Een tattoo zetten is een keuze. De één kiest er voor het leven voor en is er dan ook al ruime tijd mee bezig (bij mij was het begonnen rond mijn 12de en mijn eerste kwam er op mijn 21ste). De ander zet het omdat het een modeverschijnsel is. De laatste groep is dan naar mijn mening ook de groep die denkt van "wat als later..."
Iedereen komt in zijn leven wel zaken tegen dat die je beklaagd. Ook met tat's is dat zo. Zo ken ik er veel die behoorlijk vol staan en ze hebben allemaal wel iets staan dat ze liever niet meer hebben. Maar ze maken er dan ook niet echt een punt van door er over te gaan zagen. 't Is eerder iets van "had ik het geweten, dan had ik iets anders gedaan"
Maar dat heb ik ook van mijn ex-vrouw, studiekeuze, werkkeuze, enz
Heb ik iets staan wat ik me beklaag? Goh...niet dat ik er van wakker lig maar als ik het kon overdoen had ik toch nog gewacht met mijn draak op mijn been. Maar die staat er nu eenmaal en was dan ook mijn eerste. En die doe ik dan daarom ook niet weg. Het was 16 jaar geleden dan ook nog veel moeilijker om info over tat's te vinden. Nu met internet is de drempel veel lager geworden.
Ik bezie mijn eerste tattoo nu meer als evolutie van mijn tattoo leven, de stap naar volwassenheid

Al het andere wat ik heb staan heeft wel meer betekenis en hebben allemaal iets te vertellen over een iets in mijn leven.
Tip voor de twijfelaars: Begin er niet aan
