schaakspeler
Legacy Member
Hallo iedereen,
Ik ben 18 jarige jongen en zit in het laatste jaar ASO in België. Onze school organiseert naar jaarlijkse gewoonte een galabal na de proclamatie voor alle laatstejaars. Heel speciaal is het eigenlijk niet, iedereen gaat in galakleren en neemt een date mee (meestal gewoon voor de fun, zonder betekenis).
Goed, na lang twijfelen had ik besloten om mijn crush, ze is 1 jaar jonger, 17 jaar dus en zit op onze school, te vragen naar het galabal. Voorheen had ik nog nooit met haar gesproken, ze kende me dus totaal niet. 's avonds voegde ik haar toe op facebook en meteen aanvaarde ze mijn vriendschapsverzoek. Nu is het zo dat we de volgende dag een geschiedenisboek nodig hadden van iemand van het vorige jaar, ik besloot dus om het hare te vragen. Zij vond het goed en we hebben dan nog een beetje gepraat over slordige lockers en strenge leerkrachten, het was echt wel een tof gesprek.
De volgende morgen ga ik dus naar haar toe, ze heeft me het geschiedenisboek en ik vraag of ze het zou zien zitten om met mij naar het galabal te gaan. Ze zegt dat ze er zal over nadenken.
-- Backgroundinfo: Een tweetal weken geleden had ze een foto op facebook geplaats waarop ze samen met een vriendin poseerde, waarbij op hun wangen 'don't worry' stond geschreven, hij was echt prachtig en had zelfs iets van 150 likes (ze heeft maar 200 vrienden). --
Dus ik zei toen "volg je eigen advies: don't worry". Ik denk dat ze het niet echt door had wat ik bedoelde en keek nogal raar naar me, waarop ik me omdraaide en terug ging naar mijn tafel -> Ik weet het heel slechte reactie :-(
Dus tijdens de speeltijd zoek ik haar weer op en geef haar het geschiedenisboek terug en pols even of ze al een beslissing had gemaakt, waarop ze antwoordde dat ze het niet zou doen omdat ze me niet kende. Waarna ik zei 'Ok, geen probleem" en liep terug naar mijn tafel.
3 dagen later:
Heb haar gisterenavond op facebook aangesproken, het duurde immers nog 3 dagen voor het weer school was ... Het gesprek was best wel leuk, niet zo leuk als het eerste, maar dat kwam waarschijnlijk omdat we beide best wel nog moe waren, was rond middernacht.
Op een bepaald moment, begon ze zelf over het gala:
Zij: en dankje vo de brief, twas echt wel mooi, ma sorry.... ja kken u gwoon nie
Ik: Geen probleem, ik begijp het wel hoor, was een beetje dom van me ... zand erover?
Zij: tuulijk ne hele zandbak ;-)
Weet wel niet echt wat ze met die brief bedoelde, ben er ook niet verder op ingegaan ...
Uiteindelijk nog lang gepraat, waren wel voornamelijk vragen van mij die zij (uitgebreid) beantwoorde en hier en daar een grapje. Op het einde schreef ik 'slaapwel xx', waarop zij antwoord 'slaapwel
'.
Dus ik denk dat ik de schade van de afwijzing wel onder controle heb, echter heb ik het gevoel dat als het zo verder gaat we gewoon goede vrienden gaan worden, hoe kan ik dit voorkomen?
Dit doet nu niet meteen ter zake, maar wil het toch even kwijt: Op facebook praat ik eigenlijk veel makkelijker, aangezien ik dan vaak even tijd heb om na te denken en een leuke respons kan schrijven, waar ik vrij zeker van ben dat het een glimlach teweeg brengt. Ook spreken voor een grote groep heb ik totaal geen probleem mee (+200 mensen), ook bijvoorbeeld een presentatie improviseren voor de klas, lukt me als de beste en haal ik altijd uitmuntende punten voor. Maar op een of andere manier, vind ik het wel ontzettend moeilijk om 1 op 1 met iemand te spreken en al zeker om deze persoon aan het lachen te brengen. Zelf denk ik dat het komt omdat ik veel te veel nadenk tijdens het spreken (wat zal ik straks zeggen, hoe denkt ze over mij, ...), en ik weet niet echt hoe ik dit kan stoppen.
Ik ben 18 jarige jongen en zit in het laatste jaar ASO in België. Onze school organiseert naar jaarlijkse gewoonte een galabal na de proclamatie voor alle laatstejaars. Heel speciaal is het eigenlijk niet, iedereen gaat in galakleren en neemt een date mee (meestal gewoon voor de fun, zonder betekenis).
Goed, na lang twijfelen had ik besloten om mijn crush, ze is 1 jaar jonger, 17 jaar dus en zit op onze school, te vragen naar het galabal. Voorheen had ik nog nooit met haar gesproken, ze kende me dus totaal niet. 's avonds voegde ik haar toe op facebook en meteen aanvaarde ze mijn vriendschapsverzoek. Nu is het zo dat we de volgende dag een geschiedenisboek nodig hadden van iemand van het vorige jaar, ik besloot dus om het hare te vragen. Zij vond het goed en we hebben dan nog een beetje gepraat over slordige lockers en strenge leerkrachten, het was echt wel een tof gesprek.
De volgende morgen ga ik dus naar haar toe, ze heeft me het geschiedenisboek en ik vraag of ze het zou zien zitten om met mij naar het galabal te gaan. Ze zegt dat ze er zal over nadenken.
-- Backgroundinfo: Een tweetal weken geleden had ze een foto op facebook geplaats waarop ze samen met een vriendin poseerde, waarbij op hun wangen 'don't worry' stond geschreven, hij was echt prachtig en had zelfs iets van 150 likes (ze heeft maar 200 vrienden). --
Dus ik zei toen "volg je eigen advies: don't worry". Ik denk dat ze het niet echt door had wat ik bedoelde en keek nogal raar naar me, waarop ik me omdraaide en terug ging naar mijn tafel -> Ik weet het heel slechte reactie :-(
Dus tijdens de speeltijd zoek ik haar weer op en geef haar het geschiedenisboek terug en pols even of ze al een beslissing had gemaakt, waarop ze antwoordde dat ze het niet zou doen omdat ze me niet kende. Waarna ik zei 'Ok, geen probleem" en liep terug naar mijn tafel.
3 dagen later:
Heb haar gisterenavond op facebook aangesproken, het duurde immers nog 3 dagen voor het weer school was ... Het gesprek was best wel leuk, niet zo leuk als het eerste, maar dat kwam waarschijnlijk omdat we beide best wel nog moe waren, was rond middernacht.
Op een bepaald moment, begon ze zelf over het gala:
Zij: en dankje vo de brief, twas echt wel mooi, ma sorry.... ja kken u gwoon nie
Ik: Geen probleem, ik begijp het wel hoor, was een beetje dom van me ... zand erover?
Zij: tuulijk ne hele zandbak ;-)
Weet wel niet echt wat ze met die brief bedoelde, ben er ook niet verder op ingegaan ...
Uiteindelijk nog lang gepraat, waren wel voornamelijk vragen van mij die zij (uitgebreid) beantwoorde en hier en daar een grapje. Op het einde schreef ik 'slaapwel xx', waarop zij antwoord 'slaapwel
'.Dus ik denk dat ik de schade van de afwijzing wel onder controle heb, echter heb ik het gevoel dat als het zo verder gaat we gewoon goede vrienden gaan worden, hoe kan ik dit voorkomen?
Dit doet nu niet meteen ter zake, maar wil het toch even kwijt: Op facebook praat ik eigenlijk veel makkelijker, aangezien ik dan vaak even tijd heb om na te denken en een leuke respons kan schrijven, waar ik vrij zeker van ben dat het een glimlach teweeg brengt. Ook spreken voor een grote groep heb ik totaal geen probleem mee (+200 mensen), ook bijvoorbeeld een presentatie improviseren voor de klas, lukt me als de beste en haal ik altijd uitmuntende punten voor. Maar op een of andere manier, vind ik het wel ontzettend moeilijk om 1 op 1 met iemand te spreken en al zeker om deze persoon aan het lachen te brengen. Zelf denk ik dat het komt omdat ik veel te veel nadenk tijdens het spreken (wat zal ik straks zeggen, hoe denkt ze over mij, ...), en ik weet niet echt hoe ik dit kan stoppen.
