bluenina
Legacy Member
Moet toch even mijn verhaal kwijt, want hier zit ik dan alleen, met een tas koffie tussen 4 muren en niemand om mee te praten.
Heb nu bijna zes jaar een relatie met een borderliner.
Sinds 3 maanden getrouwd en toen is alles pijlsnel achteruit gegaan wat eigenlijk mooi had moeten zijn.
Na trouw, werd mijn man paranoïde, hij dacht, neen was er zeker van dat ik vreemd ging, dat ik iemand anders had. Na mijn werk, urenlange ondervraging tot s nachts door. Wie is het? Vertel me nu de waarheid! Je krijgt nog 10 min om de waarheid te vertellen en als je dat niet doet ben ik weg.... Ik ging hieraan kapot, vond geen rust meer, had spanningshoofdpijn en kon niet meer tot hem doordringen dat hetgene waar hij zeker van was, niet zo is... Hij haalt heel mijn gsm binnenste buiten, ook mijn computer, maar natuurlijk niets, buiten namen van mijn patiënten. Sommige heb ik moeten opbellen van hem en dan geloofde hij me nog niet...
Nu is hij sinds een dikke twee weken opgenomen op psychiatrie en krijgt medicatie : seroquel retard, paroxetine en dipiperon.
Onze voorgeschiedenis :
ikzelf ben een controle freak, kan moeilijk zaken los laten, werk veel (ben zelfstandig thuisverpleegkundige)
Ik ben in mijn eerste relatie misbruikt geweest waardoor ik soms als ik iets wil vertellen wat pijn doet, met bochten werk, zodanig hetgeen ik wil zeggen niet kwetsend over komt
hij heeft een drugsverleden en een sexverleden. Is nu clean maar heeft het moeilijk met andere vrouwen. Heeft me in het verleden bedrogen en meld me dat hij dat niet meer wilt en daaraan wilt werken, mijn vertrouwen op dit punt is naar hem toe serieus geschaad.
Nu heeft hij op de afdeling psychiatrie 2 vrouwen leren kennen waar hij steeds bij is. Daar zijn gsm op mijn naam staat (hij heeft geen werk, geen geld, dus ik betaal alles) kan ik zijn oproepen opvragen. Door mijn wantrouwen doe ik dat ook. Ondanks dat tijdens intake psychiatrie duidelijk is gemeld dat er geen gegevens mogen worden uitgewisseld onder de patiënten wegens bescherming op de privacy heeft hij toch de gsm nummers gevraagd van deze vrouwen.
Wat merk ik...
s nachts ligt hij met hun te sms'en, vooral met 1 van de twee
hij mag in het week-end naar huis van 09u00 tem 22u00, ondanks aan onze relatie te werken, sms't hij met deze vrouwen
vandaag is hij nog maar net bij me weg en 5 min later hangt hij al aan de tel met 1 van deze vrouwen, ondanks hij haar heel de dag ziet en kan zien
Daar ik het niet meer trok, heb ik hem opgebeld en gevraagd of hij deze vrouwen nog heeft gehoord via de tel. Zijn antwoord : neen
Daar ik alles steeds met de mantel der liefde heb toegedekt had ik nu zoiets van , neen, aub stop met liegen, ik kan dit niet meer aan, ik ga hieraan kapot.
Dus ik meld hem dat hij liegt en dat hij wel heeft gebeld.
Dan begint hij te schelden, te roepen en te tieren tegen mij en meld me : ik ga naar de advocaat, ik ga scheiden...
Tuurlijk is het niet leuk gecontroleerd te worden, dat besef ik maar al te goed! Na zijn misstappen heeft hij me gemeld : ik moet je vertrouwen terug winnen, controleer me aub en je zal zien dat ik het niet meer zal doen....
Heb lange tijd hem niet meer gecontroleerd, maar verleden week is een gemeenschappelijk bevriend echtpaar hem gaan bezoeken en zij kennen zijn voorgeschiedenis. Na dit bezoek melden ze mij : pas op met hem, ik heb dingen gezien met 1 van deze twee vrouwen die in ons ogen meer is dan vriendschappelijk. Zij hebben hem daarover aangesproken en hij heeft hun duidelijk gemeld : dit is echt vriendschappelijk, er is niets meer aan de hand.
Mijn wantrouwen werd dus gevoed en daardoor ben ik terug op zoek gegaan...
Ik kan maar niet begrijpen ondanks hij me meld dat het vriendschappelijk is, dat hij s nachts ligt te sms'en en als hij net bij me weg is, haar onmiddellijk opbelt... Ben ik nu paranoïde aan t worden, zie ik spoken, moet ik hem het voordeel van de twijfel geven????
Ik elk geval ik red het niet meer, eet niet meer, slaap niet meer, leef alleen nog op koffie en sigaretten...
Hij zegt me dat hij mag liegen, immers hij heeft me gedurende heel onze relatie constant de vraag gesteld : kijk jij naar mannen... Deze vraag was heel beschuldigend en dreigend, dus ik heb daar altijd neen op geantwoord. Op een gegeven moment hebben wij een open gesprek en het gaat hier weer over, ik op mijn kousenvoeten en ik meld hem, tuurlijk kijk ik rond, ik kijk naar huizen, mensen, dieren, landschap,.... Hek van de dam natuurlijk want ik keek toch niet rond...!!!! Kijken is in zijn ogen nu dat ik flirt met andere mannen, ik krijg hem niet van deze gedachte af.... Dus zegt hij : ik mag liegen, jij hebt 5 jaar tegen mij gelogen....
Heb nu bijna zes jaar een relatie met een borderliner.
Sinds 3 maanden getrouwd en toen is alles pijlsnel achteruit gegaan wat eigenlijk mooi had moeten zijn.
Na trouw, werd mijn man paranoïde, hij dacht, neen was er zeker van dat ik vreemd ging, dat ik iemand anders had. Na mijn werk, urenlange ondervraging tot s nachts door. Wie is het? Vertel me nu de waarheid! Je krijgt nog 10 min om de waarheid te vertellen en als je dat niet doet ben ik weg.... Ik ging hieraan kapot, vond geen rust meer, had spanningshoofdpijn en kon niet meer tot hem doordringen dat hetgene waar hij zeker van was, niet zo is... Hij haalt heel mijn gsm binnenste buiten, ook mijn computer, maar natuurlijk niets, buiten namen van mijn patiënten. Sommige heb ik moeten opbellen van hem en dan geloofde hij me nog niet...
Nu is hij sinds een dikke twee weken opgenomen op psychiatrie en krijgt medicatie : seroquel retard, paroxetine en dipiperon.
Onze voorgeschiedenis :
ikzelf ben een controle freak, kan moeilijk zaken los laten, werk veel (ben zelfstandig thuisverpleegkundige)
Ik ben in mijn eerste relatie misbruikt geweest waardoor ik soms als ik iets wil vertellen wat pijn doet, met bochten werk, zodanig hetgeen ik wil zeggen niet kwetsend over komt
hij heeft een drugsverleden en een sexverleden. Is nu clean maar heeft het moeilijk met andere vrouwen. Heeft me in het verleden bedrogen en meld me dat hij dat niet meer wilt en daaraan wilt werken, mijn vertrouwen op dit punt is naar hem toe serieus geschaad.
Nu heeft hij op de afdeling psychiatrie 2 vrouwen leren kennen waar hij steeds bij is. Daar zijn gsm op mijn naam staat (hij heeft geen werk, geen geld, dus ik betaal alles) kan ik zijn oproepen opvragen. Door mijn wantrouwen doe ik dat ook. Ondanks dat tijdens intake psychiatrie duidelijk is gemeld dat er geen gegevens mogen worden uitgewisseld onder de patiënten wegens bescherming op de privacy heeft hij toch de gsm nummers gevraagd van deze vrouwen.
Wat merk ik...
s nachts ligt hij met hun te sms'en, vooral met 1 van de twee
hij mag in het week-end naar huis van 09u00 tem 22u00, ondanks aan onze relatie te werken, sms't hij met deze vrouwen
vandaag is hij nog maar net bij me weg en 5 min later hangt hij al aan de tel met 1 van deze vrouwen, ondanks hij haar heel de dag ziet en kan zien
Daar ik het niet meer trok, heb ik hem opgebeld en gevraagd of hij deze vrouwen nog heeft gehoord via de tel. Zijn antwoord : neen
Daar ik alles steeds met de mantel der liefde heb toegedekt had ik nu zoiets van , neen, aub stop met liegen, ik kan dit niet meer aan, ik ga hieraan kapot.
Dus ik meld hem dat hij liegt en dat hij wel heeft gebeld.
Dan begint hij te schelden, te roepen en te tieren tegen mij en meld me : ik ga naar de advocaat, ik ga scheiden...
Tuurlijk is het niet leuk gecontroleerd te worden, dat besef ik maar al te goed! Na zijn misstappen heeft hij me gemeld : ik moet je vertrouwen terug winnen, controleer me aub en je zal zien dat ik het niet meer zal doen....
Heb lange tijd hem niet meer gecontroleerd, maar verleden week is een gemeenschappelijk bevriend echtpaar hem gaan bezoeken en zij kennen zijn voorgeschiedenis. Na dit bezoek melden ze mij : pas op met hem, ik heb dingen gezien met 1 van deze twee vrouwen die in ons ogen meer is dan vriendschappelijk. Zij hebben hem daarover aangesproken en hij heeft hun duidelijk gemeld : dit is echt vriendschappelijk, er is niets meer aan de hand.
Mijn wantrouwen werd dus gevoed en daardoor ben ik terug op zoek gegaan...
Ik kan maar niet begrijpen ondanks hij me meld dat het vriendschappelijk is, dat hij s nachts ligt te sms'en en als hij net bij me weg is, haar onmiddellijk opbelt... Ben ik nu paranoïde aan t worden, zie ik spoken, moet ik hem het voordeel van de twijfel geven????
Ik elk geval ik red het niet meer, eet niet meer, slaap niet meer, leef alleen nog op koffie en sigaretten...
Hij zegt me dat hij mag liegen, immers hij heeft me gedurende heel onze relatie constant de vraag gesteld : kijk jij naar mannen... Deze vraag was heel beschuldigend en dreigend, dus ik heb daar altijd neen op geantwoord. Op een gegeven moment hebben wij een open gesprek en het gaat hier weer over, ik op mijn kousenvoeten en ik meld hem, tuurlijk kijk ik rond, ik kijk naar huizen, mensen, dieren, landschap,.... Hek van de dam natuurlijk want ik keek toch niet rond...!!!! Kijken is in zijn ogen nu dat ik flirt met andere mannen, ik krijg hem niet van deze gedachte af.... Dus zegt hij : ik mag liegen, jij hebt 5 jaar tegen mij gelogen....

