Abaddon
Legacy Member
Ik weet misschien nog niet veel over het echte leven. Ik ben nog jong en zal waarschijnlijk nog veel dingen moeten leren. Maar een aantal dingen weet ik wel , namelijk het leven is niet eerlijk en dat zal het nooit zijn. Sommige mensen werken zo hard en krijgen er maar zo weinig voor terug. Sommige hebben het zwaar en lastig en er is niemand die het doorheeft. Sommigen zijn alleen en voelen zich zo eenzaam dat ze eraan kapot gaan. Er zijn mensen die zo ziek zijn dat ze leven zoals een plant. En dan nog zouden wij klagen over ons leven terwijl er altijd anderen zijn die het veel zwaarder hebben dan ons. We klagen over bijvoorbeeld pijn onze voet als we een blaar hebben, maar mensen zonder benen zouden er waarschijnlijk alles voor over hebben om dit te kunnen voelen. Daarom wil ik graag iets doen met mijn leven, ik wil andere mensen gelukkig maken en niet zomaar gewoon gaan werken. Ik wil iets betekenen voor andere mensen. Ik wil de wereld zien. Maar dat zijn slechts dromen want vaak draait je leven helemaal anders uit dan je zou willen. Ik had ook nooit verwacht dat mijn leven er zo zou uitzien anders zou ik ook een paar dingen anders hebben gedaan. Maar zoals ik al zei , ik ben nog jong en sommigen denken dan van : ‘wat weet zij daar nou van ? Ze heeft nog niks meegemaakt! ‘ Dan vergis je je, ik heb wel al het een en ander meegemaakt maar dat vertel ik liever aan niemand. Ik wil geen medelijden opwekken bij anderen. Iedereen heeft wel zo van die ‘geheimen’.
Er zijn verhalen die ik echt aan niemand wil vertellen omdat mensen je dan helemaal anders zouden gaan bekijken. Maar dat wil ik nu net niet. Ik wil niet dat als je langs een groepje kennissen passeert en dat je ze hoort fluisteren van: ‘Dat is dat meisje van…’. Nee, ik wil geen medelijden en zeker geen geroddel. Helaas gebeurt dat laatste altijd. Er zullen vaak mensen zijn die vriendelijk doen in je gezicht en dan achter je rug van alles over je vertellen. Volgens mij gebeurt dit vaak in middelbare scholen of dat denk ik dan toch. Iedereen doet dit. Iedereen vertelt weleens iets over iemand anders dat eigenlijk helemaal niet waar. Er wordt meteen zo snel geoordeeld over mensen. Je ziet iemand voorbij lopen en meteen heb je daar een oordeel over. Maar eigenlijk kan die persoon helemaal anders zijn dan hij of zij eruit ziet. Je wordt continu veroordeelt en dat is echt heel vervelend. Soms wordt het je dan weleens te veel, dat wil ik dan zeker niet laten zien. En ik denk dat de meeste mensen dit doen.
Niemand loopt graag te koop met zijn of haar gevoelens. Vaak denk ik dan van: ‘nee, niet huilen niet nu!’ Huilen doe je thuis als je alleen bent en niet voor al die mensen want dan gaat iedereen vragen wat er is en dat wil ik helemaal niet. Geen medelijden! Ik ben nogal een gesloten persoon en dan op sommige momenten breek ik. Meestal denk ik dan, er zijn mensen veel slechter dan ik dus klaag niet zo. Ach ja, ik denk dat ik niet de enige ben die dit doe of althans dat hoop ik toch. Want dan zou ik toch weer dat tikkeltje ‘anders’ zijn en dat gaat natuurlijk niet. Niemand wil anders zijn, iedereen wil gewoon ‘normaal’ zijn. Maar wat is normaal ? Dit is voor iedereen anders. Ik zei al dat ik het niet altijd gemakkelijk heb gehad en dat is ook zo. Bijvoorbeeld , mijn papa. Dat is nooit makkelijk geweest en ik moet iemand al echt heel erg vertrouwen voor ik dit echt tegen een persoon zeg. Er weet maar 1 iemand dit en dat is mijn beste vriendin omdat zij in een soort gelijk situatie heeft gezeten. Ze weet wel zeker niet alles en daar ben ik eigenlijk stiekem wel blij om. Mijn papa heeft een alcoholverslaving gehad. Maar zoiets is natuurlijk nooit echt voorbij , toch zeker niet voor mij en mijn papa. Ik weet het , dit klinkt eigenlijk toch nog niet zo erg maar je kan er echt niet over oordelen als je het zelf niet hebt meegemaakt omdat je niet weet wat het is. Ik kan het je verzekeren , het is echt verschrikkelijk. Het doet zo veel pijn om de persoon die jij zo graag ziet zo anders te zien. Als hij gedronken had dan was hij mijn papa gewoon niet meer voor mij, hij was dan heel andere persoon. Hij was agressief en sloeg mijn mama. En begrijp me niet verkeerd, ik zie mijn papa nog altijd doodgraag maar dat kon ik echt niet aanzien. Stiekem liet ik altijd mijn kamerdeur openstaan zodat ik altijd zicht had op de kamerdeur van mama en papa want stel je voor dat er iets zou gebeuren. Hij was echt heel vaak zat, hij verstopte zijn flessen in huis en dan soms vond je er wel één of twee. Gelukkig is mijn broer jonger dan mij en herinnert hij zich dit niet zo goed. Op een avond had hij de ruit van onze keuken ingeslagen, toen was ik echt verschrikkelijk bang. Ik ging naar boven en sliep bij mijn mama maar van slapen kwam er niet echt veel in huis. Mijn papa bonkte op de deur en zei : ‘ik ga je vermoorden!’ Dat ging dus over mijn mama en dat was verschrikkelijk.
Ik was zo bang en mijn mama ook. Ik kan echt niet beschrijven hoe ik me toen voelde. Dus we belden de politie. Uiteindelijk moesten wij hem gewoon binnen laten. Alsof er niet gebeurt was. Ik wou mijn mama altijd beschermen en er voor zorgen dat haar niks over kwam. Ik weet zeker dat ze vele avonden heeft liggen huilen in haar bed maar dat heb ik nooit gezien. Ze hield zich altijd sterk als ik er was. Ze was er dan ook altijd voor mij. Ondanks dat ze er altijd voor mij was, heb ik nooit mijn gevoelens echt getoond. Ik heb nooit verteld hoeveel pijn het deed om mijn papa zo te zien. En ik denk dat ik dat nooit zal doen omdat ik het gewoon niet kan. Ik wil niet dat anderen zien, hoe ik echt ben of hoe ik me echt voel. Want iedereen heeft wel een donkere kant dat niemand mag zien. Uiteindelijk gingen mijn ouders scheiden. Gelukkig maar, ik kon het aan niemand vertellen. Ik durfde niet , ik was bang voor hun reactie. Stel dat ze zouden waarom, tja wat moest ik daar dan op antwoorden. Tot op een bepaald moment dat ik gewoon niet anders kon dan het te zeggen en als ze vroegen waarom dan zei ik gewoon omdat er altijd ruzie was. En eigenlijk loog ik dan niet, ik vertelde gewoon niet het hele verhaal. Net zoals nu, ik zal waarschijnlijk nooit het hele verhaal vertellen maar voor mij hoeft dat ook niet. Na 2 jaar kreeg mijn mama een nieuwe vriend. Toen ze het mij vertelde, deed ik alsof het mij niks kon schelen. Maar dan opeens begon ik te huilen. Mijn mama zat toen heel erg met mij in. Ik denk dat ik huilde omdat ik dat op dat moment zeker wist dat mijn ouders niet meer samen zouden komen. En zoiets hoopte ik stiekem , ondanks alles wat er gebeurt was.
Ik denk dat bijna elke kind van gescheiden ouders zoiets blijft hopen. Nu hoop ik dat stiekem nog altijd ook al weet ik dat dat niet zal gebeuren. De vriend van mijn mama had 2 kinderen en met dat meisje had ik zelfs nog in de klas gezeten. Dus in het begin leek alles leuk maar dat veranderde ook al. Zij wou niet dat haar papa een vriendin had en ze vertelde allemaal vreselijke dingen over mijn mama bij mij op school waar ik helemaal niks van af wist. En dan in het gezicht niks durven en super vriendelijk doen tegen ons. Heel de school wist bijna de naam van mama, ze had echt vreselijke dingen gezegd over mijn mama maar ook over mij. Toen zijn ze verhuist en daar was ik eigenlijk wel blij om. Maar ik had de vriend van mijn mama wel graag want hij wist redelijk veel over mij. Hij steunde mij ook wel. Op een avond kreeg mijn mama een raar berichtje van hem. Ik zei dat ze maar eens moest gaan kijken en gelukkig dat ze dat gedaan had. Hij had een zelfmoordpoging ondernomen. Ze heeft hem naar het ziekenhuis gebracht en we gingen hem alle dagen gaan bezoeken. Ik had ook zijn afscheidsbrief gelezen en dat was echt hartverscheurend. Ik vertrouwde hem en dacht dat wij iets voor hem betekende en dan doet hij zoiets. Dat had ik echt nooit verwacht. Hij liet ons gewoon in de steek. Na dat hij uit het ziekenhuis was, moest hij plotseling niks meer van ons weten. Na alles wat wij voor hem hadden gedaan, wij waren er altijd voor hem geweest. In tegenstelling tot zijn eigen kinderen die maar amper naar het ziekenhuis waren geweest. Zij mochten niet eens weten wat hij had gedaan. Alleen mijn mama en ik wisten het, wij moeten er gewoon maar mee leren leven.
Ik vind dat erg laf en zielig . Zoals je kan lezen , heb ik nog niet echt goede ervaringen gehad met ‘vaders’ in het algemeen. Ik vertel nu niet alles tot in het detail want dat gaat gewoon niet. Dat lukt mij nog altijd niet. Misschien is dat wel beter want ik wil gewoon alles achter mij laten maar dat is niet zo gemakkelijk. Je draagt het overal met je mee ‘je geheimen’. Het zal mij altijd blijven achtervolgen, waar ik ook ga of waar ik ook ben. Het heeft mij gemaakt tot de persoon dat ik nu ben. Ik haat het dan ook als mensen lachen met een alcoholverslaving want je weet totaal niet wat het is als je het zelf niet hebt gemaakt. Je kan er niet over oordelen. Want jij hebt niet gezien hoe alcohol een gezin kapot maakt. Je kan niet weten hoe het voelt. Het is erg als je vader moet kiezen tussen zijn gezin en alcohol en als hij de verkeerde keuze maakt. Of als mensen oordelen over zelfmoord terwijl ze er helemaal niks van afweten. Al hoe wel ik zeker ben dat het niet zijn bedoeling was om te sterven maar waarschijnlijk gewoon om aandacht of een schreeuw om hulp. Het is echt vervelend als kinderen zeggen als mijn ouders zouden scheiden zou ik verschrikkelijk kwaad zijn. Maar dat is niet altijd de oplossing. Je kan en mag eigenlijk niet oordelen over iemand zonder dat je weet wat hij of zij heeft meegemaakt. Ik heb heel wat mindere periodes gekend maar dat geeft niemand het recht om mij te veroordelen . Ik voel me dikwijls nog wel heel slecht en erg onzeker. Ik blijf het liefst gewoon op sommige momenten op de achtergrond.
Ik denk vaak van ik ben gewoon niet goed genoeg, niet mooi genoeg, niet populair of getalenteerd. Het maakt je gewoon kapot als je je te veel vergelijkt met anderen. Want er is altijd wel iemand die mooier is of beter in iets. Ik heb dan ook al geprobeerd om mijzelf te snijden. En tuurlijk soms lukt dat maar op andere momenten dan weer niet. Ik weet ook niet goed waarom ik het soms doe. Ik doe het echt niet vaak en ook niet diep of zo maar het gebeurt ook gewoon. Je kan er ook met niemand over praten want dat is nogal taboe. Er is zoveel voor veel mensen om alleen te verwerken dat het soms fout afloopt. Ik ben dan ook verschrikkelijk bang dat mij hetzelfde zal overkomen als mijn mama. Dat wil ik dus helemaal niet. Niemand wil dit maar daar ben ik dus echt bang voor. Ik wil iemand die mij heel erg graag ziet en die mij beloofd dat het mij nooit zal overkomen. Maar zoiets kan niemand je garanderen. Want zoals ik al zei het leven draait vaak helemaal anders uit dan jezelf zou willen.
Er zijn verhalen die ik echt aan niemand wil vertellen omdat mensen je dan helemaal anders zouden gaan bekijken. Maar dat wil ik nu net niet. Ik wil niet dat als je langs een groepje kennissen passeert en dat je ze hoort fluisteren van: ‘Dat is dat meisje van…’. Nee, ik wil geen medelijden en zeker geen geroddel. Helaas gebeurt dat laatste altijd. Er zullen vaak mensen zijn die vriendelijk doen in je gezicht en dan achter je rug van alles over je vertellen. Volgens mij gebeurt dit vaak in middelbare scholen of dat denk ik dan toch. Iedereen doet dit. Iedereen vertelt weleens iets over iemand anders dat eigenlijk helemaal niet waar. Er wordt meteen zo snel geoordeeld over mensen. Je ziet iemand voorbij lopen en meteen heb je daar een oordeel over. Maar eigenlijk kan die persoon helemaal anders zijn dan hij of zij eruit ziet. Je wordt continu veroordeelt en dat is echt heel vervelend. Soms wordt het je dan weleens te veel, dat wil ik dan zeker niet laten zien. En ik denk dat de meeste mensen dit doen.
Niemand loopt graag te koop met zijn of haar gevoelens. Vaak denk ik dan van: ‘nee, niet huilen niet nu!’ Huilen doe je thuis als je alleen bent en niet voor al die mensen want dan gaat iedereen vragen wat er is en dat wil ik helemaal niet. Geen medelijden! Ik ben nogal een gesloten persoon en dan op sommige momenten breek ik. Meestal denk ik dan, er zijn mensen veel slechter dan ik dus klaag niet zo. Ach ja, ik denk dat ik niet de enige ben die dit doe of althans dat hoop ik toch. Want dan zou ik toch weer dat tikkeltje ‘anders’ zijn en dat gaat natuurlijk niet. Niemand wil anders zijn, iedereen wil gewoon ‘normaal’ zijn. Maar wat is normaal ? Dit is voor iedereen anders. Ik zei al dat ik het niet altijd gemakkelijk heb gehad en dat is ook zo. Bijvoorbeeld , mijn papa. Dat is nooit makkelijk geweest en ik moet iemand al echt heel erg vertrouwen voor ik dit echt tegen een persoon zeg. Er weet maar 1 iemand dit en dat is mijn beste vriendin omdat zij in een soort gelijk situatie heeft gezeten. Ze weet wel zeker niet alles en daar ben ik eigenlijk stiekem wel blij om. Mijn papa heeft een alcoholverslaving gehad. Maar zoiets is natuurlijk nooit echt voorbij , toch zeker niet voor mij en mijn papa. Ik weet het , dit klinkt eigenlijk toch nog niet zo erg maar je kan er echt niet over oordelen als je het zelf niet hebt meegemaakt omdat je niet weet wat het is. Ik kan het je verzekeren , het is echt verschrikkelijk. Het doet zo veel pijn om de persoon die jij zo graag ziet zo anders te zien. Als hij gedronken had dan was hij mijn papa gewoon niet meer voor mij, hij was dan heel andere persoon. Hij was agressief en sloeg mijn mama. En begrijp me niet verkeerd, ik zie mijn papa nog altijd doodgraag maar dat kon ik echt niet aanzien. Stiekem liet ik altijd mijn kamerdeur openstaan zodat ik altijd zicht had op de kamerdeur van mama en papa want stel je voor dat er iets zou gebeuren. Hij was echt heel vaak zat, hij verstopte zijn flessen in huis en dan soms vond je er wel één of twee. Gelukkig is mijn broer jonger dan mij en herinnert hij zich dit niet zo goed. Op een avond had hij de ruit van onze keuken ingeslagen, toen was ik echt verschrikkelijk bang. Ik ging naar boven en sliep bij mijn mama maar van slapen kwam er niet echt veel in huis. Mijn papa bonkte op de deur en zei : ‘ik ga je vermoorden!’ Dat ging dus over mijn mama en dat was verschrikkelijk.
Ik was zo bang en mijn mama ook. Ik kan echt niet beschrijven hoe ik me toen voelde. Dus we belden de politie. Uiteindelijk moesten wij hem gewoon binnen laten. Alsof er niet gebeurt was. Ik wou mijn mama altijd beschermen en er voor zorgen dat haar niks over kwam. Ik weet zeker dat ze vele avonden heeft liggen huilen in haar bed maar dat heb ik nooit gezien. Ze hield zich altijd sterk als ik er was. Ze was er dan ook altijd voor mij. Ondanks dat ze er altijd voor mij was, heb ik nooit mijn gevoelens echt getoond. Ik heb nooit verteld hoeveel pijn het deed om mijn papa zo te zien. En ik denk dat ik dat nooit zal doen omdat ik het gewoon niet kan. Ik wil niet dat anderen zien, hoe ik echt ben of hoe ik me echt voel. Want iedereen heeft wel een donkere kant dat niemand mag zien. Uiteindelijk gingen mijn ouders scheiden. Gelukkig maar, ik kon het aan niemand vertellen. Ik durfde niet , ik was bang voor hun reactie. Stel dat ze zouden waarom, tja wat moest ik daar dan op antwoorden. Tot op een bepaald moment dat ik gewoon niet anders kon dan het te zeggen en als ze vroegen waarom dan zei ik gewoon omdat er altijd ruzie was. En eigenlijk loog ik dan niet, ik vertelde gewoon niet het hele verhaal. Net zoals nu, ik zal waarschijnlijk nooit het hele verhaal vertellen maar voor mij hoeft dat ook niet. Na 2 jaar kreeg mijn mama een nieuwe vriend. Toen ze het mij vertelde, deed ik alsof het mij niks kon schelen. Maar dan opeens begon ik te huilen. Mijn mama zat toen heel erg met mij in. Ik denk dat ik huilde omdat ik dat op dat moment zeker wist dat mijn ouders niet meer samen zouden komen. En zoiets hoopte ik stiekem , ondanks alles wat er gebeurt was.
Ik denk dat bijna elke kind van gescheiden ouders zoiets blijft hopen. Nu hoop ik dat stiekem nog altijd ook al weet ik dat dat niet zal gebeuren. De vriend van mijn mama had 2 kinderen en met dat meisje had ik zelfs nog in de klas gezeten. Dus in het begin leek alles leuk maar dat veranderde ook al. Zij wou niet dat haar papa een vriendin had en ze vertelde allemaal vreselijke dingen over mijn mama bij mij op school waar ik helemaal niks van af wist. En dan in het gezicht niks durven en super vriendelijk doen tegen ons. Heel de school wist bijna de naam van mama, ze had echt vreselijke dingen gezegd over mijn mama maar ook over mij. Toen zijn ze verhuist en daar was ik eigenlijk wel blij om. Maar ik had de vriend van mijn mama wel graag want hij wist redelijk veel over mij. Hij steunde mij ook wel. Op een avond kreeg mijn mama een raar berichtje van hem. Ik zei dat ze maar eens moest gaan kijken en gelukkig dat ze dat gedaan had. Hij had een zelfmoordpoging ondernomen. Ze heeft hem naar het ziekenhuis gebracht en we gingen hem alle dagen gaan bezoeken. Ik had ook zijn afscheidsbrief gelezen en dat was echt hartverscheurend. Ik vertrouwde hem en dacht dat wij iets voor hem betekende en dan doet hij zoiets. Dat had ik echt nooit verwacht. Hij liet ons gewoon in de steek. Na dat hij uit het ziekenhuis was, moest hij plotseling niks meer van ons weten. Na alles wat wij voor hem hadden gedaan, wij waren er altijd voor hem geweest. In tegenstelling tot zijn eigen kinderen die maar amper naar het ziekenhuis waren geweest. Zij mochten niet eens weten wat hij had gedaan. Alleen mijn mama en ik wisten het, wij moeten er gewoon maar mee leren leven.
Ik vind dat erg laf en zielig . Zoals je kan lezen , heb ik nog niet echt goede ervaringen gehad met ‘vaders’ in het algemeen. Ik vertel nu niet alles tot in het detail want dat gaat gewoon niet. Dat lukt mij nog altijd niet. Misschien is dat wel beter want ik wil gewoon alles achter mij laten maar dat is niet zo gemakkelijk. Je draagt het overal met je mee ‘je geheimen’. Het zal mij altijd blijven achtervolgen, waar ik ook ga of waar ik ook ben. Het heeft mij gemaakt tot de persoon dat ik nu ben. Ik haat het dan ook als mensen lachen met een alcoholverslaving want je weet totaal niet wat het is als je het zelf niet hebt gemaakt. Je kan er niet over oordelen. Want jij hebt niet gezien hoe alcohol een gezin kapot maakt. Je kan niet weten hoe het voelt. Het is erg als je vader moet kiezen tussen zijn gezin en alcohol en als hij de verkeerde keuze maakt. Of als mensen oordelen over zelfmoord terwijl ze er helemaal niks van afweten. Al hoe wel ik zeker ben dat het niet zijn bedoeling was om te sterven maar waarschijnlijk gewoon om aandacht of een schreeuw om hulp. Het is echt vervelend als kinderen zeggen als mijn ouders zouden scheiden zou ik verschrikkelijk kwaad zijn. Maar dat is niet altijd de oplossing. Je kan en mag eigenlijk niet oordelen over iemand zonder dat je weet wat hij of zij heeft meegemaakt. Ik heb heel wat mindere periodes gekend maar dat geeft niemand het recht om mij te veroordelen . Ik voel me dikwijls nog wel heel slecht en erg onzeker. Ik blijf het liefst gewoon op sommige momenten op de achtergrond.
Ik denk vaak van ik ben gewoon niet goed genoeg, niet mooi genoeg, niet populair of getalenteerd. Het maakt je gewoon kapot als je je te veel vergelijkt met anderen. Want er is altijd wel iemand die mooier is of beter in iets. Ik heb dan ook al geprobeerd om mijzelf te snijden. En tuurlijk soms lukt dat maar op andere momenten dan weer niet. Ik weet ook niet goed waarom ik het soms doe. Ik doe het echt niet vaak en ook niet diep of zo maar het gebeurt ook gewoon. Je kan er ook met niemand over praten want dat is nogal taboe. Er is zoveel voor veel mensen om alleen te verwerken dat het soms fout afloopt. Ik ben dan ook verschrikkelijk bang dat mij hetzelfde zal overkomen als mijn mama. Dat wil ik dus helemaal niet. Niemand wil dit maar daar ben ik dus echt bang voor. Ik wil iemand die mij heel erg graag ziet en die mij beloofd dat het mij nooit zal overkomen. Maar zoiets kan niemand je garanderen. Want zoals ik al zei het leven draait vaak helemaal anders uit dan jezelf zou willen.
