Nog even een status reportje in verband met mijn situatie.. moet het ergens kwijt (begint pagina 59 als je het voorgaande wil lezen)
Inmiddels zit ik nog steeds zeer diep in de put, heb dingen gedaan die ik niet meer kon controleren (zelfmoordneigingen), daarmee heb ik haar ook gedreigd, ik was mezelf niet meer. Ze is toen zeer kwaad geworden, wat ik ook totaal begrijp. De week nadien bleef ik haar maar smsjes sturen, soms bellen, maar meestal nam ze niet op. Ik weet dat ik dit vooral niet mag doen, maar het blijft sterker dan mezelf, ze zit kerndiep in mijn hart, ik kan aan niets anders denken..
De week nadien hebben mijn paar vrienden me goed gesteund, ik had dagen van vreugde, maar ook dagen van veel pijn en verdriet, schuldgevoelens (wat als ik...). Mijn vrienden nodigden mij uit om die zaterdag naar een lokaal boerefeestje te gaan. Ik had echt geen zin, maar thuis blijven was ook geen optie, de weekends zijn om kapot te gaan. Op het feestje had ik momenten dat ik me wel wat kon "amuseren", maar ik heb op een moment int midden van die tent zitten wenen als een klein kind, kben in elkaar gezakt.. Mijn vrienden hebben me naar de auto gebracht en wat proberen te praten. Toen kwam ik erachter dat.. zij er ook was. Ik had haar niet gezien, mijn vrienden wouden het voor hun houden, ze wisten niet goed of ze het zouden zeggen of niet. Ik wou haar zien, ik wou met haar praten, ik wou me verontschuldigen voor die dag dat ik zat te dreigen. Mijn vrienden zijn haar gaan zoeken, maar ze wou niet meekomen tot aan de auto.
Ik ben dan vol spanning en zenuwen, uit de auto gestapt, richting feestje om met haar te praten, ze zat in het café. Ik ging naar binnen en ik zag haar zitten met haar nieuwe vriend. Toen kreeg ik al een mes in mijn hart, het was de eerste keer dat ik haar zag na de breakup, en bovendien zat haar nieuwe vriend erbij.. Ze lag op zijn schouder..
Ze zag mij, en ze ging van haar stoel richting mij, ik doe even teken van om even rustig te gaan zitten aan een andere tafel, ze volgde en we gingen rustig zitten. Toen weet ik niet meer wat ik allemaal heb gezegd, ik heb weer voor haar willen vechten, zeggen dat het nog niet te laat is, dat we niet zonder elkaar kunnen, toekomst met elkaar etc. Maar toen begon ze weer kwaad te worden, ze heeft ook dingen gezegd die me hard hebben geraakt. (Ik stuurde een sms voordien:" Het is nog geen week gedaan en je hebt al iemand anders tusse uw bene"). Toen zei ze tegen me dat ze dat niet ontkent. Toen ging ik er compleet aan, ik werd gek. Ze liep snel terug naar haar nieuwe vriend. Ik zat daar naar de grond te staren, alleen aan de tafel. Emoties, gevoelens, haat, liefde, alles spookte in mijn hoofd. Ik werd mezelf niet meer. Ze keek naar achter, en wachte tot ik terug keek. Ik keek terug en toen deed ze subtiel haar hoofd weer op zijn schouder, om mij nog meer kapot te maken. Ik ben van mijn stoel gesprongen, heb de stoel opgepakt en richting hem gegooid. Deze was niet raak. Ik werd hysterisch. Mijn vrienden hebben mij moeten kalmeren.
Haar vrienden begonnen ook tegen mij. "wadist vriend? probleme?", eentje pakte me bij mijn nek. Ik werd compleet ingezogen door haat. Ik ben weer hysterisch geworden. Mijn vrienden hebben me een watertje gegeven, om te kalmeren, ik ben in elkaar gezakt, begon te hyperventileren. Ik had geen reden meer om te leven. Problemen met mijn moeder, ik heb geen job/school, verslavingen, Ik heb veel psychologische aandoeningen (Lichte vorm anorexia, Sociale fobie, Angstaanvallen, Depressie, Agorafobie), en dan dit nog. Ik heb tegen mijn neef gezegd: "Doe mij alstublieft niet naar huis, ik ga domme dingen doen."
Ze hebben besloten om mij naar het ziekenhuis te brengen (Dit was rond half 4 snachts).
Ze hebben mij daar wat gekalmeerd, proberen te praten met mij, maar er kwam niets uit mijn mond. Ik ben/was depressief. Niets kan me nog iets schelen, ik denk alleen aan haar, al onze herinneringen. Die morgend mocht ik naar huis en hebben ze mij komen ophalen. Toen heb ik een aantal dagen niet gesmst of gebeld. Na een paar dagen begon ze tegen mij op msn. Ze zei dat ze verkeerd is geweest op het feestje. Ze verontschuldigde haarzelf. Ik heb gezegd "Een sorry is niet genoeg voor wat je mij aandoet".
Nadien.. Ja, voorbije week zijn we terug met elkaar beginnen babbelen, ze deed vriendelijk tegen me, voor de eerste keer in weken. Ik was geschrokken. Ik ben daar dan ook op ingegaan (slecht?), en we zijn nu vrienden. Zij wilt dat, ik weet eigelijk niet wat ik wil, ik heb haar nooit gekent als vriend, dit is zeer vreemd.. Natuurlijk wil ik haar nog altijd terug willen, zoveel herinneringen.. Mijn kleren (die ik samen heb gekocht met haar), Mijn pet, haar pyjama, haar dvd's, zelfs haar aansteker hier doet mijn hartje pijn. We hebben elkaar net getelefoneerd, weer (ik weet het, zeer slecht), heb ik voor haar willen vechten.. we hebben deze keer rustig gepraat, ze zei dat ze het ook wat moeilijk heeft, maar zij zegt dan ook : het verleden is verleden.. Spijtig genoeg dat ik dit niet kan zeggen..
Ik zit nu in een knelling van emoties, ik weet geen raad, ik heb totaal geen sociaal contact meer.. (Zij was de enigste waar ik contact mee had), ik heb mijn paar vrienden, maar dit is zo anders.. Ik heb iemand nodig die liefde geeft, die kusjes en knuffels geeft, samen gek doen, samen lachen, samen door het leven gaan, een mooie toekomst bouwen.. Vrienden kunnen dit niet geven.. Dat gevoel is zo anders.. Ik mis haar.. Ik mis mijn leven, ik ben ten einde raad.. Ik zou op psychotherapie gaan, maar ik heb er de ballen niet voor.. Ik ging dit normaal met haar doen (voor de breakup), en dat gedacht zit nu geknelt in mijn hoofd..
Sorry for wall of text, mensen die dit lezen, enige commentaar is welkom..