Weer single.
Ik voelde het wel aankomen want het was al een tijdje minder, maar toch kwetst het.
't Doet vooral deugd van zoveel steun te krijgen, soms zelfs uit onverwachte hoek..
En ja, waarom.. Hij zei dat het vooral kwam door de afstand, maar hij geeft wel nog om mij. Kheb dat nog tegen een vriendin uitgelegd en die vond dat dikke zever, want als ge iemand écht graag ziet dan maakt dat niet uit. Oké, ik vind dat ook maar ik heb er eigenlijk geen behoefte aan om zoiets nu te horen..
Hij was zelf aan't wenen gisteren dus ik weet het niet echt. Ergens waren we ook uit elkaar aan't groeien, maarja, hoe komt dat? Tis niet dat we elke keer wanneer we dat wilden rap bij elkaar konden langsgaan en als we moesten studeren in het weekend, moesten we elkaar direct veel te lang missen. Dus als ik er zo over nadenk klopt het wel dat het vooral de afstand was.
Voorlopig begin ik nog vaak te wenen als ik eraan denk. 't Is ook nog maar net gedaan. Maar dat betert wel, want ik gun hem het beste en we zijn ook als vrienden uiteen gegaan, of dat gevoel heb ik toch na de babbel van gisteren. Ik ga hem wel hard missen want hij was echt het beste vriendje dat ik al gehad heb..

unsure

.