Archief - Kan jij zeggen dat je gelukkig bent?

Jama als gij al de gelukkigste mens ter wereld zijt dan kunnen zij dat niet zijn. Tenzij iemand anders dat wel is, maar dan ben jij het weer niet.
Zucht, inhousloos mierengeneuk

Ph Sp zei:

Jama als gij al de gelukkigste mens ter wereld zijt dan kunnen zij dat niet zijn. Tenzij iemand anders dat wel is, maar dan ben jij het weer niet.
Zucht, inhousloos mierengeneuk

Klik om te vergroten...

Iedereen kan in zijn gedachten de gelukkigste mens ter wereld zijn.

Man is the measure of all things–of things that are, that they are, and of things that are not, that they are not. - Protagoras

cura zei:

Iedereen kan in zijn gedachten de gelukkigste mens ter wereld zijn.

Man is the measure of all things–of things that are, that they are, and of things that are not, that they are not. - Protagoras

Klik om te vergroten...

Niet iedereen kan zichzelf shit voorliegen hé

I fake it so real I am beyond fake; but someday you will ache like I ache

spliffrider zei:

Niet iedereen kan zichzelf shit voorliegen hé

I fake it so real I am beyond fake; but someday you will ache like I ache

Klik om te vergroten...

't Ging me gewoon over het discussie onderwerp dat sommigen zeiden dat niet iedereen het gelukkigst kan zijn. Gewoon jezelf overtuigen dat je gelukkig bent terwijl je ongelukkig bent is een volledig ander deel van relativisme.

Het doet er eigenlijk ook helemaal niet toe. Het feit dat hij heel erg gelukkig is, is goed voor hem

Djesmin zei:

Oorspronkelijk geplaatst door mla
En dan idd de vraag "hoe is het", daar kan ik echt van rotten. Ze weten goed genoeg hoe het gaat, maar dan antwoord ik maar "ja, tgaat wel". Dan hebben ze toch ook het gevoel dat ze hun plicht gedaan hebben.

Klik om te vergroten...

Wat moeten ze dan doen?

Klik om te vergroten...

Imo: liever niet vragen dan, tenzij je ook echt naar het antwoord wil luisteren. Op een begrafenis vraag je toch ook niet aan de weduwe hoe ze zich voelt?

cura zei:

Een perfect voorbeeld dat gelukkig zijn niet statisch gedefinieerd kan worden.

Klik om te vergroten...

Daar heb je gelijk in, voor mijn part vervang je 'gelukkig' in mijn post (en in de thread) door 'blij zijn', gelukkig zijn is iets wat je 'achteraf' bent.

cura zei:

Uiteindelijk weet je van jezelf toch waarom je ongelukkig bent? Maar dat heb je hier nog niet vermeld.

Klik om te vergroten...

Eigenlijk weet ik het niet. Ik ben het gewoon niet. Ik ben nooit blij, niets raakt me. Ik ben niet bang, blij, boos. Rollercoasters geven me geen thrill, ik kijk niet uit naar bepaalde gebeurtenissen. Er zijn wel dingen die ik liever doe en minder graag doe, zoals nu met mijn job, omdat ze bv. enorm chaotisch verlopen, daar heb ik een hekel aan (slechte organisatie, mensen die niet efficiënt werken of hun job niet doen, leerlingen die ervoor zorgen dat anderen niet kunnen opletten ...). Maar ik hecht me dus niet aan dingen en mensen, herinneringen zeggen me niets, ik heb geen foto's, dat viel ook enorm op bij onze verhuizing: ik heb gewoon geen persoonlijk materiaal. Alles is altijd nuttig en efficiënt en koel en gevoelloos. Als puntje bij paaltje komt, zou ik perfect morgen kunnen verhuizen naar de andere kant van de wereld zonder iets mee te nemen en zonder iemand ooit iets te laten weten.

Nu heb je gelijk met je vraag: is dat dan erg, is dat een reden om ongelukkig te zijn? Doen die zaken ertoe, gewoon omdat ze ertoe doen voor bijna alle anderen, voor de samenleving?

Proto zei:

Ga eens een cheeseburger eten, leer eerst genieten van de kleine dingen in het leven.

Klik om te vergroten...

Dat is heel goed bedoeld, maar wees gerust, ik besef elke dag dat ik blij zou moeten zijn met wat ik heb en hoewel mijn lichaam soms genot kan ervaren, werkt de rest niet mee.

Ik weet niet of het daardoor komt dat ik het moeilijk heb, of het gewoon is omdat er kortsluiting is in mijn hersenen of zo. Heb ik gewoon minder endorfines dan iemand anders?

Alola zei:

Eigenlijk weet ik het niet. Ik ben het gewoon niet. Ik ben nooit blij, niets raakt me. Ik ben niet bang, blij, boos. Rollercoasters geven me geen thrill, ik kijk niet uit naar bepaalde gebeurtenissen. Er zijn wel dingen die ik liever doe en minder graag doe, zoals nu met mijn job, omdat ze bv. enorm chaotisch verlopen, daar heb ik een hekel aan (slechte organisatie, mensen die niet efficiënt werken of hun job niet doen, leerlingen die ervoor zorgen dat anderen niet kunnen opletten ...). Maar ik hecht me dus niet aan dingen en mensen, herinneringen zeggen me niets, ik heb geen foto's, dat viel ook enorm op bij onze verhuizing: ik heb gewoon geen persoonlijk materiaal. Alles is altijd nuttig en efficiënt en koel en gevoelloos. Als puntje bij paaltje komt, zou ik perfect morgen kunnen verhuizen naar de andere kant van de wereld zonder iets mee te nemen en zonder iemand ooit iets te laten weten.

Klik om te vergroten...

Je zegt dat je nooit blij bent, maar ben je dan wel verdrietig of is apathisch een betere beschrijving? Misschien dat dat gevoel van apathie je dan weer verdrietig maakt? Er is een ontzettend groot verschil natuurlijk.
Er zijn nog mensen die niets vinden aan kicks zoals rollercoasters of skydiven maar die dan wel blij worden van aan een haardvuur zitten of naar een zonsondergang te kijken, het lijkt me daar weer dat je jezelf tracht te vergelijken met wat de samenleving verwacht van je. Je zegt dat alles altijd nuttig en efficiënt is, maar daarna zeg je "koel en gevoelloos", is dat laatste wat je verwacht wordt ervan te vinden of wat je er zelf van vindt?
Ik woon nu al een jaar alleen en heb ook niets van foto's of schilderijen hangen hoor, maar ik ga dat nooit als "koel en gevoelloos" definiëren.
Mijns inzien is er wel een belangrijk onderscheid wat betreft uw laatste zin, zou je echt naar de andere kant van de wereld kunnen vertrekken zonder iemand iets te laten weten of zou je naar de andere kant van de wereld kunnen vertrekken zonder iemand te missen? Dat eerste heeft volgens mij betrekking op het inleven (empathie) van andere mensen hun gevoelens, terwijl dat tweede meer betrekking heeft over uw gevoelens.

Apathisch is het woord wel, dodelijk vermoeid op alle vlakken.

En i.v.m. mijn laatste zin kloppen je beide suggesties, inleven kan ik niet (maar is heel gemakkelijk te faken, iedereen komt altijd naar mij voor advies en zo, ik ben zelfs leerlingenbegeleider ... ironie van het lot ... maar in de privésfeer zegt mijn man wel eens van 'eigenlijk was al wat ik wou gewoon een knuffel'). Ook dat niet missen is van toepassing: ik moet echt moeite doen om relaties te onderhouden, ik zet reminders van 'mail sturen/sms'en naar X' om de zoveel tijd ... Anders komt het er niet van en wordt dat zoveel moeilijker, als je elkaar x weken/maanden niet gezien hebt. Alleen zitten is op zich nog wel het gemakkelijkste.

Denk je zelf dat die apathie een gevolg is van het beeld dat je hebt opgebouwd van de wereld en de samenleving of eerder zoals je zelf daarnet aanhaalde iets natuurlijk bepaald?
Van beide soorten zijn er genoeg mensen hoor, je kan er mee leven zonder vermoeid door het leven te gaan.

cura zei:

Iedereen kan in zijn gedachten de gelukkigste mens ter wereld zijn.

Man is the measure of all things–of things that are, that they are, and of things that are not, that they are not. - Protagoras

Klik om te vergroten...

Voila, die snapt het.

Veel mensen stemmen hun geluk af op dat van anderen. Als zij gelukkig zijn, en jij voelt je net niet zo als hen... dan denk je soms minder gelukkig te zijn, terwijl dat helemaal het geval niet hoeft te zijn.

Ik denk dat het natuurlijk bepaald is bij mij, aangezien het altijd al zo geweest is.
Maar 'je kan ermee leven' ... tja, inderdaad. Maar dat is dus echt overleven hé, op de tanden bijten, dag na dag, opstaan en een masker opzetten en 'normaal doen' en aftellen en hopen dat iemand anders het rap gedaan maakt, zodat het allemaal rap voorbij is.

Alola zei:

Ik denk dat het natuurlijk bepaald is bij mij, aangezien het altijd al zo geweest is.
Maar 'je kan ermee leven' ... tja, inderdaad. Maar dat is dus echt overleven hé, op de tanden bijten, dag na dag, opstaan en een masker opzetten en 'normaal doen' en aftellen en hopen dat iemand anders het rap gedaan maakt, zodat het allemaal rap voorbij is.

Klik om te vergroten...

Mijn zin had nog een vervolg hé. Dat vervolg sloeg net op dat overleven gedeelte, je hoeft niet op de tanden te bijten dag na dag en een masker opzetten. Waarom doe je die moeite om je masker op te zetten? Die vraag bedoel ik trouwens niet retorisch om te zeggen dat je dat niet moet doen, maar wegens echte interesse.
Ergens lijkt het mij dat je niet in vrede bent met jezelf en dat is mijns inziens de echte reden waarom je van jezelf zegt dat je niet "gelukkig" bent, niet het feit dat je natuurlijk voorbestemt zou zijn om geen empathie te kunnen voelen.

Niet gelukkig. De reden? Geen idee, gebrek aan doel peins ik

Heb 2 diploma's, een goede gezondheid, familie, een vriendin, relatief alles wat ik wil van materiële zaken, etc., maar ik mis 'iets' in mijn leven. Er is niets wat mij kan blijven boeien, niets wat mij genoeg interesseert om mij te motiveren, niets dat mij echt gelukkig maakt. Van tijd tot tijd heb ik wel eens aangename momenten, maar die zijn zeer vluchtig en onbenullig. Laatste (en enige moment dat ik me momenteel kan herinneren, doch mijn geheugen laat vaak afweten) was een spontaan dansje toen ik wat muziek op de radio hoorde (neen, dit betekent niet dat ik in dansen mijn doel gevonden heb)

Heb er reeds met mijn vriendin over gepraat en heb haar ook beloofd enkele stappen te ondernemen. Belangrijkste waar ik mij nu ben mee bezig aan het houden is het vinden van een job, zodat ik wat beziggehouden wordt en niet te veel meer kan afdwalen met mijn gedachtes. Doch tegelijkertijd wil ik niet als zovelen een 'mindless drone' worden die zich gewoon zo bezig houdt, dat ze niet beseffen dat er wat mis is. Dunno wat het gaat geven, maar kan maar proberen. Daarnaast heb ik ook nog steeds mijn hoop gevestigd op een doemscenario in 2012 (truth) en daarna zie ik wel...

zit gewoon in een constante 'meh' bui

Ikzelf voel me best wel gelukkig, zou alleszins geen reden weten om dat niet te zijn.

Thuis gaat alles zijn gangetje, relaties met broer en ouders zijn gezond. Daarmee bedoel ik met de bijkomende discussies en onenigheden. Maar dat resulteert daarom nog niet in ruzie of zorgt er niet voor dat de sfeer gespannen wordt.

School is voor mij geen negatief woord, niet dat ik zo graag naar school ga maar sinds ik op de hogeschool zit is school wel leuker geworden. De lessen zelf zijn lekker chill, kan volgen in de lessen en als het mij niet interesseert doe ik op de laptop wat ik wil. (Wat dus z'n 75% van de tijd is). Zit ook met een aantal hele goede vrienden in de klas dus dat maakt de les ook weer wat leuker natuurlijk. En de examens zie ik 100% zitten dus heb zover niet te klagen.

En op sociaal vlak zit het ook goed. Heb geweldige vrienden waarmee ik me constant vermaak. Het is ook door hun dat ik me de laatste 2 jaar beter in men vel voel en een stuk meer zelfvertrouwen heb gekregen. De 2 jaar daarvoor had ik andere vrienden die meer gesloten waren en niet van uitgaan hielden, het was door hun dat ik niet verder kon 'bloeien'. Maar men nieuwe vrienden zijn de zon geweest die ik nodig had om verder open te bloeien. En verder heb ik nog een geweldige vriendin waarbij ik me goed voel.

Zou dus niet weten wat mij ongelukkig zou moeten maken dus hierbij bestempel ik mezelf als Gelukkig! :applause:

ironhorn zei:

Niet gelukkig. De reden? Geen idee, gebrek aan doel peins ik

Heb 2 diploma's, een goede gezondheid, familie, een vriendin, relatief alles wat ik wil van materiële zaken, etc., maar ik mis 'iets' in mijn leven. Er is niets wat mij kan blijven boeien, niets wat mij genoeg interesseert om mij te motiveren, niets dat mij echt gelukkig maakt. Van tijd tot tijd heb ik wel eens aangename momenten, maar die zijn zeer vluchtig en onbenullig. Laatste (en enige moment dat ik me momenteel kan herinneren, doch mijn geheugen laat vaak afweten) was een spontaan dansje toen ik wat muziek op de radio hoorde (neen, dit betekent niet dat ik in dansen mijn doel gevonden heb)

Heb er reeds met mijn vriendin over gepraat en heb haar ook beloofd enkele stappen te ondernemen. Belangrijkste waar ik mij nu ben mee bezig aan het houden is het vinden van een job, zodat ik wat beziggehouden wordt en niet te veel meer kan afdwalen met mijn gedachtes. Doch tegelijkertijd wil ik niet als zovelen een 'mindless drone' worden die zich gewoon zo bezig houdt, dat ze niet beseffen dat er wat mis is. Dunno wat het gaat geven, maar kan maar proberen. Daarnaast heb ik ook nog steeds mijn hoop gevestigd op een doemscenario in 2012 (truth) en daarna zie ik wel...
zit gewoon in een constante 'meh' bui

Klik om te vergroten...

man....idem.

Ik ben best gelukkig. Heb een job waar ik voldoening uit haal, waar ik mezelf volledig in kan ontplooien en die financieel ruim voldoet aan mijn levensstandaard. Woon alleen in een trendy stad, sta volledig op eigen benen en heb aan niets of niemand verantwoording af te leggen (niet meer thuiswonende, single), ik heb die zelfstandigheid wel nodig om mij goed te kunnen voelen. Heb schitterende vrienden op wie ik altijd kan rekenen en met wie ik mij maar al te goed kan amuseren. Ik ga geregeld sporten wat mij dan weer voorziet in positieve energie/stressuitlaatklep/fysisch oppept wat het zelfvertrouwen dan weer ten goede komt.

Soms lijkt mijn leven nogal hectisch (amper thuis door lange werkdagen, files, uitgaan, allerhande to-do's), lijkt met momenten een oneindig heen en weer geloop, maar het is niet dat het stoort. Misschien heb ik dat wel ergens nodig . Van rustige 'nothing to do'-momenten kan ik dan ook intens genieten, het is niet dat ik mij ga vervelen.

Ik heb ook al eens mijn mindere periodes, iedereen heeft zo wel zijn problemen en zorgen. Maar daar sla ik mij altijd wel doorheen. Heb best wat moeilijke waters moeten doorzwemmen, maar met de juiste dosis positivisme en mijn 'willeke' , ben ik er altijd wel geraakt.

Ik kan wel concluderen dat ik gelukkig ben ja . Het kan altijd beter , iedereen streeft altijd wel naar meer (meer inkomen, grotere woonst, vriendje?, iets meer vrije tijd etc), maar dat zijn louter luxeprobleempjes .

Heerlijk van die dagen dat alles op zijn plaats lijkt te vallen en het bijhorende gevoel van 'onoverwinnelijkheid'.

Ik heb ook wel 'drukke' dagen nodig, afgewisseld met een rustig dagje. Ik moet voelen dat ik leef zeg maar

iamhollywood zei:

. . , . .

Klik om te vergroten...

Quite obvious dat gij gelukkig zijt

Iedereen zal altijd wel periodes hebben dat je wat gelukkiger bent en periodes dat het wat minder gaat, da's vrij normaal denk ik. Het gevaar is (imo) om er teveel bij na te gaan denken, wat er allemaal niet goed zit en wat je nog zou willen doen/hebben en hoe je situatie nu is, etc...
Ik concentreer mij altijd op mijn zaken waar ik mee bezig ben (studie, werk, etc) en probeer niet tever vooruit te plannen of al te ver na te gaan denken over mijn situatie, dat werkt het beste.

Pas op: het is niet dat ik in feite 'ongelukkig' ben en dat ik het probeer te negeren, maar 't punt is dat het heel gemakkelijk is om ongelukkig te worden als je je gaat focussen op die paar kleine dingetjes die niet helemaal goed zitten.

Nu zit ik hier alleen in mijn kot te studeren, gordijnen dicht, hoor regelmatig auto's buiten voorbij rijden, slecht weer, etc... Dus ben ik allicht al wat minder vrolijk (al helpt youtube nog wel bij momenten ).
Maar volgend weekend ga ik met mijn pa de auto wegbrengen naar Brussel, mag ik de hele dag rijden, savonds kan ik dan eindelijk nog eens gamen en de volgende dag uitslapen... Dat zijn toffe dingen waar ik naar uit kan kijken

Het feit dat ik oeverloos optimistisch ben zal ook wel helpen zeker

Bwoa, als je écht ongelukkig bent door bepaalde dingen kan je het ook maar oplossen door die dingen te verhelpen hé. Dat is niet wentelen in een depressie, maar juist de zaken aanpakken.

Ik sta daar graag eens bij stil, af en toe. Zo soms eens denken "hoe voel ik mij nu?", en dan echt heel objectief kijken naar wat er aan de hand is in mijn leven. Niet van "slecht ", maar bijvoorbeeld: "niet zo goed, maar ik heb vannacht weinig geslapen en ik ben ongesteld, dus ik kan wel een beetje emotioneler zijn dan anders", of "niet zo goed, maar ik heb enorm veel werk voor school en het gaat allemaal wat te snel, dus hopelijk betert dat een beetje."