"Vroeger, in de tijd toen de dieren nog spraken en ik juist kon schrijven, plakte ik etiketten op mijn verzamelingetje “rare voorwerpen”, die ik als peuter had verzameld en mijn mama in doorzichtige glazen (confituur-)potjes had gestoken.
“ZAND” - van een vakantie aan zee, “STENEN” - in meer dan één potje, en zelfs “GLAS” – scherven van de periodiek uitgevoerde afwashulp… toen het noodlot toesloeg.
Maar met die stenen was meer aan de hand. Want toen ik later groter werd, en ook van mijn eigen vond véél slimmer, begon ik op mijn verzameling potjes-met-stenen hooggeleerde etiketten te kleven als “heliotroop”, “lazuriet”, “chalcedoon”, “toermalijn”, “oligoklaas” en “celsiaan”.
Maar ik viel door de mand toen een échte kenner het potje met het etiket “gouderts” ontmaskerde als “pyriet”.
Sindsdien plak ik geen etiketten meer."
