Loud Park, ja. Dees jaar komt er spijtig genoeg geen editie. Geen idee wat de reden precies is maar er kwam maar geen info en nu vorige week hebben ze officieel aangekondigd dat ze 2018 overslaan.
Er zijn ook een aantal metal cafees.
Godz,
From Dusk Till Dawn en
PSY onder andere. Die zijn om een of andere reden ook alle 3 pal in Kabuki-cho, de beroemde rosse buurt waar o.a. de Yakuza games zich ook afspelen. In Godz kom ik vrij vaak. Daar kennen ze mij bij naam en heb ik al een aantal goei maten leren kennen.
Die drie en vooral Godz dan zijn zowat de oudste en belangrijkste, maar er zijn er nog veel meer te vinden als ge wat zoekt.
Metal Justice in Roppongi en
Rock Bar Heaven in Koenji o.a. Verder is er ook
Tetsu-sensei die maandelijks Engelse les geeft met metal als thema.
Er is dus absoluut een grote en levendige metal scene te vinden hier in Tokio. Concerten zijn wel duur. Ik heb in january 7000 yen betaald voor Epica en in februari nog eens hetzelfde voor Arch Enemy. Dat is zo'n 55 euro op de moment. Helloween heb ik overgeslagen omdat het 10000 yen was. Ok, het is met Kai Hansen en Michael Kiske maar toch een tikkeltje duur.

Epica was wel vet dat die ook een paar nummers van Attack on Titan gespeeld hebben. Ik wist niet dat ze dat gingen doen. Het stond op de poster maar die had ik niet goed gelezen.
Dat klopt, ja. Bijvoorbeeld dat groepke
Azazel waar ik een tijdje geleden eens over gepost heb hier. Die zijn ook samen gezet door zo'n firma. Het interessante is dat dit zelfs het geval is voor zo'n klein lokaal groepje als Azazel.
Nog iets dat ge hier hebt is
Visual Kei. Da's een genre dat muzikaal enorm gelijkt op metal maar een helemaal andere scene is. Jongens met heel excentrieke make-up en haarstijlen die precies uit anime weggelopen zijn. Het publiek bestaat bijna volledig uit jonge meisjes en die doen van tevoren besliste dansjes. Iedereen weet precies wat te doen wanneer tijdens de set. Tijdens stroof van dit liedje is het een 90 graden draai naar rechts, en synchroom van rechts naar links headbangen. Tijdens het refrein van dat liedje is het two-steppen, enzovoort. Da's echt wel speciaal om is te zien.
Er is ook een hierarchy onder de fans. Het is beslist wie waar mag staan in het publiek en helemaal vanvoor staan de leiders. Ik heb eens gevraagd hoe de leider beslist wordt maar dat is blijkbaar gewoon op natuurlijke sociale wijze. Meestal degenen die al het langst komen en het dichtste bij de groep staan heb ik ook al gehoord. Metal en Visual Kei hebben over het algemeen een hekel aan elkaar. In Godz heb ik iemand leren kennen die vroeger Visual Kei fan was en zegt dat ze zich nu veel beter voelt in de metal scene want "metal is vrij". In metal zijn er zo geen regeltjes om te volgen.

Veel Visual Kei fans zijn zich ook niet echt bewust van Metal. Zoals Marty Friedman zegt in
Global Metal: "It's very likely they've never heard of Metallica."
X Japan is zowat de grootvader van Visual Kei. De groep waarmee het allemaal begon.
Azazel is eigenlijk ook eerder een Visual groepke. Die hebben ook dat soort uiterlijk en een aantal besliste danskes, al is het op hun concertjes niet zo dat echt heel de zaal die volgt, wat bij Visual Kei meestal wel het geval is. Hun fanbase zit ook vol middeljarige mannen (oji-san). Dat is heel typisch voor van die jonge meidengroepkes hier.
Echte metalgroepen in Japan bestaan zeker maar ze zijn iets zeldzamer. De enige die ik zo meteen kan opnoemen zijn
Loudness en
Sigh.
Maximum The Hormone zou ik ook nog durven vermelden maar die hun inspiraties liggen eerder in nu-metal bands en Tool. Misschien ook
Ningen Isu. Die zijn enorm geinspireerd door Black Sabbath. Soms een beetje
te zelfs.