Archief - Vraagje voor jonge ouders

Zelf geen ouder, maar naar de winkel gaan met uw kinderen omdat ze lastig zijn en ze daar dan laten brullen vind ik persoonlijk wel zeer egoistisch...

sandervdw zei:

Zelf geen ouder, maar naar de winkel gaan met uw kinderen omdat ze lastig zijn en ze daar dan laten brullen vind ik persoonlijk wel zeer egoistisch...

Klik om te vergroten...

Ben ik het mee eens. Mijn oplossing: meenemen naar buiten en duidelijk aangeven dat zo'n gedrag niet kan. Ik heb het maar 1 of 2 keer moeten doen, dus voor ons werkt dat alleszins.

Als het allemaal zo simpel was als sommige hier voorstellen... Hier mama van 3 zoontjes (7, 4 en 21 maanden)
Die van 21 maanden is dus hetzelfde karakter als jouw dochtertje... Als hij soms bv pap drinkt in de zetel, eist hij ook dat ik erbij blijf zitten. Owee als ik durf weggaan. En nog van die dingen.
's Nachts net hetzelfde. Nog altijd slaapt hij niet door. Soms eens een weekje wel, maar na een operatie onder narcose 2 maand geleden, is hij elke nacht wakker. En ja, laten wenen hebben we al geprobeerd. Werkt niet. Laatste week valt het mee, hij is dan maar kwartiertje wakker en gaat dan zonder wenen terug slapen. Heb al uren beneden met hem gezeten, dat hij hysterisch werd. Ik ga er beneden altijd effe mee in de zetel zitten tot hij gekalmeerd is. Heb ze alledrie hetzelfde opgevoed, de oudste sliep door op een jaar (borstvoeding, reflux,...), de middelste al op 6 weken en de jongste nu dus nog steeds niet.
Voor wie het niet gelooft, je hebt wel degelijk kinderen bij wie laten wenen niet helpt. En als ouder hoor je ook wel of het wenen gemeend is of niet. Bij de jongste is het gemeend, die is echt overstuur.
Ik heb er gewoon mee leren leven. Er komt wel een dag dat ze doorslapen. Binnenkort begrijpt hij ook meer, dan is het hopelijk makkelijker om hem gewoon in bed kalm te krijgen. Ik ben zelf ook een heel slechte slaper (inslapen, doorslapen) en hooggevoelig, hij zal het dus van geen vreemde hebben. Middagdutjes zijn meestal ook geen probleem.
Hoe verloopt alles bij onthaalmoeder/crèche/thuis of is er eentje van jullie altijd thuis voor de kindjes?
Maar idd, doe de kindjes eens een weekendje weg, op een ander zijn ze meestal braver hoor en neem wat tijd als koppel voor elkaar, al is het maar een dagje. Het huishouden gaat helaas niet lopen.
Veel succes ermee!

weeltje zei:

Als het allemaal zo simpel was als sommige hier voorstellen... Hier mama van 3 zoontjes (7, 4 en 21 maanden)
Die van 21 maanden is dus hetzelfde karakter als jouw dochtertje... Als hij soms bv pap drinkt in de zetel, eist hij ook dat ik erbij blijf zitten. Owee als ik durf weggaan. En nog van die dingen.
's Nachts net hetzelfde. Nog altijd slaapt hij niet door. Soms eens een weekje wel, maar na een operatie onder narcose 2 maand geleden, is hij elke nacht wakker. En ja, laten wenen hebben we al geprobeerd. Werkt niet. Laatste week valt het mee, hij is dan maar kwartiertje wakker en gaat dan zonder wenen terug slapen. Heb al uren beneden met hem gezeten, dat hij hysterisch werd. Ik ga er beneden altijd effe mee in de zetel zitten tot hij gekalmeerd is. Heb ze alledrie hetzelfde opgevoed, de oudste sliep door op een jaar (borstvoeding, reflux,...), de middelste al op 6 weken en de jongste nu dus nog steeds niet.
Voor wie het niet gelooft, je hebt wel degelijk kinderen bij wie laten wenen niet helpt. En als ouder hoor je ook wel of het wenen gemeend is of niet. Bij de jongste is het gemeend, die is echt overstuur.
Ik heb er gewoon mee leren leven. Er komt wel een dag dat ze doorslapen. Binnenkort begrijpt hij ook meer, dan is het hopelijk makkelijker om hem gewoon in bed kalm te krijgen. Ik ben zelf ook een heel slechte slaper (inslapen, doorslapen) en hooggevoelig, hij zal het dus van geen vreemde hebben. Middagdutjes zijn meestal ook geen probleem.
Hoe verloopt alles bij onthaalmoeder/crèche/thuis of is er eentje van jullie altijd thuis voor de kindjes?
Maar idd, doe de kindjes eens een weekendje weg, op een ander zijn ze meestal braver hoor en neem wat tijd als koppel voor elkaar, al is het maar een dagje. Het huishouden gaat helaas niet lopen.
Veel succes ermee!

Klik om te vergroten...

1) wenen/niet wenen is niet erfelijk, is 100% aangeleerd gedrag
2) Als uw kind echt constant overstuur is, dan moet je naar een psychiater. Uw kind weent om aandacht te krijgen, zolang je die blijft geven zal uw kind blijven wenen wanneer het aandacht wil.
3) Een kennis van ons heeft een kind dat onhandelbaar is wanneer het niet gedragen wordt. Eens dat kind naar een creche gaat, denk je dan echt dat ze die heel da dag gaan ronddraaien. Laten wenen en eens hij doorkrijgt dat dat truckje niet werkt stopt dat wel.

Natuurlijk weent een kind om aandacht, hoe moet hij het anders duidelijk maken dat er iets is als het nog niet kan praten? Een kind huilt om te communiceren, dat er iets scheelt. Honger, dorst, bang, verdriet, drang naar aandacht,...
En idd, als het slaapprobleem zich blijft voortdoen, ga ik er idd mee langs een arts. Omdat ik weet dat het niet enkel om aandacht is. Ik wil mijn kinderen meegeven dat ik er altijd voor hun ben als er iets scheelt. Dus ook 's nachts. Ik klaag er ook niet over hoor, is mijn manier van opvoeden.

Op uwe 3. Mijne gaat al naar een onthaalmoeder sinds zijn 5 maanden, en wordt echt wel niet constant gedragen. Nu de laatste 2 weken wel, dutske heeft zijn voetzooltjes 2de graag verbrand..

eniac zei:

Als je het mij vraagt is kind op de ouderlijke slaapkamer al een no go. Kinderen hebben hun kamer, daar wordt geslapen.

Ik ben ook geen fan van die spaarplannen (knikkers, punten, whatever). Ik wil dat mijn kind(eren, binnenkort) luisteren en braaf zijn uit zichzelf, niet omdat ze op het einde van de rit een ijscreme of pop krijgen. Die ijscreme of pop volgt vanzelf ook wel. Zo bereik je een positieve sfeer waarin goed gedrag als normaal wordt gezien, met indirecte beloningen, in plaats van als een inspanning waar directe beloningen dienen tegenover te staan.

In dit geval: door de zure appel bijten, inderdaad. Dergelijk gedrag kan je nog corrigeren maar je moet ingrijpen en het kan best een heftige periode worden. Blijf rustig, leg het kind uit waarom iets niet kan of niet mag, en geef niet meer toe.

Bij onze dochter (4 jaar nu) is dit iets cyclisch, al sinds haar peutertijd. Het gaat een hele tijd goed, maar dan komt er een lastigere periode waarin ze meer gaat uitdagen en moeilijker luistert. Als je op die momenten duidelijk bent in wat kan en niet kan, en je standvastig en consequent bent in het afhandelen van flink en minder flink gedrag, dan raak je daar zonder al te veel kopzorgen doorheen en zit je daarna weer een tijd relatief op je gemak.

Nu goed... één en ander hangt ook af van het karakter van je kind. Volgende week komt bij ons eentje bij, we zien dan wel of onze huidige manieren blijven werken.

edit: en inderdaad, neem zelf ook eens wat tijd voor jullie 2. Ga eens uit (eten, cinema, whatever), trek er een weekendje op uit, dat soort zaken. Moet niet voortdurend en het betekent absoluut niet dat je je kind in de steek laat, maar ik denk dat de meeste koppels daar (bewust of onbewust) echt nood aan hebben.

Klik om te vergroten...

Ben het volledig eens met hoe Eniac het ziet. Met die van mij geen problemen. Die van mijn zus gedragen zich ook behoorlijk. Die van mijn nicht daarentegen. Holy god. Iedere keer dat die op bezoek komen erger ik mij te pletter. Mijn nicht is nota bene ook lerares. Die kinderen zijn heer en meester. Die kinderen slagen er altijd in om hun willetje door te drijven (3 en 5 jaar). Je te soepel opstellen is toch ook niet bevorderlijk voor de ontwikkeling van hun karakter.

weeltje zei:

Als het allemaal zo simpel was als sommige hier voorstellen...

Klik om te vergroten...

Maar als ik rondkijk in mijn omgeving IS het vaak/meestal zo simpel. Te veel ouders zijn inconsequent en niet standvastig. Kind toont slecht gedrag (pakweg in de zetel springen): "niet doen jongen". Ouder keert zijn rug, kind doet voort, ouder zegt niets meer. Kind heeft geleerd: negeren en ik kan mijn goesting doen.
Of in de winkel, kind misdraagt zich, ouder uit 1 zwakke terechtwijzing, kind luistert niet, ouder heeft geen zin in de confrontatie en denkt dat zwijgen dan het minste kwaad of misbaar oplevert. Zo stel je je als ouder uiterst zwak op. En zo worden de kinderen de baas.

Ik zie dat zo enorm vaak rond mij en ik kan me er vierkant aan ergeren.

Die van 21 maanden is dus hetzelfde karakter als jouw dochtertje... Als hij soms bv pap drinkt in de zetel, eist hij ook dat ik erbij blijf zitten. Owee als ik durf weggaan. En nog van die dingen.

Klik om te vergroten...

Zoiets heb je volledig zelf in de hand. Je kiest er zelf voor of je erin meegaat of niet. Na een tijd gaat het kind dat verwachten. Je kan het dan nog altijd corrigeren, maar dan gaat het wel wat clashen natuurlijk.

Voor wie het niet gelooft, je hebt wel degelijk kinderen bij wie laten wenen niet helpt. En als ouder hoor je ook wel of het wenen gemeend is of niet. Bij de jongste is het gemeend, die is echt overstuur.

Klik om te vergroten...

Ik ben geen voorstander van uw kind "zomaar" te laten wenen no matter what. Als er echte redenen zijn dat uw kind weent (pijn, "psychologische" problemen, ...) moet je die redenen/problemen aanpakken. Volledig akkoord. Maar als er geen aanwijsbare redenen zijn laat je je kind niet met je voeten spelen.

owa zei:

ik slaag mijn kinderen nooit maar straf ze wel.
bv: op hun knieën laten zitten met hun armen omhoog.

Klik om te vergroten...

Euhm, dees vind ik toch ook niet normaal hoor.

Wij hebben een zoontje van 3 en een dochter van 5 maanden. Ons zoontje heeft de diagnose autisme spectrum stoornis gekregen. Wij zitten met hem heel erg in de 'routines' van de dag, veel heel consequent hetzelfde doen anders is hij volledig uit zijn doen.

Een paar tips die misschien wat kunnen helpen (alhoewel dat vooral vanuit onze situatie gezien is):
- zorg dat je consequent bent
- probeer het 'willetje' te doorbreken door wat jullie belangrijk vinden bv. opstaan is meteen slaapzak uit, elke morgen.
- stel niet teveel speelgoed ter beschikking maar wissel wel regelmatig af.
- wij zijn bij de Ikea een rode badmat gaan halen die we gebruiken om te straffen. Als hij stout is gaat hij na 1 waarschuwing op de mat. Na een aantal keer is dreigen met het op de mat zetten meestal genoeg. Laat je kindje op de mat tot hij/zij gekalmeerd is.

De tip van ze allebei te straffen vind ik wel een interessante en dat zullen wij nog moeten zien hoe dat in de toekomst gaat lopen.

Laten huilen is zeker niet bij elk kind de juiste oplossing.

eniac zei:

Knip.

Klik om te vergroten...

Mijn tweelingouder zit hier op het forum .

Ik vind het trouwens vreemd dat jij als niet ouder hier puntjes zit op te lijsten Sander . Maar het is goed dat je er al uit bent hoe je het gaat aanpakken

Igition zei:

Mijn tweelingouder zit hier op het forum .

Ik vind het trouwens vreemd dat jij als niet ouder hier puntjes zit op te lijsten Sander . Maar het is goed dat je er al uit bent hoe je het gaat aanpakken

Klik om te vergroten...

Mede door bovengenoemde problemen zijn wij er helemaal nog niet uit of we wel ouders willen worden . Echter wordt de intelligentie van kinderen vaak onderschat. Mensen denken om 1 of andere redenen dat kinderen niet beseffen dat ze door te wenen of lastig te doen bijna altijd hun zin krijgen. Als een kind 2 weken lang niet slaapt zonder te wenen, dan is er iets medisch fout en moet je echt dringend naar een dokter. (btw, buiten verlatingsangst kan ik bijna geen medische reden bedenken waarom in bed liggen een huilbui zou oproepen)

Voor veel van de ouders hier kom ik blijkbaar over als "grof" over, maar eigenlijk deel ik gewoon exact dezelfde mening als Eniac. Zorg dat je als ouders "baas" blijft over je kind en blijf ook consequent daarin, dat zal al enorm veel problemen oplossen.

Om de dag te beginnen wordt ze meestal al wakker tussen ons in bed (of ik zelfs op de zetel beneden) omdat ze het 's nachts zo goed als altijd op krijsen zet (Laat ons zeggen dat ze 1 a 2 nachten per week wel doorslaapt) de enige manier om haar te doen stoppen zonder dat broer ervan wakker word is ze tussen ons leggen.

Klik om te vergroten...

Laat ze nekeer in haar eigen bed slapen. Als ze er uit komt terug inleggen (blijf in de kamer zonder aandacht aan te geven). Blijven herhalen. In de supermarkt hoeven ze niet alles samen te krijsen zoals sommigen denken, gewoon ze laten mee shoppen. Laat ze de melk zoeken etc...

Goed gedrag belonen en slecht gedrag negeren of ombuigen indien mogelijk. Als ge iets uitlegt u bukken. Niet overbeschermend zijn. Kinderen, kinderen laten zijn, u niks aantrekken van de mensen rondom u (krijsen ze, laat ze krijsen, negeren, int midden van de supermarkt of whatever, in uw kalme zelve negeren).

En mensen die zeggen dat wij denken dat het makkelijk is, niemand zegt dat dit makkelijk is, maar de "regels" tot succes zijn wel makkelijk, maar soms moeilijk te volgen wegens emotionele banden (vooral bij de moeder meestal).

Vooral alles met een rust doen, geen stress uitstralen, geen "ik krijg het op mijn heupen" uitstralen. Standvastig en rustig zijn, methodisch. Uiteraard als ze boos zijn hé, indien ze flink zijn kan het geknuffel en het gespeel niet op

sandervdw zei:

Mede door bovengenoemde problemen zijn wij er helemaal nog niet uit of we wel ouders willen worden . Echter wordt de intelligentie van kinderen vaak onderschat. Mensen denken om 1 of andere redenen dat kinderen niet beseffen dat ze door te wenen of lastig te doen bijna altijd hun zin krijgen. Als een kind 2 weken lang niet slaapt zonder te wenen, dan is er iets medisch fout en moet je echt dringend naar een dokter. (btw, buiten verlatingsangst kan ik bijna geen medische reden bedenken waarom in bed liggen een huilbui zou oproepen)

Klik om te vergroten...

een voorbeeld van iets niet-medisch fout: kind weent altijd thuis 's nachts, nooit bij oma. Zelfs al was het kind thuis in slaap gevallen en dan in de auto naar oma vervoerd, kind bleef rustig slapen. Deden ze het omgekeerd, werd hij krijsend wakker. Alles geprobeerd: kledij, slaapgerief, ... Bleek dat het uiteindelijk het gevolg was van de kleur van het bedje... want veranderden ze van bed (zelfde model, ander kleur), was het plotseling in orde...

(niet mijn kind, een verhaal dat ik ooit hoorde)

JPV zei:

een voorbeeld van iets niet-medisch fout: kind weent altijd thuis 's nachts, nooit bij oma. Zelfs al was het kind thuis in slaap gevallen en dan in de auto naar oma vervoerd, kind bleef rustig slapen. Deden ze het omgekeerd, werd hij krijsend wakker. Alles geprobeerd: kledij, slaapgerief, ... Bleek dat het uiteindelijk het gevolg was van de kleur van het bedje... want veranderden ze van bed (zelfde model, ander kleur), was het plotseling in orde...

(niet mijn kind, een verhaal dat ik ooit hoorde)

Klik om te vergroten...

En denk je oprecht dat dat kind heel zijn leven gaat krijsen als hij die kleur ziet? Dat kind heeft een zekere angst voor die kleur, aangezien dat iets is dat op lange termijn niet leefbaar is zal hij er toch over moeten geraken. Dat los je toch niet op door die kleur uit zijn leven te bannen?

ter info: ik ben zelf iemand die praktisch niets lust, en ik besef maar al te goed dat dit vooral komt omdat mijn ouders mij nooit "gedwongen" hebben om iets te eten.

sandervdw zei:

En denk je oprecht dat dat kind heel zijn leven gaat krijsen als hij die kleur ziet? Dat kind heeft een zekere angst voor die kleur, aangezien dat iets is dat op lange termijn niet leefbaar is zal hij er toch over moeten geraken. Dat los je toch niet op door die kleur uit zijn leven te bannen?

Klik om te vergroten...

tuurlijk niet, dat was ook geen probleem. De combinatie kleur-bed was echter een probleem.

Vader van 2 (en zeker ook niet de gemakkelijkste, ik herken zeker een en ander in je verhaal)

- Slapen = slapen en als er niets anders scheelt, laten liggen. Da's doorbijten voor een nacht of drie, tot ze 't weet. Wij hebben er altijd een punt van gemaakt NOOIT de kinderen bij ons in bed te nemen of zelfs uit de kamer te gaan eens ze moeten slapen (enige uitzondering: kotsen of in bad gaan wegens gekotst te hebben ). Let op: toen mijn oudste ontdekte dat je moest overgeven als je heel hard bleef huilen, hebben we ook een maand of twee afgezien . Wat hier ook al gezegd werd: als ze uit bent kruipt, terugleggen. Doet ze 't nog eens: terugleggen. En blijven volhouden.

- Spelen: te veel speelgoed is ook niet goed. Nog niet op gelet dat ze vaker beter spelen als ze praktisch niets hebben om mee te spelen? Stop 90% van het speelgoed weg en geef 1 à 2 "paketten" (nu eens de duplo, dan de brandweerspullen, dan de ... enz). Lukt bijzonder goed bij ons, maar er is wat weg-en-weergeorganiseer nodig.

- Negeer alle negatief gedrag dat niet gevaarlijk is. Zonder eventueel af indien ze niet luisteren (wij hanteren de "aantal minuten / levensjaarregel"). Zij moeten inderdaad doen wat jullie willen en mogen niet verwachten dat ze altijd hun zin krijgen. Ze weten intussen ook wel al dat jullie zullen toegeven, omdat je dat in het verleden ook al deed.

Van jaloezie onderling krijg ik het ook serieus op mijn heupen en ik weet ook niet altijd goed hoe ermee om te gaan. Uit elkaar zetten helpt soms, maar niet altijd. Positief gedrag bevestigen kan hier dan ook weer tot nog meer jaloezie leiden etc. I know.

Soms is het makkelijker gezegd dat gedaan, wij hebben ook de fouten hierboven gemaakt maar ook naar oplossingen gezocht. Er is geen kant-en-klare handleiding, maar een beetje experimenten en durven afstappen van je vaste stramien kan soms wonderen doen.

Succes

Idem hier, papa van een zoontje van bijna 2,5.

- Sliep altijd flink door, tot hij op een dag besloot van niet, en 's nachts om 3u wakker was en begon te wenen en schreeuwen.
2 dagen aan toegegeven en er was geen houden meer aan.
Vervolgens knop omgedraaid en doorgebeten: als hij weent maximaal 1x gaan kijken om zeker te zijn dat alles in orde is (enkel als 't wenen gemeend klinkt), en dan laten liggen.

3 dagen later was het opgelost en sliep hij terug door.

- Zelfde probleem een half jaar later met een tut. Hij had er nooit eentje gehad en ook nooit gewild, tot hij er bij oma 1 gekregen had (hij was toen al anderhalf). Een week lang gezaag om die tut, maar gewoon doorbijten en terug afgeleerd.

- Toen kwam de switch naar een groot bed waar hij zelf uit kon. Bovendien kon hij op z'n tenen net bij de klink van de deur. 3-4 dagen na elkaar dat hij uit bed bleef komen: gewoon zonder iets te zeggen consequent blijven terugleggen. Uit veiligheid de deur op slot gedaan (als hij uit z'n kamer kan, kan hij de trap op, en dat is 's nachts te gevaarlijk, wij slapen op't 1e en hij beneden)
Na de 2de nacht had hij door dat de deur op slot ging => hij kwam uit bed, ging naar de deur, voelde dat die op slot was en kroop terug in bed. Paar dagen later kwam hij er zelfs niet meer uit en ging hij flink slapen.

Uiteraard gebeurt het nog wel eens dat hij 's nachts wakker is, vannacht bijvoorbeeld om half 4. Stond hij aan de deur te wenen dus ben ik gaan kijken, maar zijn pamper was losgekomen en had dus gelekt, waardoor z'n broek, shirt en kussen nat waren. Omgekleed, opgefrist, en teruggelegd, en ik heb hem niet meer gehoord tot 's ochtends toen ik hem moest wakker maken.

TL;DR: tanden bijten, regels opstellen en er duidelijk aan houden. Kinderen hebben dat nodig en ouders evenzeer.

Betreft speelgoed merken we het hier ook énorm: alles tegelijk is een slecht idee. Alles staat nu in de kast, verdeeld in bakken. Hij mag met 1 bak spelen, en als hij daar mee klaar is ruimt ie het samen met ons op en mag hij een nieuwe nemen.

Zo had hij een doos met 8 puzzels in, en 't eerste wat hij elke ochtend deed was die omdraaien en laten liggen. Wij ruimden die dan 's avonds op en 's anderendaags was het weer van dat.
Oplossing: 8 ziplock zakjes met in elk zakje de puzzelstukjes van 1 puzzel en een foto erop van welke puzzel erin hoort. 1 puzzel tegelijk maken en daarna weer opruimen.
2x samen met hem gedaan en probleem opgelost.

Er is trouwens wetenschappelijk onderzoek dat kinderen vaak zonder reden overgeven omdat ze weten dat ze dan aandacht krijgen. Dus ook te betuttelend ("Wat is er, bent ge ziek, slaap maar bij ons in bed, hier een nieuw speelgoedje, ...") zijn voor een kind dat overgeeft is ook zeker geen goeie oplossing.

Ben zelf vader van 2 dochters (3 & 1 jaar, beide juli ) en heb weinig toe te voegen aan wat ik hier allemaal lees.

Uiteindelijk moet je als gezin zelf de beste oplossing vinden. Je kan tips wel gebruiken maar zal ook merken dat niet alles werkt bij je eigen kinderen wat bij een ander wel werkt.

sandervdw zei:

ter info: ik ben zelf iemand die praktisch niets lust, en ik besef maar al te goed dat dit vooral komt omdat mijn ouders mij nooit "gedwongen" hebben om iets te eten.

Klik om te vergroten...

Je kan nu nog altijd alles leren eten. Waarom zou dit niet meer gaan? Als oudste van 4 heb ik jaren aan een stuk ruzie aan tafel meegemaakt omdat mijn jongere zus(sen) weinig "lusten" en niets wilden eten. Op den duur hebben mijn ouders dit opgegeven. Kinderen worden ouder en je kan geen ruzie blijven maken. Maar mijn ouders hebben echt wel hun best gedaan

Uiteindelijk is mijn zus op volwassen leeftijd toch meer beginnen eten omdat ZE zich op een ander (schoonfamilie, restaurant, feesten) schaamde dat ze altijd zoveel liet liggen op haar bord. 😵

Heb er eentje van bijna 3 en een 2de op komst. De hele thread heb ik niet gelezen. Maar ne kleine in uw bed laten slapen zoals de TS... ow dear. Een kind heeft z'n eigen kamer en slaapt daar in een eigen bed. End of story. Ik heb meteen gezegd dat ons dochter van bij de geboorte in haar eigen kamer moest slapen met de deur dicht. Mijn vriendin wou het bedje nog bij ons op de kamer zoals veel van haar vriendinnen deden. Nee, niet met mij. Dat is ongezond voor uw eigen relatie en ge krijgt later miserie met dat kind van de moment ze alleen moeten slapen.
Mijn vriendin heeft later wel de fout gemaakt om nadat ik opgestaan was om te gaan werken de dochter in bed te pakken. Dat onthouden ze hoor. Nu nog bijna elke morgen ist van 'in mama bed slapen' terwijl dat al van vorig jaar geleden is.
TS leer dat af. Ze gaan krijsen en ge gaat afzien. Maar eigen schuld dat ge er mee begonnen zijt.

Ondertussen de volgende stap. Een groot bed, waar ze dus uit kan. De eerste 2 dagen dacht ze er van te profiteren maar het heeft nie gepakt. Soms heeft da nog eens een opflakkering zoals eergisteren. Normaal slaapt ze tot 8:00-8:30 maar toen was het 6:30. Krijsen omdat ze uit bed wou en bij ons wou komen liggen. Na 2 keer terug leggen duidelijk gezegd dat de volgende keer ze terug in haar klein bedje vloog. Daar is ze dan ook in beland. 10 min laten krijsen voor dood. Daarna heb ik ze gewoon in haar grote bed terug kunnen leggen en niks meer gehoord tot 8:15. Ze is nu wel op de leeftijd dat ze begrijpt dat er gevolgen aan haar acties zijn.

En consequent zijn zoals hier al gezegd is. Ik ben dat wel terwijl mijn vriendin op dat vlak een vod is. Zij laat alles toe maar echt alles. Van zakken cornflakes door heel de living uitschudden tot de salontafel volstempelen. Bij haar is da kind compleet onhandelbaar waar ze zelf compleet op van is, uiteraard. En ze hangt ook vooral aan haar omdat ze daar het meeste gedaan krijgt.
Ik daarentegen zie en straf alles. Meestal moet ik niet meer dan 2 keer straffen en het is afgeleerd. Op dagen dat mijn vriendin er niet is is het zelfs redelijk chill. Die doet niks verkeerd. Ik kan alles vragen en ze doet dat met veel plezier. Zo was het al van int begin. Als baby wenen wenen wenen als ze bij de mama was. Bij mij totaal niet wenen, flesje helemaal uit en goed slapen. Ik heb dat nog moeten opnemen want ze geloofden mij niet