@Amaryllis: ik begrijp uw standpunt volledig. Er komt een punt waarop ge het beu wordt om achter iemand zijn/haar gat te zitten. Dat is echt veel te tijdrovend + het werkt nog meer frustraties op dan wa anders. Ik zeg niet dat de "je m'en fous" houding beter is, maar op den duur word je autmatisch daarheen geduwd.

@th: Je kan zo'n dingen helemaal niet op voorhand voorzien. Het is net van zodra je gaat samenwonen dat zulke dingen komen bovendrijven, geloof me. Moest ik op voorhand weten hoe of wat, ik had denkik niet gaan samenwonen. Had ik voor hetzelfde geld wel opnieuw een studio ofzo gaan zoeken.

Savage zei:

eten maken en afwassen op 10 mins? In wat voor een futuristische omgeving woont gij?

Verse groentjes, aardappelen, vlees/vis ... duurt bij mij gemakkelijk een uur. Neem daar noges 10 a 20 mins afwas bij.

Klik om te vergroten...

Bemerk dat TH gezegd heeft dat al die dingen 5 minuutjes duren ofzo Ik ga gewoon even mee in zijn denkwijze

ah, ok, dacht al

Ik ken niets van koken, maar ik zou het graag leren, ongeacht hoelang het duurt. Het is de attitude die telt, niet perse hoelang iets duurt. Ik doelde eerder op vuilniszak buiten zetten enzo, dat duurt maar paar minuutjes.

zarathustra zei:

a) nog een hoop stress bijkomt aan beide kanten die mogelijks op elkaar uitgewerkt wordt
b) al die dingetjes die maar 5 minuten duren: eten maken, afwassen boodschappen doen, strijken, opruimen, etc wel allemaal opstapelen zodat er elke avond misschien een uur of mss 2 aan idle tijd is. *dat* is het grote verschil lijkt me >_>

plus dat je geen echte verantwoordelijkheid hebt uiteraard, het kan niet echt fout gaan uiteindelijk wanneer je thuis in een kamer woont in tegenstelling tot wanneer je een eigen woonst moet financieren.

Klik om te vergroten...

En hoe weet jij in godsnaam hoeveel stress ik zal hebben en dat die 'taken' als idle tijd beschouwd zal worden? En die verantwoordelijkheid begint afgezaagd te worden, mag 'n mens nog rustig leven eigenlijk? Ge kunt gerust 2 totale tegenpolen hebben: de ene is zeer relax, de andere gehaast tot en met, maar beiden hebben dezelfde financiele en sociale situatie. Maw, het is subjectief en hangt ervan af hoe je het aanpakt.

Amaryllis zei:

Papierwerk daar ben ik beter in, maar hij moet niet automatisch aannemen dat ik dat daarom ook voor hem ga doen.
Zo negeerde hij alles, zelfs simpele dingen. Die doet hij nu zelf en als hij er echt niet aan uitkan of niet zeker is dan vraagt hij tegenwoordig of ik even kan helpen in plaats van het zomaar naar mij door te schuiven.

Maar op zich, grote problemen zou ik het niet noemen hoor.
Ik heb trouwens ook al heel wat verschillende situaties gezien. Mensen die van thuis uit veel moesten doen en verantwoordelijkheden aanleerden maar die helemaal het tegenovergestelde gingen doen eens ze uit huis waren. Of andersom, de grootste 'nietsnut' thuis die helemaal omsloeg eens op eigen benen..

Klik om te vergroten...

No offense, maar ik vind het eerlijk gezegd erg gesteld met uw partner. Zoiets merk je toch puur op basis van karakter bij de eerste afspraak? Je wordt niet zomaar nonchalant, al zeker niet tgo je vriend(in). En voor de rest, zoiets heet gezond verstand, je moet weten wanneer hulp nodig is.

Savage zei:

@th: Je kan zo'n dingen helemaal niet op voorhand voorzien. Het is net van zodra je gaat samenwonen dat zulke dingen komen bovendrijven, geloof me. Moest ik op voorhand weten hoe of wat, ik had denkik niet gaan samenwonen. Had ik voor hetzelfde geld wel opnieuw een studio ofzo gaan zoeken.

Klik om te vergroten...

Tja, ge moet u ook aanpassen hé, je moet je geest setellen op het feit dat je samenwoont met iemand. Als je puur op je eigen gaat bezig blijven, kun je idd beter apart gaan wonen.

Terrorist_Hell zei:

Ge kunt gerust 2 totale tegenpolen hebben: de ene is zeer relax, de andere gehaast tot en met, maar beiden hebben dezelfde financiele en sociale situatie. Maw, het is subjectief en hangt ervan af hoe je het aanpakt.

Klik om te vergroten...

Er zijn mensen die veel belang hechten aan een mooie carrière (ja echt, ze bestaan! ), dus is het toch logisch dat voor hen de stap naar samenwonen complexer is dan voor u? Een paar posts geleden vond ge dat onzin en wees dat op een slechte relatie volgens u :ironic:

Terrorist_Hell zei:

Ben ik plots meer verantwoordelijk als ik een eigen huis heb ipv een eigen kamer? Het principe blijft hetzelfde hoor.

Klik om te vergroten...

Dat je je zoiets nog maar kunt afvragen. Ik snap het niet.

Blackstone zei:

Er zijn mensen die veel belang hechten aan een mooie carrière (ja echt, ze bestaan! ), dus is het toch logisch dat voor hen de stap naar samenwonen complexer is dan voor u? Een paar posts geleden vond ge dat onzin en wees dat op een slechte relatie volgens u :ironic:

Klik om te vergroten...

Met 'n carrière is niks mis, maar de relatie moet daaraan aangepast zijn. Je kunt altijd wel ergens een evenwicht vinden, maar je moet er zin in hebben, beide partners. In dat opzicht kan er snel een slechte verhouding uit ontstaan, ja.

night ghost 128 zei:

Dat je je zoiets nog maar kunt afvragen. Ik snap het niet.

Klik om te vergroten...

Zie het zo: als ge uw eigen kamer niet deftig kunt onderhouden, moet je dat ook niet verwachten van een volledige woonst. Als je het wel kan, is de kans groter. Of dat nu je eigen woonst is of niet. Bij nader inzien lijkt het me logisch dat je meer let op je eigen woonst, en het er dus netter zou moeten uitzien dan wanneer je nog thuis woont bv.

Terrorist_Hell zei:

No offense, maar ik vind het eerlijk gezegd erg gesteld met uw partner. Zoiets merk je toch puur op basis van karakter bij de eerste afspraak? Je wordt niet zomaar nonchalant, al zeker niet tgo je vriend(in). En voor de rest, zoiets heet gezond verstand, je moet weten wanneer hulp nodig is.

Klik om te vergroten...

Again erg simplistisch voorgesteld imo.

Ge weet niet hoe erg de situatie is totdat ge ermee geconfronteerd wordt. Door alleen maar te praten komt ge toch niet teweten in welke mate iemand nonchalant is? Dat heeft trouwens helemaal nix met gezond verstand te maken. Nonchalant zijn is meer een 'gewoonte' waaraan gewerkt kan worden. Grappig dat juist gij iemand ervan gaat beschuldigen dat hij/zij geen gezond verstand heeft. Het aantal hersenloze replys van u is echt niet meer bij te houden.

En in de veronderstelling dat Amaryllis op voorhand al perfect wist hoe nonchalant haar vriend ging zijn: is het dan zo raar dat ze toch besluit om met hem te gaan samenwonen? Ze ergert zich er mss aan maar dat wilt toch absoluut niet zeggen dat ze ongelukkig is met haar relatie.

Terrorist_Hell zei:

Zie het zo: als ge uw eigen kamer niet deftig kunt onderhouden, moet je dat ook niet verwachten van een volledige woonst. Als je het wel kan, is de kans groter. Of dat nu je eigen woonst is of niet. Bij nader inzien lijkt het me logisch dat je meer let op je eigen woonst, en het er dus netter zou moeten uitzien dan wanneer je nog thuis woont bv.

Klik om te vergroten...

Ja, kuisen. Maar voor de rest is een huis toch een pak meer verantwoordelijkheid dan een simpel kamertje.

Ik weet inderdaad niet hoe erg de situatie kan zijn, maar ik elimineer zoveel mogelijk, dat ik niet voor verrassingen kom te staan. Zoiets heet wel degelijk gezond verstand, het is gewoon een rationele aanpak. Ik vind mijn replies nochtans veel steek houden, dat jij het tegendeel denkt, bewijst dat we op andere golflengtes zitten en/of we tevreden zijn met andere dingen. Elkaar daarvoor aanvallen is niet nodig, het toont alleen maar je onvermogen om met 'n ander te discussiëren die alternatief denkt.

Het lijkt me imo redelijk dom om te gaan samenwonen met de gedachte dat uw partner (nog steeds) nonchalant is. Dan vraag je toch gewoon om problemen?

night ghost 128 zei:

Ja, kuisen. Maar voor de rest is een huis toch een pak meer verantwoordelijkheid dan een simpel kamertje.

Klik om te vergroten...

Wat dan nog? Meubels? Wat is het o zo grote verschil tussen een kamer en een huis, naast proportie en aantal?

Terrorist_Hell zei:

No offense, maar ik vind het eerlijk gezegd erg gesteld met uw partner. Zoiets merk je toch puur op basis van karakter bij de eerste afspraak? Je wordt niet zomaar nonchalant, al zeker niet tgo je vriend(in). En voor de rest, zoiets heet gezond verstand, je moet weten wanneer hulp nodig is.

Klik om te vergroten...

Merken bij de eerste afspraak? Ik weet niet waar jij over praat hoor op een eerste afspraak maar ik ga zeker al niet beginnen over rekeningen betalen, domiciliëringen in orde brengen, belastingbrieven invullen enz.
Als ze daar tegen mij over beginnen op een eerste afspraak wuif ik dat ook nonchalant weg. En als het er later over te pas kwam dan was alles wel op tijd in orde. Natuurlijk had iemand anders dat geregeld maar dat werd niet gezegd.

Niet iedereen is open over papierwerk en al zeker niet over rekeningen. Mijn man weet ook niet voor de volle 100% wat voor papieren en rekeningen ik allemaal krijg hoor. Ik krijg bijvoorbeeld voor mijn verjaardag geld van mijn ouders overgemaakt. Hij weet dat ik geld krijg maar niet hoeveel ik precies krijg. Het interesseert hem ook niet echt. Hij zegt gewoon koop er maar iets leuks mee voor jezelf want daar is het voor bedoeld.

En natuurlijk zorgde hij er wel voor dat alles netjes was als ik langskwam. Als we dan iets aten of dronken op zijn kamer zei hij altijd: laat maar staan, ik ruim dat wel op als je weg bent. Zijn familie ging mij heus niet zeggen dat zij het opruimden hoor als ik weg was. Tuurlijk merk je er meer van na een langere periode, maar mijn man is jonger dan ik en ik ben ook door bepaalde 'je m'en fous-fases' gegaan. Hij heeft ook een totaal verschillende achtergrond, dus echt veel vergelijken was er niet bij.

Het is allemaal niet onoverkomelijk. Hij is veranderd in bepaalde dingen, ik ook. Maar wat telt is dat we er samen uitgekomen zijn en zijn zelfvertrouwen is nu een heel stuk omhooggegaan.