Ik mag de hare lezen maar heb daar absoluut geen behoefte aan. Zo weinig zelfs dat zij soms vraag: wil je niet weten van wie het was?
Nee.
Maar zij mag de mijne niet lezen. Uit principe. Het is gewoon privé. Als ze het vraagt zal ik het graag vertellen. Maar achter mijn rug, dan is het oorlog. Maar zij is nu eenmaal zo'n nieuwsgierig type. Als ik een sms krijg tijdens het eten en de gsm ligt in de living, tja dan blijft die daar liggen tot wanneer ik zin heb om es te kijken. Uit respect voor de moeite die zij gedaan heeft voor het lekkere eten, en om het gesprek dat wij hadden niet te onderbreken. Zij moedigt mij dan aan om toch te gaan kijken omdat zij wilt weten wie en wat. (zij is dan ook zo iemand die binnen de 5 seconden antwoord verwacht en het de normaalste zaak van de wereld vindt dat ge 24/7 bereikbaar zijt)
Ze is bij alles wel zo. Kerst of verjaardagscadeau'tjes mag ik ook niet thuis laten liggen. Ze kan zich gewoon niet beheersen en zal die hoe dan ook achter de rug open doen (en dat geeft ze op voorhand al toe) zelfs al valt het keihard op dat ze gekeken heeft.
In feite is het vooral om haar te pesten dat ze niet mag kijken
