Ik heb nu een half jaar last van oorsuizen. Al ne hoop testen ondergaan en 't gaat oftewel stress zijn, oftewel vocht achter m'n trommelvlies. Da schiet er nog over. 'k zou nog eens naar 't ziekenhuis moeten, maar wegens al te veel ziekenhuizen gezien in een te korte tijd en goesting ben ik het aan't uitstellen. Ik denk dat stress bij mij de grootste factor is. Een dik jaar geleden van werk veranderd en 'k verzuip in't werk nu met nieuwe projecten die er maar bijkomen. Ik heb altijd al oorsuizen gehad van zo lang ik weet, maar nu lijken ze meer op de voorgrond. In't begin daarop een beke paniekerig er op gereageerd, maar nu kan ik alles relativeren en 't stoort mij nu enkel nog voor 't slapen. Nu ik heb de indruk dat m'n onderbewustzijn daar volledig obsessief over is. Die oorsuizen komen geregeld terug in m'n dromen, van zodra ik half slapend wakker word, is't eerste wat ik doe horen of da gesuis er nog is etc ...
Ik denk dat dat de oorzaak van m'n nachtmerries is. 't is allemaal op't zelfde moment begonnen. En 'k heb de indruk dat die nachtmerries mijn slaap verpesten waardoor ik helemaal in ne vicieuze cirkel kom te zitten van vermoeidheid en meer stress.
Ik droom dus over de gekste dingen ... al dan niet lucide. Een greep uit m'n collectie!
Een vriendin van mij was zwanger (da's al reden genoeg tot nachtmerrie

) en ze was bevallen van 2 grote dikke zwarte padden.
Samen met ne hollander in de WO een bende Duitsers vermoord en een arme kat gered. Bleek da een gestoorde Nazi kat te zijn, die thuis mijne Land Rover gestolen heeft.
De meest rare was de volgende ... 't ging over m'n grootvader maar die's al een aantal jaren dood.
Ik stond voor de deur bij m'n ouders, maar ze deden nie open. Ik bel hun en ze zitten ver weg. Ik besluit hun sleutel te gebruiken en binnen te wachten. Direct daarna komt er iemand naar binnen en ik verschiet mij ne bult. Ahja m'n ouders kunnen het nie zijn, en daarbuiten heeft niemand ne sleutel. Blijkt da m'n grootvader te zijn en hij neemt plaats in't salon. Ik besef: "Hey ik ben aan't dromen, dit is allemaal niet echt. Ik ga ne keer in mijne arm pitsen en dat gaat geen pijn doen. Het bewijs dat ik droom!" Dus ik begin te pitsen, en fak dat doet echt wel pijn. Op dat moment wist ik niet meer of ik nu aan't dromen was, ofdat het werkelijk was. Ik richt mij tot m'n grootvader en vraag: "Hoe is't?" Waarop hij antwoord dat alles schitterend is, beste tijd van z'n leven. Ik vraag hem of hij beseft dat hij een paar jaar geleden gestorven is en dat hij hier niet kan zijn ... en toen schoot ik wakker.
En elke nacht is't wel zoiets. Hoe grappig het ook kan zijn, ik wil rust 's nachts en nie constant half wakker worden en terug indommelen. Ik heb zowiezo maar 6u30 slaap elke nacht en soms heb ik dagen da'k rondloop als ne zombie. Van't weekend naar Parijs geweest, maar half kunnen slapen en nu zit ik hier koffie te drinken met precies ne katerkop. Ik wil een manier weten om m'n onderbewustzijn rustig te houden ... maar hoe? Pillen zijn geen optie!
