Archief - Kan jij zeggen dat je gelukkig bent?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Nesjamag
Legacy Member
Het is een vraag die ik me nooit stel of gesteld heb.
Echt gelukkig ... misschien gedurende enkele maanden nadat ik 19 geworden ben en een korte periode rond mijn 13.
Mijn jeugd en kindertijd waren niet ideaal. Ouders die zeer vaak hevige ruzie hadden en merendeel van de tijd een sfeer van opletten op wat gezegd of gedaan wordt uit angst van wat zou kunnen volgen anders. Tijdens mijn tienerjaren een vechtscheiding waar ik ook niet in gespaard ben gebleven.
Ikzelf ben altijd het tegenovergestelde van agressief geweest en heb altijd een stevige stabiele persoonlijkheid gehad. Dat en mijn intelligentie (hoogbegaafd) hebben mij doorheen dat alles geholpen vermoed ik. Maar het heeft toch zijn effecten.
Ik heb momenteel geen vrienden en telkens ik het moeilijk gehad heb doorheen mijn leven heb ik dat zelf verwerkt en heb ik nooit op een of andere steun van anderen beroep gedaan.
Volgens mij zijn die dingen essentieel in geluk voelen. Vriendschappen, mensen die iets om je geven en waarmee je een band hebt, mensen waarop je kan vertrouwen. Het is iets dat ik wel mis, maar dankzij hoe ik ben en wat ik kan (verstandelijk) toch vrij goed mee kan omgaan. Maar geluk, nope.
Ik probeer en ben vastberaden om iets van mijn leven te maken. Ik wil vooral een sociaal leven opbouwen, maar van succes kan ik nog niet spreken
Volgens mij zou daarin het grootste deel van mijn geluk liggen.
Aan de andere kant voel ik mij nog altijd jong en vitaal, alsof er nog altijd een sterk vuur in mij brand. Ik heb nog altijd veel energie en heb constant passies voor iets, kom op met nieuwe creatieve ideeën en dergelijke. Misschien dat sommigen zo een dingen wel als uitingen van geluk zouden zien, want het maakt het leven wel interessant.
Echt gelukkig ... misschien gedurende enkele maanden nadat ik 19 geworden ben en een korte periode rond mijn 13.
Mijn jeugd en kindertijd waren niet ideaal. Ouders die zeer vaak hevige ruzie hadden en merendeel van de tijd een sfeer van opletten op wat gezegd of gedaan wordt uit angst van wat zou kunnen volgen anders. Tijdens mijn tienerjaren een vechtscheiding waar ik ook niet in gespaard ben gebleven.
Ikzelf ben altijd het tegenovergestelde van agressief geweest en heb altijd een stevige stabiele persoonlijkheid gehad. Dat en mijn intelligentie (hoogbegaafd) hebben mij doorheen dat alles geholpen vermoed ik. Maar het heeft toch zijn effecten.
Ik heb momenteel geen vrienden en telkens ik het moeilijk gehad heb doorheen mijn leven heb ik dat zelf verwerkt en heb ik nooit op een of andere steun van anderen beroep gedaan.
Volgens mij zijn die dingen essentieel in geluk voelen. Vriendschappen, mensen die iets om je geven en waarmee je een band hebt, mensen waarop je kan vertrouwen. Het is iets dat ik wel mis, maar dankzij hoe ik ben en wat ik kan (verstandelijk) toch vrij goed mee kan omgaan. Maar geluk, nope.
Ik probeer en ben vastberaden om iets van mijn leven te maken. Ik wil vooral een sociaal leven opbouwen, maar van succes kan ik nog niet spreken
Volgens mij zou daarin het grootste deel van mijn geluk liggen.Aan de andere kant voel ik mij nog altijd jong en vitaal, alsof er nog altijd een sterk vuur in mij brand. Ik heb nog altijd veel energie en heb constant passies voor iets, kom op met nieuwe creatieve ideeën en dergelijke. Misschien dat sommigen zo een dingen wel als uitingen van geluk zouden zien, want het maakt het leven wel interessant.
WarCry-dude
Legacy Member
Ik vind dit nogal een moeilijke vraag om definitief te beantwoorden. Ik doe het best wel ok in mijn leven. Ik heb in het verleden heel veel moeite gehad en er was best wel van depressie te spreken maar ik ben daar uit geraakt. Sindsdien weet ik er ook goed mee om te gaan als ik nog is in een dipje zit.
Op dit moment leef ik meer van dag tot dag en ik voel mij goed. Wanneer er een probleem opduikt ga ik daarmee om en als er een kans opduikt grijp ik die. Iedereen kan volgens mij opnieuw depri worden maar als de vraag is "ben je nu echt gelukkig?" dan is mijn antwoord: "jot"
Ps: Kheb ook zo'n geheugen als Wonkelrijm. Da's een vloek en een zege tegelijk. Ik kan mij plots heel beschaamd voelen over iets stom dat ik als kind heb gedaan of ineens beginnen lachen over een streek die ik ooit had uitgehaald.
Op dit moment leef ik meer van dag tot dag en ik voel mij goed. Wanneer er een probleem opduikt ga ik daarmee om en als er een kans opduikt grijp ik die. Iedereen kan volgens mij opnieuw depri worden maar als de vraag is "ben je nu echt gelukkig?" dan is mijn antwoord: "jot"
Ps: Kheb ook zo'n geheugen als Wonkelrijm. Da's een vloek en een zege tegelijk. Ik kan mij plots heel beschaamd voelen over iets stom dat ik als kind heb gedaan of ineens beginnen lachen over een streek die ik ooit had uitgehaald.
f33db4ck
Legacy Member
WarCry-dude zei:Materialisme is voor mij niet echt een probleem.
Van huis heb ik ook het liefst iets groot genoeg, soort van vila gevoel. Auto moet een luxemerk/product zijn, idem dito van gsm.... kdenk wel dat ik gelukkiger zou zijn zou ik me daar niet al te veel van aantrekken.
sneeuwzwart
Legacy Member
Tuinman zei:ben relatief gelukkig op meeste vlakken, enkel een leuke vriendin zou er nog bij mogen momenteel
Heb exact hetzelfde gevoel, ik ben 100% gelukkig met alles wat ik momenteel doe en al heb bereikt, en heb vaak het gedacht dat een vriendin het enige is dat mij nog gelukkiger kan maken. Alhoewel ik anderzijds soms ook wel denk dat een vriendin mij ook een stuk ongelukkiger zou kunnen maken als het wat misloopt.
mac-bc
Legacy Member
kinxton zei:Same here. Ik heb veel voldoening van wat ik doe als zelfstandige, ik doe zoveel, van kleine tot grote zaken, de kleinste tot de grootste klant detig helpen... Alleen wat echte vrienden maken zou leuk zijn. Dat is iets die ik door op Internaat te zitten in de belangrijkste jaren van m'n jeugd, niet heb kunnen doen, na school mocht ik niet mee met de anderen bv
En ja, een vriendin zou daarvoor een serieze stoot in de rug geven. Maar dat is al op de goeie weg
Ik heb nochtans mijn beste vrienden gemaakt op internaat (ik heb dan misschien ook wel het geluk gehad dat ze daarna ook in Gent gingen studeren). Continu samen zijn en in hetzelfde (strakke) regime zitten gaf mij wel een soort samenhorigheidsgevoel. Samen wat kattekwaad uithalen, samen gestraft worden, ... je weet hoe dat gaat als je aan het puberen bent.
En dat brengt me naadloos bij m'n volgend puntje; ik ben ook nogal een nostalgisch ingesteld persoon. Vooral die zorgeloosheid en de ongedwongen sfeer van toen. Een zomervakantie leek wel eeuwen te duren en zat vol avonturen, nieuwe belevenissen, ... Ik ben dan ook iemand die niet snel zaken zal weggooien. In een nostalgische bui durf ik al eens foto's inscannen om ze tegen de vergankelijkheid van het materiële te beschermen.
Maar ik denk (of hoop?
) dan weer wel dat het toch enigszins met een selectief geheugen te maken heeft. Een beetje zoals het gras dat altijd groener is aan de overkant.Dit alles betekent echter niet dat ik somber naar de toekomst kijk. Ik zie de rest van m'n leven wel zitten. Het enige waar ik bang voor ben is, zoals hierboven beschreven, het typische huisje-tuintje-kindje verhaal waardoor m'n leven te saai zou worden. Vandaar dat een vriendin zowel een zegen als een vloek kan betekenen voor je persoonlijk geluk. Ik voel gewoon dat ik nog vrij regelmatig mijn vrienden nodig heb om eens een guys-only avondje te hebben. Nu mijn studentenperiode afloopt is dat een zorg die weldra heel dichtbij komt dus ik ben heel benieuwd naar wat er tussen nu en volgend jaar zal gebeuren...
Edit; Als ik er even over nadenk is hetgeen ik het meeste mis mijn zware puberperiode (cfr. internaat enzo). Ik was toen heel rebels omdat ik heel idealistisch was en mij verzetten tegen de "gevestigde waarden" is/was echt een onbeschrijflijk gevoel. Rebel with a cause.
Ik heb er veel miserie door gekend op het moment zelf (strafstudies, schorsing, herexamens, straffen van ouders, ruzie met ouders, huisarresten waardoor ik enkele, naar het schijnt, legendarische feestjes heb gemist, ... dat soort relatief lichte zaken) maar ergens diep vabinnen was dat leuk te noemen op één of andere manier.Het idee dat ik nu in zekere mate binnen de passen van de maatschappij moet lopen en zal moeten blijven lopen (wil ik niet eindigen als één of andere marginaal) beschouw ik als de grootste bedreiging voor mijn geluk. Zie ook de angst voor het huisje-tuintje-kindje verhaal.
Lefky
Legacy Member
ik heb altijd gezegd:
het enige dat mij 100% gelukkig kan maken is een vrouw om mijn leven mee te delen
ik blijf er nog altijd bij
ik weet wat het is om ziek te zijn, om geen vrienden te hebben, om eenzaam te zijn, ...
eens je dat allemaal weet kan je echt zeggen dit, dat en dat heb ik nodig
natuurlijk zullen er nog tegenslagen zijn, maar dan moet je bovenstaande in je achterhoofd houden en weten dat het heeeeeeel veeeeeeeeel erger kan
het enige dat mij 100% gelukkig kan maken is een vrouw om mijn leven mee te delen
ik blijf er nog altijd bij
ik weet wat het is om ziek te zijn, om geen vrienden te hebben, om eenzaam te zijn, ...
eens je dat allemaal weet kan je echt zeggen dit, dat en dat heb ik nodig
natuurlijk zullen er nog tegenslagen zijn, maar dan moet je bovenstaande in je achterhoofd houden en weten dat het heeeeeeel veeeeeeeeel erger kan
Karry98
Legacy Member
Ik heb dit topic nu pas ontdekt, dus zal ik hier ook maar eens iets posten.
Om met de deur in huis te vallen: Nee, ik ben niet echt gelukkig. Op zich heb ik niet veel redenen tot klagen, studies lukken vlot, familie ziet mij graag, trouwe vrienden, goede gezondheid,... En toch, het voelt allemaal zo "meh" aan. Ik kan eerlijk stellen dat ik gedurende 2 periodes van mijn jonge leven gelukkig ben geweest (24 jaar nu): 5e en 6e secundair en 21 jaar - 22 jaar. In die laatste periode ben ik anderhalf jaar samen geweest met de meest fantastische jonge vrouw ooit. Die mij ook heeft laten vallen als een baksteen.
Sindsdien doe ik alles 'omdat het zo hoort', maar niet met de volle goesting. Om het cru te zeggen, ik doe wat de maatschappij en omgeving van mij verwacht, maar het kan mij niet schelen.
Ik ga echter niets veranderen aan mijn aanpak, blijven werken aan de toekomst en dan zien we wel.
Oh, en Prettige feesten iedereen!
Om met de deur in huis te vallen: Nee, ik ben niet echt gelukkig. Op zich heb ik niet veel redenen tot klagen, studies lukken vlot, familie ziet mij graag, trouwe vrienden, goede gezondheid,... En toch, het voelt allemaal zo "meh" aan. Ik kan eerlijk stellen dat ik gedurende 2 periodes van mijn jonge leven gelukkig ben geweest (24 jaar nu): 5e en 6e secundair en 21 jaar - 22 jaar. In die laatste periode ben ik anderhalf jaar samen geweest met de meest fantastische jonge vrouw ooit. Die mij ook heeft laten vallen als een baksteen.
Sindsdien doe ik alles 'omdat het zo hoort', maar niet met de volle goesting. Om het cru te zeggen, ik doe wat de maatschappij en omgeving van mij verwacht, maar het kan mij niet schelen.
Ik ga echter niets veranderen aan mijn aanpak, blijven werken aan de toekomst en dan zien we wel.
Oh, en Prettige feesten iedereen!
.Anoniem09
Legacy Member
Ik ben 25 en ben oprecht gelukkig ja, veel meer dan vroeger zelf.
Als kind/tiener/puber wou ik er altijd bij horen, ik was daar dan ook continue mee bezig. Hoe denken anderen over mij? Wat zijn zij nu aan het doen zonder mij? Ga ik morgen op school wel kunnen meespreken over alles?
Toen ik naar de Hoge school ging is dat veranderd, ik wist perfect wat ik aan mijn vrienden had en wie de vrienden waren, vanaf dan is alles op zijn pootjes terecht gekomen.
Nu een goede job, gezondheid OK, veel vrienden, genoeg feesjes, perfecte vriendin, goede familie en af en toe wat centen over om toffe dingen te kopen voor de hobby's!
Als kind/tiener/puber wou ik er altijd bij horen, ik was daar dan ook continue mee bezig. Hoe denken anderen over mij? Wat zijn zij nu aan het doen zonder mij? Ga ik morgen op school wel kunnen meespreken over alles?
Toen ik naar de Hoge school ging is dat veranderd, ik wist perfect wat ik aan mijn vrienden had en wie de vrienden waren, vanaf dan is alles op zijn pootjes terecht gekomen.
Nu een goede job, gezondheid OK, veel vrienden, genoeg feesjes, perfecte vriendin, goede familie en af en toe wat centen over om toffe dingen te kopen voor de hobby's!
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.