Archief - Kan jij zeggen dat je gelukkig bent?

its_just_me · 29 mrt 2013

napke zei:
5 maanden geleden is mijn vriendin het afgebold bij mij. Ze zat er blijkbaar al een half jaar mee, maar toen vond ze het ineens tijd om mij er ook van op de hoogte te stellen en is ze maar meteen vertrokken ook.

Ik ben er bijna 27 en we waren 8 jaar samen. Ik ben er 3-4 maanden echt slecht van geweest, maar nu ik haar een tijdje niet meer gezien heb, gaat alles weer beter. Zo goed zelfs dat ik mij in jaren niet zo vrij gevoeld heb. Ik vond het niet slecht wat we hadden, in tegendeel zelfs, maar nu ik terug vrijgezel ben, lijkt alles veel simpeler.

Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat je zo'n dingen niet moet willen rushen. Ik heb besloten om alles op mij af te laten komen. Als je echt op zoek gaat en de drang voelt om elk meisje/vrouw aan te spreken, zal je bedrogen uitkomen.

Sinds ik me heb voorgenomen om alles zijn gangetje te laten gaan, komen de vrouwen vanzelf weer in mijn leven. Hoeveel nieuwe mensen ik al ontmoet heb... niet normaal! En wie weet komt er wel ergens uit die nieuwe contacten een relatie? We zullen wel zien, het is een cliché, maar op elk potje past een dekseltje. Ok je kan het dekseltje forceren tot het past, maar het voelt toch beter als het vanzelf gaat.

Ik zit momenteel in quasi hetzelfde scenario als jij 5 maand geleden... Ik ben momenteel nog getrouwd, maar het lijkt erop dat dat niet lang meer zal duren

Situatie:
- We zijn beiden juist 27 geworden en we zijn al een goeie 8 jaar samen.
- We hebben twee jaar geleden een huis gekocht (en veel werken aan gedaan die deels tegen mijn zin waren vanwege de hoge kostprijs, maarja, uiteindelijk zou het toch moeten gebeuren...). probleem is hier ook al dat dit nooit stopte. Was er een werk gedaan, moest er onmiddellijk een ander beginnen. Niet eraan toegeven was quasi iedere avond moeten aanhoren wat er allemaal slecht was aan dat huis en dat ze er niet op haar gemak in kon zijn... Tegen iedereen verkondigde ze dat.
- We zijn vorig jaar getrouwd, gelukkigste dag van mijn leven, want ik zie haar graag en ben blij dat ik een leven zou kunnen delen met haar... Iedereen was gelukkig en content.

Ik vond persoonlijk wel dat het goed ging na onze trouw, tot dat zij vaak neerslachtig werd. Jammer genoeg wou ze nooit eens duidelijk iets zeggen wanneer ik vroeg wat er scheelde (iedereen, inclusief haar ouders vroegen het en niemand wist blijkbaar de echte reden). Nu achteraf zie ik alles wel samenvallen (aangezien het nu allemaal in m'n gezicht geschreeuwd werd), maar het is te laat, blijkbaar... Ze ziet het niet meer zitten en wil niet meer verder.

Het is gisteren echt uitgekomen wat er scheelde (en hoe... amai...): ik wou nog even wachten met kinderen na onze trouw en zij wilde niet meer wachten. Reden genoeg blijkbaar om van mij te vertrekken na een aantal maanden getrouwd te zijn. Beste van alles is nu dat ik allicht nog de schuldige ga zijn omdat ik "te lang" wil wachten... Volgens haar ouders is het alleszins nu opeens allemaal mijn schuld.
Maarja, zij stonden nog voor onze trouw al te supporteren voor kinderen. ("Bezegeling van de liefde" => was dat niet wat trouwen was?)
Toen ze een week geleden als een hysterische vrouw bij haar thuis stond te roepen en te tieren dat ze weg wou bij mij, verstond nog altijd niemand waarover dit ging (inclusief mezelf... Was een enorme klap om dat zomaar te moeten horen).

Nu vertelt ze vlug dat verhaal van die kinderen en vlam, alles keert zich tegen mij... Was je normaal niet met twee om aan zoiets te beginnen?

Nu hoor ik ook vanalles van dingen die zij verkeerd geïnterpreteerd heeft over heel dat kindergedoe:
- Babbelen over kindernamen: vroeger ontweek ik dat onderwerp (waarom daar ook altijd over bezig zijn...), maar de laatste tijd werd ze kwaad als ik dat nog durfde doen. Conclusie: beginnen meebabbelen, voor de goede vrede (en om voor mezelf wat voor te bereiden op het idee van een kind). Blijkbaar was het feit dat ik er eindelijk eens iets over zei al voldoende om te besluiten dat ik er klaar voor was... Toen ik dan nog maar eens bevestigde dat ik nog wou wachten, werd ze nog maar eens kwaad of zei ze er gewoon niets op. Jammer dat ze dan nooit eens duidelijk was...

- Ze vindt opeens iemand waartegen dat ze begint te babbelen en die begrijpt blijkbaar dat het niet lukt om kinderen te krijgen, terwijl we nog niet eens aan het proberen zijn... Hoe kan je iets begrijpen dat nog niet eens voorgekomen is? Maar toch vond ze dat die kerel haar beter verstond.

- Blijkbaar vond zij dat ik nog vanalles van signalen aan het geven was dat ik er wou aan beginnen, maar naar mijn gevoel moet ze toch al veel moeite gedaan hebben om dat te denken... Nu, als je vraagt welke signalen, krijg je geen antwoord...

- Zij wilde aan kinderen beginnen nadat we getrouwd waren en nu vindt zij blijkbaar ook dat ik dat zou beloofd hebben...

Ben ik eigenlijk zo'n onmens dat ik nog even wou wachten met kinderen? Want zo word ik nu afgeschilderd. Ik vind een kind slechts ballast en een noodzakelijk kwaad :wtf:

Nu is in twee stomme weken 8-9 jaar een koppel zijn vernietigd. En dat omdat ik nog enkele maanden wou wachten met kinderen... Ik had zelfs met haar verjaardag duidelijk gemaakt dat ik er wou aan beginnen (lichtjes onder druk, maar kom, uiteindelijk wou ik er ook wel aan beginnen, gezien de leeftijd), maar tegen dat ik 's avonds thuiskwam met een boeketje bloemen was het al prijs. Tranen met tuiten en zeggen dat ze het niet meer ziet zitten met mij.

Ik probeer hier nog altijd alles te begrijpen, maar ik vind het erg moeilijk...

Ties08 · 29 mrt 2013

its_just_me zei:
Ik zit momenteel in quasi hetzelfde scenario als jij 5 maand geleden... Ik ben momenteel nog getrouwd, maar het lijkt erop dat dat niet lang meer zal duren

Situatie:
- We zijn beiden juist 27 geworden en we zijn al een goeie 8 jaar samen.
- We hebben twee jaar geleden een huis gekocht (en veel werken aan gedaan die deels tegen mijn zin waren vanwege de hoge kostprijs, maarja, uiteindelijk zou het toch moeten gebeuren...). probleem is hier ook al dat dit nooit stopte. Was er een werk gedaan, moest er onmiddellijk een ander beginnen. Niet eraan toegeven was quasi iedere avond moeten aanhoren wat er allemaal slecht was aan dat huis en dat ze er niet op haar gemak in kon zijn... Tegen iedereen verkondigde ze dat.
- We zijn vorig jaar getrouwd, gelukkigste dag van mijn leven, want ik zie haar graag en ben blij dat ik een leven zou kunnen delen met haar... Iedereen was gelukkig en content.

Ik vond persoonlijk wel dat het goed ging na onze trouw, tot dat zij vaak neerslachtig werd. Jammer genoeg wou ze nooit eens duidelijk iets zeggen wanneer ik vroeg wat er scheelde (iedereen, inclusief haar ouders vroegen het en niemand wist blijkbaar de echte reden). Nu achteraf zie ik alles wel samenvallen (aangezien het nu allemaal in m'n gezicht geschreeuwd werd), maar het is te laat, blijkbaar... Ze ziet het niet meer zitten en wil niet meer verder.

Het is gisteren echt uitgekomen wat er scheelde (en hoe... amai...): ik wou nog even wachten met kinderen na onze trouw en zij wilde niet meer wachten. Reden genoeg blijkbaar om van mij te vertrekken na een aantal maanden getrouwd te zijn. Beste van alles is nu dat ik allicht nog de schuldige ga zijn omdat ik "te lang" wil wachten... Volgens haar ouders is het alleszins nu opeens allemaal mijn schuld.
Maarja, zij stonden nog voor onze trouw al te supporteren voor kinderen. ("Bezegeling van de liefde" => was dat niet wat trouwen was?)
Toen ze een week geleden als een hysterische vrouw bij haar thuis stond te roepen en te tieren dat ze weg wou bij mij, verstond nog altijd niemand waarover dit ging (inclusief mezelf... Was een enorme klap om dat zomaar te moeten horen).

Nu vertelt ze vlug dat verhaal van die kinderen en vlam, alles keert zich tegen mij... Was je normaal niet met twee om aan zoiets te beginnen?

Nu hoor ik ook vanalles van dingen die zij verkeerd geïnterpreteerd heeft over heel dat kindergedoe:
- Babbelen over kindernamen: vroeger ontweek ik dat onderwerp (waarom daar ook altijd over bezig zijn...), maar de laatste tijd werd ze kwaad als ik dat nog durfde doen. Conclusie: beginnen meebabbelen, voor de goede vrede (en om voor mezelf wat voor te bereiden op het idee van een kind). Blijkbaar was het feit dat ik er eindelijk eens iets over zei al voldoende om te besluiten dat ik er klaar voor was... Toen ik dan nog maar eens bevestigde dat ik nog wou wachten, werd ze nog maar eens kwaad of zei ze er gewoon niets op. Jammer dat ze dan nooit eens duidelijk was...

- Ze vindt opeens iemand waartegen dat ze begint te babbelen en die begrijpt blijkbaar dat het niet lukt om kinderen te krijgen, terwijl we nog niet eens aan het proberen zijn... Hoe kan je iets begrijpen dat nog niet eens voorgekomen is? Maar toch vond ze dat die kerel haar beter verstond.

- Blijkbaar vond zij dat ik nog vanalles van signalen aan het geven was dat ik er wou aan beginnen, maar naar mijn gevoel moet ze toch al veel moeite gedaan hebben om dat te denken... Nu, als je vraagt welke signalen, krijg je geen antwoord...

- Zij wilde aan kinderen beginnen nadat we getrouwd waren en nu vindt zij blijkbaar ook dat ik dat zou beloofd hebben...

Ben ik eigenlijk zo'n onmens dat ik nog even wou wachten met kinderen? Want zo word ik nu afgeschilderd. Ik vind een kind slechts ballast en een noodzakelijk kwaad

Nu is in twee stomme weken 8-9 jaar een koppel zijn vernietigd. En dat omdat ik nog enkele maanden wou wachten met kinderen... Ik had zelfs met haar verjaardag duidelijk gemaakt dat ik er wou aan beginnen (lichtjes onder druk, maar kom, uiteindelijk wou ik er ook wel aan beginnen, gezien de leeftijd), maar tegen dat ik 's avonds thuiskwam met een boeketje bloemen was het al prijs. Tranen met tuiten en zeggen dat ze het niet meer ziet zitten met mij.

Ik probeer hier nog altijd alles te begrijpen, maar ik vind het erg moeilijk...

Als ik dat zo lees, doet je vriendin je misschien een plezier.
Ik bedoel het niet rot maar als jij écht geen kinderen wil, dan ga je echt niet gelukkiger worden door je partner er toch te geven. Integendeel. Na x-jaar gingen jullie dan misschien alsnog uit mekaar met dan nog een kind tussen heel die miserie.

Als jij echt duidelijk bent geweest en als de boodschap duidelijk was aangekomen dat je nog wilde wachten, dan moet zij nu niet zeiken. Misschien dat haar klokje wel tikte ja, maar dan had ze nog altijd duidelijker moeten zijn en zeggen: "kijk schat, ik wil echt NU kinderen en als jij er niet aan toe bent dan weet ik niet of ik nog verder wil".

Ga nu echt niet akkoord gaan met kinderen om haar terug te krijgen, je zult echt uiteindelijk ongelukkiger uitkomen.

Ik zit in hetzelfde schuitje ivm die kinderwens: hij wil er heel graag, voor mij heeft dat nooit gehoeven.

Maar hij geeft mij de tijd om te wennen aan het idee en ik draai stilletjes bij. Al wachten we nu nog 4 jaar (ik ben 26, hij 28), dan nog is het ok voor hem. Maar ik ben er wel eerlijk in en heb heb gezegd dat ik hem echt geen 100% zekerheid kan garanderen en dat als hij die zekerheid wel wil hebben, dan hij dan beter op een ander gaat.
Maar zelfs al zou ik uiteindelijk niet willen, dan wil hij liever bij mij blijven (kinderloos) dan met een ander en wél met kinderen.

In dat laatste denk ik wel dat hij zich vergist, ik denk dat hij uiteindelijk ongelukkig zou worden en het mij nadien kwalijk zou nemen, daarom probeer ik echt kinderen leuk te vinden.
Want dat staat vast: indien ik niet dolgraag zelf een kind wil, zal ik er nooit aan beginnen. De kans dat ik dat kind ongelukkig maak is dan veel te groot!

Als ik karakter had zou ik het zelf met hem uitmaken om zeker te zijn dat zijn droom uitkomt, en dat heb 2x geprobeerd, maar als hij daar dan voor me staat en we allebei staan te janken en hij me zegt dat hij me niet kwijt wil, dan kan ik hem gewoon niet de rug toe keren.

its_just_me · 29 mrt 2013

Ties08 zei:
Als ik dat zo lees, doet je vriendin je misschien een plezier.
Ik bedoel het niet rot maar als jij écht geen kinderen wil, dan ga je echt niet gelukkiger worden door je partner er toch te geven. Integendeel. Na x-jaar gingen jullie dan misschien alsnog uit mekaar met dan nog een kind tussen heel die miserie.

Als jij echt duidelijk bent geweest en als de boodschap duidelijk was aangekomen dat je nog wilde wachten, dan moet zij nu niet zeiken. Misschien dat haar klokje wel tikte ja, maar dan had ze nog altijd duidelijker moeten zijn en zeggen: "kijk schat, ik wil echt NU kinderen en als jij er niet aan toe bent dan weet ik niet of ik nog verder wil".

Ga nu echt niet akkoord gaan met kinderen om haar terug te krijgen, je zult echt uiteindelijk ongelukkiger uitkomen.

Ik zit in hetzelfde schuitje ivm die kinderwens: hij wil er heel graag, voor mij heeft dat nooit gehoeven.

Maar hij geeft mij de tijd om te wennen aan het idee en ik draai stilletjes bij. Al wachten we nu nog 4 jaar (ik ben 26, hij 28), dan nog is het ok voor hem. Maar ik ben er wel eerlijk in en heb heb gezegd dat ik hem echt geen 100% zekerheid kan garanderen en dat als hij die zekerheid wel wil hebben, dan hij dan beter op een ander gaat.
Maar zelfs al zou ik uiteindelijk niet willen, dan wil hij liever bij mij blijven (kinderloos) dan met een ander en wél met kinderen.

In dat laatste denk ik wel dat hij zich vergist, ik denk dat hij uiteindelijk ongelukkig zou worden en het mij nadien kwalijk zou nemen, daarom probeer ik echt kinderen leuk te vinden.
Want dat staat vast: indien ik niet dolgraag zelf een kind wil, zal ik er nooit aan beginnen. De kans dat ik dat kind ongelukkig maak is dan veel te groot!

Als ik karakter had zou ik het zelf met hem uitmaken om zeker te zijn dat zijn droom uitkomt, en dat heb 2x geprobeerd, maar als hij daar dan voor me staat en we allebei staan te janken en hij me zegt dat hij me niet kwijt wil, dan kan ik hem gewoon niet de rug toe keren.

Ik heb nog nooit gezegd dat ik geen kinderen wilde (dat stukje van ballast en noodzakelijk kwaad is wat mij verweten wordt, vandaar de :wtf:

). Ik wou enkel nog wat wachten, omdat ik de mensen rond mij altijd bezig hoor hoe moeilijk en vermoeiend het vaak is. Ik wou er 100% klaar voor zijn.

Ik wou nog een tijdje proberen te genieten van ons tweetjes vooraleer eraan te beginnen...

Ben echt niet van plan om nu nog toe te geven eraan, wees gerust... Ik heb genoeg gehoord wat er allemaal niet goed is aan mij de laatste twee weken... Amai...

lantaarnpaal · 29 mrt 2013

its_just_me zei:
Ben ik eigenlijk zo'n onmens dat ik nog even wou wachten met kinderen? Want zo word ik nu afgeschilderd. Ik vind een kind slechts ballast en een noodzakelijk kwaad

Kinderen maken doe je met 2, zoals je al gezegd had. Dat is niet zomaar iets dat 1 partij kan opeisen zonder dat de andere persoon er de volle 100% achterstaat. Het lijkt mij alsof uw vriendin gewoon een kind wilt en dat zowat de enige reden is om nog bij u te blijven ofzo?

Wees blij dat het nu gedaan is, en niet nadat je een kind hebt gekregen. Dikke miserie zo'n kind met gescheiden ouders.

Kvind het best straf dat haar ouders/vrienden u verwijten om geen kind te maken, zelfs als jullie terug samen zouden gaan is er onomkeerbare schade opgelopen in de relaties met die personen

e.House · 29 mrt 2013

its_just_me zei:
Ik wou nog een tijdje proberen te genieten van ons tweetjes vooraleer eraan te beginnen...

Ben echt niet van plan om nu nog toe te geven eraan, wees gerust... Ik heb genoeg gehoord wat er allemaal niet goed is aan mij de laatste twee weken... Amai...

en jij onderging het?

TijlDeconynck · 29 mrt 2013

Beste is om je succes aan je eigen vooruitgang en tevredenheid te meten en vergelijken vind ik.
Gelukkig zijn is bij meer een keuze die ik bewust maak dan een doel dat ik achtervolg.
Het is een eigenschap die ik krijg als ik terug kijk naar de dingen die ik al heb mogen meemaken met tevredenheid en de avontuurlijke nieuwsgierigheid naar wat nog zal komen.

Ik denk aan wat ik best als volgende stap kan doen om men leven beter te maken in plaats van te piekeren over wat beter kon. die verschillen maken het verschil.

its_just_me · 30 mrt 2013

lantaarnpaal zei:
Kinderen maken doe je met 2, zoals je al gezegd had. Dat is niet zomaar iets dat 1 partij kan opeisen zonder dat de andere persoon er de volle 100% achterstaat. Het lijkt mij alsof uw vriendin gewoon een kind wilt en dat zowat de enige reden is om nog bij u te blijven ofzo?

Wees blij dat het nu gedaan is, en niet nadat je een kind hebt gekregen. Dikke miserie zo'n kind met gescheiden ouders.

Kvind het best straf dat haar ouders/vrienden u verwijten om geen kind te maken, zelfs als jullie terug samen zouden gaan is er onomkeerbare schade opgelopen in de relaties met die personen

Van terug samen gaan is er geen sprake meer. Gisteren thuisgekomen met het begin van een inventaris van de inboedel... Ze was al direct op haar tenen getrapt als ze zag wat er allemaal van mijn kant kwam (wat ik uiteraard terug wil). Ze moet hier zo rap mogelijk buiten...

en jij onderging het?

In het begin wel, maar ik heb nu uiteraard ook al vanalles gezegd dat niet moest gezegd worden. Hoe gaat dat in zo'n ruzie's? Er zijn veel kleine dingetjes die me soms storen, maar voor mij absoluut niet ervoor zorgden dat ik weg zou willen. Ik was al bij al wel gelukkig. Uiteraard worden al die dingetjes dan ook opgenoemd. Jammer genoeg vond zij naast ook wat kleine dingen, 1 groot ding storend aan mij, wat ervoor zorgt dat het niet verder kan (= kinderen en haar gedachten dat ik met haar voeten zou spelen...).

Ik ben het beu.

its_just_me · 30 mrt 2013

TijlDeconynck zei:
Beste is om je succes aan je eigen vooruitgang en tevredenheid te meten en vergelijken vind ik.
Gelukkig zijn is bij meer een keuze die ik bewust maak dan een doel dat ik achtervolg.
Het is een eigenschap die ik krijg als ik terug kijk naar de dingen die ik al heb mogen meemaken met tevredenheid en de avontuurlijke nieuwsgierigheid naar wat nog zal komen.

Ik denk aan wat ik best als volgende stap kan doen om men leven beter te maken in plaats van te piekeren over wat beter kon. die verschillen maken het verschil.

Mooi gezegd

brandon_ · 30 mrt 2013

its_just_me zei:
Ben ik eigenlijk zo'n onmens dat ik nog even wou wachten met kinderen? Want zo word ik nu afgeschilderd. Ik vind een kind slechts ballast en een noodzakelijk kwaad

Typisch...
2 personen, 1 wil kinderen en 1 wil (voorlopig) geen kinderen. Ik blijf het onbegrijpelijk vinden waarom de maatschappij globaal gezien nog steeds de persoon die geen kinderen wil als de "onmens" en "egoïst" beziet.
Ik vind net dat de persoon die wél kinderen heeft moet toegeven aangezien een kind krijgen een verandering in jullie dagdagelijkse toestand teweegbrengt. Als 1 partij een verandering wil en de andere partij wil géén verandering, is het toch de partij die verandering wil en blijft hameren op die verandering die de "onmens" is in het verhaal?
Dus nee, je bent zeker en vast géén onmens, integendeel.
Het is echter wel haar goed recht om verder met haar leven te gaan indien ze die verandering écht écht wil in haar leven.
Als jij wil verhuizen naar Zuid-Frankrijk en zij wil dat niet, maar je wil het écht écht en je blijft erop hameren... Dan is niet ZIJ de "onmens" omdat ze niet meewil. Als jij uiteindelijk écht naar Zuid-Frankrijk wil, is het uw goed recht om uit mekaar te gaan en effectief naar Zuid-Frankrijk te verhuizen. Uw vriendin dan als de "onmens" aanzien zou echter wel compleet fout zijn.

Seraph · 30 mrt 2013

Gelukkig? 50/50 Waarom? 31 jaar en gedumpt vorig jaar in november na een relatie van 1,5 jaar, nog wel net voor de feestdagen... joy o joy. Na enkele maanden gaat het wel beter en de scherpe kantjes vallen weg, maar zoiets wens ik niemand toe. Heb ook echt een probleem met het verliezen van relaties in welke vorm dan ook. Positief is wel dat de focus terug op jezelf komt te liggen; reizen gepland voor deze zomer etc... dingen doen ik al gans de tijd aan het uitstellen was. En ja ik weet nu nog zekerder wat ik in het andere geslacht zoek, maar rushen daar denk ik nog niet aan of echt gaan zoeken. Zonder een wederhelft lukte het ook dus ja...

Justify · 31 mrt 2013

Gelukkig ben je pas als je geluk kan relativeren. In dit geval, ja ik ben "gelukkig".
Ik heb alles wat ik nodig heb waaronder een pracht van een partner die me overal bij steunt.
Altijd zullen er wel ergernissen zijn maar daar probeer ik me zo snel mogelijk over te zetten.

its_just_me · 1 apr 2013

brandon_ zei:
Typisch...
2 personen, 1 wil kinderen en 1 wil (voorlopig) geen kinderen. Ik blijf het onbegrijpelijk vinden waarom de maatschappij globaal gezien nog steeds de persoon die geen kinderen wil als de "onmens" en "egoïst" beziet.
Ik vind net dat de persoon die wél kinderen heeft moet toegeven aangezien een kind krijgen een verandering in jullie dagdagelijkse toestand teweegbrengt. Als 1 partij een verandering wil en de andere partij wil géén verandering, is het toch de partij die verandering wil en blijft hameren op die verandering die de "onmens" is in het verhaal?
Dus nee, je bent zeker en vast géén onmens, integendeel.
Het is echter wel haar goed recht om verder met haar leven te gaan indien ze die verandering écht écht wil in haar leven.
Als jij wil verhuizen naar Zuid-Frankrijk en zij wil dat niet, maar je wil het écht écht en je blijft erop hameren... Dan is niet ZIJ de "onmens" omdat ze niet meewil. Als jij uiteindelijk écht naar Zuid-Frankrijk wil, is het uw goed recht om uit mekaar te gaan en effectief naar Zuid-Frankrijk te verhuizen. Uw vriendin dan als de "onmens" aanzien zou echter wel compleet fout zijn.

Mooie uitleg

Ondertussen is de inboedel opgenomen en ondertekend. Pff wat een gedoe zeg... Morgen naar een notaris om wat meer info en hopelijk al iets op papier. Ik doe geen oog meer toe 's nachts. Het vertrouwen tss de twee is volledig weg en ik ben telkens bang dat het huis zal leeg zijn als ik even weg ben... Zij zit nu te spreken van schuld en dat dat iets zal uithalen, maar blijkbaar is de scheidingswet al een aantal jaar "schuldloos" geregeld, dus bij onderlinge toestemming wordt er zelfs niet meer gevraagd wie de "schuldige" is.

pff...

hucks · 1 apr 2013

langs ene kant mag ik gelukkig zijn want ik heb een goed leven, maar als ik het langs andere kant zie(zoals ik hier nu zit)

de paar vrienden dat ik heb zijn nu of aan het werken voor school of zijn naar hun vriendin.
ik heb niets te doen nu ik vandag niet moet gan werken... normaal ga ik oftewel fitnessen oftewel speel ik een spel met maten maar die zijn er niet...
mijn vriendin is ziek dus ik kan daar niet heen

en als ik dan op 9gag ofzo een mooi meisje zie voel ik het ergens steken dat ik geen super mooie vriendin heb(echt schraal iknow)

dus nu zit ik hier mij dood te vervelen(zelfs al aan mijn 7jaar jongere broer van 13 gevraagd wat hij gaat doen) zit ik maar wat votepage van 9gag te surfen omdat mijn vaste sites niets intressants meer te zeggen hebben, en zit ik me kut tevoelen door sommige dingen die ik lees/zie op fb, 9gag enzo

lijkt precies klein dipje maar de zon schijnt vandaag heb mijn auto al staan kuisen in de zon dus aan te kort aan zonneschijn zal het niet zijn

hucks · 1 apr 2013

mar kben al men games wat beu als ik ze de heele tijd lig te spelen

Anoniem15 · 1 apr 2013

Die eerste weken van het zomeruur vind ik altijd een klote periode, zeker als het weer nog niet echt je dat is.

Ties08 · 1 apr 2013

brandon_ zei:
Ik blijf het onbegrijpelijk vinden waarom de maatschappij globaal gezien nog steeds de persoon die geen kinderen wil als de "onmens" en "egoïst" beziet.

Je moest es weten wat ik al naar mijn hoofd gekregen heb toen ik vroeger zei geen kinderen te willen! Ik werd inderdaad als egoïst bekeken en werd zowat verteld dat ik dan maar beter "dood" kon zijn. Ahja want de enige bestaandreden van de mens is voortplanting. Daarvoor zijn we hier.

Ik stond daar like whut?!

its_just_me zei:

Mooie uitleg

Ondertussen is de inboedel opgenomen en ondertekend. Pff wat een gedoe zeg... Morgen naar een notaris om wat meer info en hopelijk al iets op papier. Ik doe geen oog meer toe 's nachts. Het vertrouwen tss de twee is volledig weg en ik ben telkens bang dat het huis zal leeg zijn als ik even weg ben... Zij zit nu te spreken van schuld en dat dat iets zal uithalen, maar blijkbaar is de scheidingswet al een aantal jaar "schuldloos" geregeld, dus bij onderlinge toestemming wordt er zelfs niet meer gevraagd wie de "schuldige" is.

pff...

Klik om te vergroten...

Maar als alles is opgenomen en geïnventariseerd, dan kan ze toch niet echt met iets gaan lopen? Nuja, een kast ofzo kan ze altijd meenemen, maar krijg je in dat geval geen vergoeding (in geld) indien ze jou besteelt?

Laat je niet doen man!

Ps: ik ben nu zelf afgestapt van het idee van "geen kinderen", maar dat komt echt doordat ik me ervoor open stel voor hem. En ik ben er nu ook nog niet klaar voor, maar binnen enkele jaartjes (vast) wel

glashelder · 1 apr 2013

its_just_me zei:
Ondertussen is de inboedel opgenomen en ondertekend. Pff wat een gedoe zeg... Morgen naar een notaris om wat meer info en hopelijk al iets op papier. Ik doe geen oog meer toe 's nachts. Het vertrouwen tss de twee is volledig weg en ik ben telkens bang dat het huis zal leeg zijn als ik even weg ben... Zij zit nu te spreken van schuld en dat dat iets zal uithalen, maar blijkbaar is de scheidingswet al een aantal jaar "schuldloos" geregeld, dus bij onderlinge toestemming wordt er zelfs niet meer gevraagd wie de "schuldige" is.

Misschien een beetje out of line, maar gaan jullie niet een béétje te rap allemaal? Jullie hebben hoogstens 3 dagen ruzie. Wacht eens tot alles bekoeld is en praat er dán nog eens over. Zij verwijt jou dat je met haar voeten rammelt, jij ziet dat niet zo. Zij denkt dat jij nooit kinderen wil of dat je het altijd maar op de lage baan zal schuiven, jij wil wel kinderen maar nog even wachten. Dat is toch allemaal niet onoverkomelijk? Ik snap dat er waarschijnlijk héél veel kwetsende dingen gezegd zijn en dat het vertrouwen nu inderdaad even helemaal weg is, maar om op 3-4 dagen te beslissen van te scheiden gaat er ook wel een beetje over, imo. Wacht eerst eens tot de scherpe randjes er vanaf zijn bij jullie allebei en ga dan eens een gesprek aan. Nu zitten jullie allebei in een colère vanalles te beslissen en da's nooit goed.

its_just_me · 2 apr 2013

Ties08 zei:
Maar als alles is opgenomen en geïnventariseerd, dan kan ze toch niet echt met iets gaan lopen? Nuja, een kast ofzo kan ze altijd meenemen, maar krijg je in dat geval geen vergoeding (in geld) indien ze jou besteelt?

Laat je niet doen man!

Ps: ik ben nu zelf afgestapt van het idee van "geen kinderen", maar dat komt echt doordat ik me ervoor open stel voor hem. En ik ben er nu ook nog niet klaar voor, maar binnen enkele jaartjes (vast) wel

Ondertussen zijn de gemoederen ietwat gekalmeerd, zo blijkt, maar toch... Eergisteren als ik ging slapen heeft ze me proberen op te jutten, het leek er gewoon op dat ze probeerde me zover te krijgen dat ik haar iets zou aandoen... Wat er allemaal uit haar mond kwam... man man. Soms echt dingen die geen steek hielden... Bonken dat m'n hart deed (nog nooit zo slecht gevoeld)... Toch maar zo weinig mogelijk op gereageerd en ze heeft het uiteindelijk opgegeven. Als ze van bij haar ma komt, is het nooit goed... Ik hoop dat die moeder er niet bij is als er iets moet geregeld worden, want dan gaat het nooit goed komen...

glashelder zei:
Misschien een beetje out of line, maar gaan jullie niet een béétje te rap allemaal? Jullie hebben hoogstens 3 dagen ruzie. Wacht eens tot alles bekoeld is en praat er dán nog eens over. Zij verwijt jou dat je met haar voeten rammelt, jij ziet dat niet zo. Zij denkt dat jij nooit kinderen wil of dat je het altijd maar op de lage baan zal schuiven, jij wil wel kinderen maar nog even wachten. Dat is toch allemaal niet onoverkomelijk? Ik snap dat er waarschijnlijk héél veel kwetsende dingen gezegd zijn en dat het vertrouwen nu inderdaad even helemaal weg is, maar om op 3-4 dagen te beslissen van te scheiden gaat er ook wel een beetje over, imo. Wacht eerst eens tot de scherpe randjes er vanaf zijn bij jullie allebei en ga dan eens een gesprek aan. Nu zitten jullie allebei in een colère vanalles te beslissen en da's nooit goed.

Dat vind ik zeker ook. Het is tenslotte zij die het wil aanzetten, ik ben geen vragende partij. Ik heb gepoogd en gepoogd om op een redelijke manier met haar te praten, maar als je dan hoort wat ze allemaal interpreteert als zijnde ja/nee zeggen over kinderen... Dan mag ik gewoon niets meer zeggen. Als je dat dan probeert uit te leggen wordt ze helemaal hysterisch...

Ik had gehoopt met die inboedel te noteren, dat ze zou beseffen dat we domme dingen aan het doen zijn... Maar telkens ik begon over wat we al allemaal samen hebben meegemaakt klinkt het "ik heb je altijd graag gezien, maar dat is voorbij"

Deze ochtend waren we nu beiden kalm (allé, ik stond te trillen van de zenuwen), en dus heb ik nog gevraagd of we dit nu echt gaan doen. Ze was er redelijk koel in en laat het gewoon doorgaan, want ik wil niet vooruit en zij wel... Ik ben nog begonnen met zeggen dat ik juist wel vooruit wou, getuige wat ik op haar verjaardagskaartje gezet had over onze toekomst samen. (ja ik weet het, een verjaardagskaartje, maar ze krijgt dat nog steeds graag). Maarja, dan begint ze haar weer op te winden en dat heb ik niet meer nodig...

Ik spreek hier niet meer over jaren, want ik was al erg ver geraakt in het idee van kinderen te krijgen met haar (al altijd wel overtuigd geweest dat ik het zou doen met haar, alleen nog wat wachten. Dat heb ik ook vaak duidelijk proberen te maken), op haar verjaardag wou ik dan ook er vastberaden aan beginnen, maar tegen dan was er blijkbaar al veel kwaad geschied (of zo leek het toch voor haar, want veel dingen die ze vernoemde, waren niet eens bedoeld als een ja/nee voor/tegen kinderen).

Mja... Ik begrijp deze keuze nog steeds niet, ze had toch véél verder geraakt in haar leven, had ze nu gewoon nog even gelukkig proberen te zijn en niet dat kinderengedoe willen forceren. Zo heeft ze zichzelf ongelukkig gemaakt, en aangezien ik haar niet kon helpen met haar ongeluk (want ik bleef overtuigd dat het haar werk was, want volgens mij was die kinderkwestie duidelijk...), werd ik ook ongelukkig. Nu gaan we alle twee alleen staan en gaat het nog veel langer duren tegen dat we beiden nog iets van kinderen gaan zien...

Dusja, het gaat gewoon door

Xasuntox · 2 apr 2013

In principe ben ik gelukkig. Ik heb een vriendin, vrienden waarmee ik meer als vroeger mee uitga. Ik ben nog jong, kan nog veel keuzes maken. Laatste jaar middelbaar, en ik kan eindelijk bijna aan mijn serieuze studies beginnen. En ik ben gezond, dat maakt me allemaal wel gelukkig.

Maar ik ben al sinds mijn 16 heel erg bezig met moto's/brommers en auto's. Van mijn 16 tot 18 (binnen 2 weken) ben ik bezig geweest met oldtimer brommers. Alles verkocht met een beetje winst zodat ik mijn moto rijbewijs kan halen en een moto kan kopen.

Mijn moeder is hier absoluut tegen. Ook bij een brommer was ze er al heel hard tegen. Natuurlijk, dat went al snel en ik moet zeggen dat ik een verstandig persoon ben op dat vlak en er voorzichtig mee omga. Nu heb ik haar al kunnen overtuigen dat ik mijn moto rijbewijs ga doen omdat de wet gaat veranderen.
Oké, een maand voor dat ik mijn rijbewijs van de moto ga doen zet de politie mij op de rollen. Dus nu kan ik ook nog een boete verwachten. Ik had mijn brommer opgedreven omdat mijn laatste versnelling er niet door kwam als hij begrensd was, wat voor gevaarlijke situaties soms kon zorgen. (20 km/h bij sterke tegen wind etc...)

Dus nu wil ik binnen 3 weken met de moto rijden, maar het ziet er naar uit dat het niet zo zal zijn. Nochtans ben ik mij heel bewust over de gevaren en in mijn vrije tijd op de computer doe ik niets anders als fora's bezoeken over auto's, moto's...
Ze beseft precies niet dat het ook een soort hobby van mij is. Heb ook een tijdje gedacht van eerst een auto te kopen.
Dit wouden ze ook niet, dat zou te duur zijn aan benzine. (oldtimer)

Nuja, dat maakt me toch wel een beetje ongelukkig. Precies of ze willen bepaalde wegen die ik wil inslaan in mijn leven afsluiten. Voor de rest ben ik wel gelukkig :lol:

Xasuntox · 2 apr 2013

In principe ben ik gelukkig. Ik heb een vriendin, vrienden waarmee ik meer als vroeger mee uitga. Ik ben nog jong, kan nog veel keuzes maken. Laatste jaar middelbaar, en ik kan eindelijk bijna aan mijn serieuze studies beginnen. En ik ben gezond, dat maakt me allemaal wel gelukkig.

Maar ik ben al sinds mijn 16 heel erg bezig met moto's/brommers en auto's. Van mijn 16 tot 18 (binnen 2 weken) ben ik bezig geweest met oldtimer brommers. Alles verkocht met een beetje winst zodat ik mijn moto rijbewijs kan halen en een moto kan kopen.

Mijn moeder is hier absoluut tegen. Ook bij een brommer was ze er al heel hard tegen. Natuurlijk, dat went al snel en ik moet zeggen dat ik een verstandig persoon ben op dat vlak en er voorzichtig mee omga. Nu heb ik haar al kunnen overtuigen dat ik mijn moto rijbewijs ga doen omdat de wet gaat veranderen.
Oké, een maand voor dat ik mijn rijbewijs van de moto ga doen zet de politie mij op de rollen. Dus nu kan ik ook nog een boete verwachten. Ik had mijn brommer opgedreven omdat mijn laatste versnelling er niet door kwam als hij begrensd was, wat voor gevaarlijke situaties soms kon zorgen. (20 km/h bij sterke tegen wind etc...)

Dus nu wil ik binnen 3 weken met de moto rijden, maar het ziet er naar uit dat het niet zo zal zijn. Nochtans ben ik mij heel bewust over de gevaren en in mijn vrije tijd op de computer doe ik niets anders als fora's bezoeken over auto's, moto's...
Ze beseft precies niet dat het ook een soort hobby van mij is. Heb ook een tijdje gedacht van eerst een auto te kopen.
Dit wouden ze ook niet, dat zou te duur zijn aan benzine. (oldtimer)

Nuja, dat maakt me toch wel een beetje ongelukkig. Precies of ze willen bepaalde wegen die ik wil inslaan in mijn leven afsluiten. Voor de rest ben ik wel gelukkig :lol:

Archief - Kan jij zeggen dat je gelukkig bent?

its_just_me

Legacy Member

Ties08

Legacy Member

its_just_me

Legacy Member

lantaarnpaal

Legacy Member

e.House

Legacy Member

TijlDeconynck

Legacy Member

its_just_me

Legacy Member

its_just_me

Legacy Member

brandon_

Legacy Member

Seraph

Legacy Member

Justify

Legacy Member

its_just_me

Legacy Member

hucks

Legacy Member

hucks

Legacy Member

Anoniem15

Legacy Member

Ties08

Legacy Member

glashelder

Legacy Member

its_just_me

Legacy Member

Xasuntox

Legacy Member

Xasuntox

Legacy Member