Archief - Kan jij zeggen dat je gelukkig bent?

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
m

memorexxx

Legacy Member
Atrox zei:
Gij hebt echt wel een heel romantische voorstelling van oorlog he :)
En wtf @ die zever over F16 piloten? Ge doet precies alsof die wat rondvliegen met een pintje in hun cockpit om vervolgens af en toe op een knopke te drukken ...

Doet me trouwens denken aan collega die zei dat ze liever leefde in New York tijdens de jaren 30. Say what :lol:
Klik om te vergroten...
Ik denk dat ik vooral een romantische voorstelling van het verleden in het algemeen heb, komt wsl omdat ik de huidige wereld redelijk bekakt vind...
Dat ik nu net dit "oorlogsvoorbeeldje" aanhaal is louter puur toeval...

Het was uiteraard de bedoeling om te overdrijven over hoe makkelijk het is om met een F16 te vliegen, ik weet ook wel dat dat niet poepsimpel is...
P

ProjectW

Legacy Member
Niet echt ,
al 4 jaar dezelfde dagelijkse sleur, enigste waar ik naar uitkijk is het weekend om een goeie stevige pint te gaan nemen, en ik ben er ook van overtuigd dat ik eeuwig vrijgezel ga blijven .. :sop:
A

Avondland

Legacy Member
Als ik volgende week zes fleskes Westvleteren 12 heb en een job, ben ik een gelukkige man.
C

CosMiced

Legacy Member
soms wel , soms niet , soms als ik alleen ben , begin ik over bepaalde dingen te denken en dan voel je dat je niet gelukkig zijt , maar als je rond mensen bent die je kent , voel je wel gelukkig
of ik ben gewoon manisch depressief :p dat kan ook
A

Alteration

Legacy Member
Nope. Zo nu en dan ziet het er weer goed uit en is er iets om naar te streven, maar voor'k het weet, valt alles in't water en doet dat doelloos zijn me weer de das om.

't Zelfde als je terug thuiskomt na een avondje uit of iets dergelijks, een zwart gat waar'k inval en geen zak te doen, althans niets dat het verschil maakt.

Zit nu anderhalf uur op de trein naar een supermarkt die op zondag open is, om een eclair te kopen.

Eén van dezer lees ik dat laatste dan terug en denk ik waarschijnlijk 'wtf?', om dan later weer eenzelfde dal mee te maken. Zucht.
P

Ph Sp

Legacy Member
Ph Sp zei:
Ik voel mij vandaag redelijk ok. Het swingt sinds juni ofzo al van uiterste naar uiterste alleen zijn de dalen de laatste tijd veel frequenter en veel dieper. Vorige vrijdag bvb zag ik het echt totaal niet meer zitten en heb ik mij door de dag gesleept. Zaterdag ging wel en zondag was humeur weer dik onder nul. Ik heb er met wat vrienden over gesproken en intussen kan ik het wel plaatsen wat er in mijn leven gebeurd momenteel. Ik geloof wel dat ik binnen afzienbare tijd terug daar ben waar ik wil zijn.
Klik om te vergroten...

Intussen kan ik zeggen dat ik mijn goed humeur teruggevonden heb. Toch al gewoon twee weken geen moodswings meer en ook in de omgang ben ik al weer veel schappelijker.
Nice.
L

Locke

Legacy Member
Neen.

Grootste probleem is mijn handicap, die ervoor zorgt dat ik praktisch geen sport kan doen, of maar op een heel laag niveau, (bv. Heb een tijdje gezwommen toen ik een jaar of 12 was, hadden ze mij in de categorie van de 6jarigen gezet)

Ook vreet het aan mijn zelfvertrouwen, je voelt je gewoon automatisch 'minder' als iemand anders, wat ervoor zorgt dat ik erg stil en verlegen in de omgang ben. Als gevolg heb ik maar heel weinig vrienden, en maar één die hier regelmatig over de vloer komt, of waar ik eens iets mee doe.

Hobbies bieden ook niet echt veel kansen om nieuwe mensen te leren kennen ; gamen, lezen, films,.. Niet dat ik niet geprobeerd heb, ben recent gestopt met tafeltennissen in een gehandicaptenclub, omdat alle leden zo'n 30 jaar ouder waren als mij, en mentaal zo'n 10 jaar jonger..

Meestal klamp ik me vast aan de gedachte dat alles, ooit, op één of andere manier goed zal komen, maar diep vanbinnen weet ik wel dat zolang ik niets doé, er ook niets zal veranderen.

Sorry voor de wall of text, hoop dat het een beetje een logisch samenhangsel vormt :unsure: dacht gewoon eens iets te posten..
C

Confrituur

Legacy Member
Ik kan zeer moeilijk zeggen of ik al dan niet gelukkig ben, maar ik voel me over het algemeen gewoon ok :)

Een van de dingen die ik wel mis is een leuke hobby. Ik heb al veel verschillende dingen gedaan (drummen, enkele andere muziekinstrumenten, ik skate wat, ik hang soms wat de dj uit, vroeger heel wat gegamed,...) maar er is niets dat ik heel lang volhoud en waaruit ik voldoening kan blijven halen. Ik ben dan ook zeer jaloers op bv mijn neef die al jaren gitaar speelt en waarvan ik soms de indruk heb dat hij enkel hiervoor leeft.

Het volgende zal waarschijnlijk zeer 'dikkenekkerig' klinken, maar soms heb ik ook het gevoel dat ik 'te veel' vrienden heb. Dit dan in de zin dat mensen constant vragen om af te spreken en iets te doen, terwijl ik hier amper tijd voor kan maken. Wat ik dan ook redelijk frustrerend vind.

Tot op heden ben ik ook alleen nog maar single geweest, maar daar maak ik me geen zorgen over. Ik wil geen vriendin gewoon om een vriendin te hebben (wat bij sommige mensen toch het geval is heb ik de indruk). Ik zal ze wel nekeer tegenkomen zeker :)
P

Prastepius

Legacy Member
InvisiblePain zei:
Neen.

Grootste probleem is mijn handicap, die ervoor zorgt dat ik praktisch geen sport kan doen, of maar op een heel laag niveau, (bv. Heb een tijdje gezwommen toen ik een jaar of 12 was, hadden ze mij in de categorie van de 6jarigen gezet)

Ook vreet het aan mijn zelfvertrouwen, je voelt je gewoon automatisch 'minder' als iemand anders, wat ervoor zorgt dat ik erg stil en verlegen in de omgang ben. Als gevolg heb ik maar heel weinig vrienden, en maar één die hier regelmatig over de vloer komt, of waar ik eens iets mee doe.

Hobbies bieden ook niet echt veel kansen om nieuwe mensen te leren kennen ; gamen, lezen, films,.. Niet dat ik niet geprobeerd heb, ben recent gestopt met tafeltennissen in een gehandicaptenclub, omdat alle leden zo'n 30 jaar ouder waren als mij, en mentaal zo'n 10 jaar jonger..

Meestal klamp ik me vast aan de gedachte dat alles, ooit, op één of andere manier goed zal komen, maar diep vanbinnen weet ik wel dat zolang ik niets doé, er ook niets zal veranderen.

Sorry voor de wall of text, hoop dat het een beetje een logisch samenhangsel vormt :unsure: dacht gewoon eens iets te posten..
Klik om te vergroten...

ik dacht dat ook. tot ik een keiharde realitycheck kreeg.
alles hier maakt geen zak uit. doe je goed of doe je slecht.. wutever.
er is geen god. er is geen beloning op het einde voor de volharding etc.

ik sukkel zelf keihard met men gezondheid ( oogziekte, alles dubbel zien, hartproblemen ). Als ik dan mijn vrienden zie : perfecte gezondheid, goeie job ( dubbel betaald dan ik ), van niets geen last. zowat goed in alles.

Dan dacht ik ook bij mezelf van al die miserie die ik heb, dan moet er toch eens iets goeds gebeuren, want ik verdien het na al dat lijden.
maar dat komt er niet. integendeel.

Gisteren was ik een documentaire aan het bezien over een jonge gast die kanker had en ging kiezen om euthanasie te doen via in slaapvallen.
was een goeie jongen en die zijn ouders waren allebei doofstom.
Ze konden alleen communiceren in gebarentaal en liplezen met elkaar.
En die vader zei dan zo met zo'n krakerige stem : waarom mijn zoon... waarom mijn zoon...
Je zag gewoon dat dat goeie mensen waren, die moeten strijden hebben voor hun plek. doofstom. 2 goeie kinderen grootgebracht en dan overkwam hun dat. Je zag dan die jongen dus dat doen voor tv en die ouders en broer die afscheid namen... Ik stond zelf met de tranen in men ogen.

Het leven is gewoon hard en oneerlijk. en er is echt geen beloning op het einde.
L

Lospeed

Legacy Member
telkens ik zou kunnen zeggen dat ik heel gelukkig ben en alles meezit gebeurt er iets om het weer voor even te verpesten :unsure:
K

Killer Queen

Legacy Member
Battou zei:
Ik zit eigenlijk al enige tijd met een vraag in m'n hoofd. En aangezien ik dit forum qua leeftijd en 'sociale klasse' toch vrij representatief vind voor mijn leefomgeving wil ik de vraag stellen.

Heel eenvoudig: wie kan er oprecht zeggen dat hij gelukkig is?


Uiteraard heeft iedereen zijn ups en downs, maar ik merk meer en meer mensen uit mijn omgeving lang niet meer de persoon zijn die ze een aantal jaar geleden waren. Iedereen verandert, vanzelfsprekend, maar het is opvallend.

Ik ben hier zelf een ideaal voorbeeld van. Tot pakweg vorig jaar was ik meestal heel positief en zou ik volmondig 'ja' durven antwoorden op mijn vraag. Het laatste jaar echter, ook al is er niet veel bijzonders voorgevallen, is dat volledig omgeslagen.
Ik kan wel enkele redenen bedenken die hier mede de oorzaak van zijn, waarvan de sleur van het dagelijkse leven die ik momenteel niet durf te doorbreken waarschijnlijk de ergste is.

Hoe zit het bij jullie? Merken meer mensen dit in hun omgeving?


Sorry voor het hoge flair gehalte, maar het spookte door m'n hoofd.
Klik om te vergroten...

Ai Battou :)

Ik denk dat je mij niet snel zal horen zeggen dat ik gelukkig ben,
ik heb wel eens een goede dag, maar over de lijn, meh.
Hoewel dat ik het 'goed' heb.
Ben daar veel te vitterig/idealistisch voor en te gevoelig voor mijn omgeving.

Ik heb het gevoel dat mijn leven nog altijd moet beginnen,
zou graag veel dingen zien veranderen, maar als dat gebeurd is zal ik wel weer andere of zelfs dezelfde dingen vinden om mee in te zitten.

Kleinere gezondheidskwalen en zwaktes/terugkerende problemen zijn er ook,
maar ik heb het idee dat andere mensen daar niet zo op blijven haperen als ik.

Heb gewoon een persoonlijkheids/mentaliteitsverandering nodig,
maar dat komt er ook niet zomaar.
For the moment I get by met soms eens de dingen in m'n hoofd aan de kant te zetten,
al wordt dat precies moeilijker en moeilijker met ouder worden.
A

Anoniem15

Legacy Member
Ik kan gewoon geen vaste structuur in mijn leven leggen. Er moet iemand in mijn leven komen die me in toom kan houden en die alles een nieuwe dimensie geeft zodat ik op een andere manier van het leven kan genieten dan zoals ik het nu doe.
A

Arifiene

Legacy Member
Gut als ik alles hier zo lees...
Dan kan ik enkel tot de conclusie komen dat ik me wel érg prima voel.
N

NotoriousP

Legacy Member
Same, zoveel mensen die ongelukkig zijn... toch duidelijk een intrinsieke eigenschap dan.

Prastepius zei:
Het leven is gewoon hard en oneerlijk. en er is echt geen beloning op het einde.
Klik om te vergroten...

Reden te meer om niet te klagen over hoe oneerlijk het leven is en er gewoon het beste van te maken zolang het duurt. :)
P

Pedro Poublon

Legacy Member
Inderdaad..
Amai zeg, ferm venten hier.
Kga denk ik aandelen kopen in de antidepressivabusiness
H

Holocene

Legacy Member
AmandaH zei:
Bij het lezen van deze thread moest ik denken aan http://img683.imageshack.us/img683/5870/1260369561508.jpg
Klik om te vergroten...

Doet mij denken aan een quote uit "Looking For Alaska"

“Imagining the future is a kind of nostalgia. (...) You spend your whole life stuck in the labyrinth, thinking about how you'll escape it one day, and how awesome it will be, and imagining that future keeps you going, but you never do it. You just use the future to escape the present.”
Klik om te vergroten...
m

matt77hias

Legacy Member
dan lees je eens zo'n depri post en dan denk je bij het klikken 'soms voel ik mij toch niet goed in men vel'
maar als je alles leest wat hier staat, denk je toch al vlug eigenlijk valt alles nog wel goed mee

kzou zeggen hier hebben jullie al een :hug:
P

Prastepius

Legacy Member
matt77hias zei:
dan lees je eens zo'n depri post en dan denk je bij het klikken 'soms voel ik mij toch niet goed in men vel'
maar als je alles leest wat hier staat, denk je toch al vlug eigenlijk valt alles nog wel goed mee

kzou zeggen hier hebben jullie al een :hug:
Klik om te vergroten...

:cry:
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan