SuperYentl64
Legacy Member
In oktober van 2011 hebben wij beslist om twee adoptieratjes in huis te nemen. We wisten niet hoe oud ze waren, maar schatten ze rond één jaar. Eerder dit jaar, rond mei, begon ons kleinste kracht te verliezen in zijn achterpootjes, waardoor hij niet meer naar boven kon klimmen. We zijn naar de DA gegaan toen dit niet begon te beteren, maar de DA zei dat het ouderdomsverschijnselen waren en geen pijn leed. We hebben de kooi dan zo ingericht dat het meeste gerief op de benedenverdieping stond (eten, drinken, toilet, zijn lievelingshuisje). De maanden erop begon hij langzaamaan achteruit te gaan. Zijn achterpootjes helemaal niet meer gebruiken, zijn ruggengraat begon daardoor de vergroeien, incontinentie. We waren er dus op voorbereid dat ons ratje niet meer heel lang zou leven. Zondagavond keek mijn vriend in de kooi en zag dat hij heel opgekruld (met zijn rug omgekeerd, dus dat hij met zijn hoofdje bijna zijn rug kon raken) in het toilet lag, hij reageerde niet meer zo goed, hij ademde zeer traag, sloot zijn ogen niet meer, rook naar diarree. We hebben dan beslist hem apart in een doos te leggen, zodat hij waardig kon sterven. Tegen de volgende ochtend was hij dood.
Nu zien we een hele verandering in ons ander ratje zijn gedrag. Hij wil niet meer in zijn kooi blijven, en kruipt de hele dag in zijn nestje (een schof van een slaapkastje bij de verwarming) en slaapt de hele dag, komt er soms eens uit. Hij eet en drinkt bijna niet meer (of hij doet het 's nachts). Als hij niet in zijn nestje slaapt, dan komt hij aan ons plakken, wat hij normaal nooit deed. Ons ratje beseft dus maar al te goed dat hij zijn vriendje verloren is. Ik had ook niet anders verwacht, ze zijn samen opgegroeid.
Ons ratje is dus vereenzaamd. We willen er geen ander ratje bij zetten, want hij is vrij dominant en toch al op leeftijd (begint ook met zijn achterpootje te slepen). Toch willen we hem het beste geven wat hij nog kan krijgen. Wat doen we dan het beste met ons ratje, zodat hij zich toch niet al te eenzaam voelt?
Nu zien we een hele verandering in ons ander ratje zijn gedrag. Hij wil niet meer in zijn kooi blijven, en kruipt de hele dag in zijn nestje (een schof van een slaapkastje bij de verwarming) en slaapt de hele dag, komt er soms eens uit. Hij eet en drinkt bijna niet meer (of hij doet het 's nachts). Als hij niet in zijn nestje slaapt, dan komt hij aan ons plakken, wat hij normaal nooit deed. Ons ratje beseft dus maar al te goed dat hij zijn vriendje verloren is. Ik had ook niet anders verwacht, ze zijn samen opgegroeid.
Ons ratje is dus vereenzaamd. We willen er geen ander ratje bij zetten, want hij is vrij dominant en toch al op leeftijd (begint ook met zijn achterpootje te slepen). Toch willen we hem het beste geven wat hij nog kan krijgen. Wat doen we dan het beste met ons ratje, zodat hij zich toch niet al te eenzaam voelt?
).
Een al wat oudere (rustigere) rat zou kunnen, maar dan zit je met het feit dat je overgebleven rat een beetje dominant is volgens jou, en een introductie tussen volwassenen is natuurlijk heel wat ingewikkelder dan met rittens.
Ratjes beginnen niet met achterpootjes te slepen uit eenzaamheid, volgens mij is dit ook nog maar een kwestie van een paar dagen of weken.