Woohoo, heb eindelijk iets te melden.
Wall of text voor mensen die zich vervelen:
Na lang lang twijfelen en uiteindelijk niks doen (as usual), dan toch maar eens een meisje die aan de bar werkt uitgevraagd.
Het zat er eigenlijk al lang aan te komen.
Ik zit ze altijd wat te plagen als ze onze tafel komt bedienen, grapjes (al dan niet geslaagd
) te maken. Eigenlijk doe ik dit nu in zoveel mogelijke situaties, als het ietwat gepast is. PUA boekjes hebben hier toch wel mijn gedrag in veranderd.
Zeg ervan wat je wil, maar voor de mindere sociale mensen onder ons, is dat materiaal (met een korreltje zout welliswaar) toch wel eens de moeite om door te nemen.
Niet dat ik daar nu letterlijke dingen heb uit overgenomen, maar het verandert wel hoe je bepaalde dingen ziet. Doe het genoeg, en je verandert zelf ook op lange termijn.
Nuja, ze zat dus al het laatste half jaar heel vriendelijk/enthousiast te zwaaien en lachen als ik binnenkom of naar buiten ga.
Maar natuurlijk kon ik de moed niet opbrengen om er gewoon tegen te gaan babbelen, met al die andere mensen aan de toog of aan tafel.
Dit jaar toch af en toe maar eens mijn mond er tegen durven opendoen. Aleja, interacties van 3 zinnen, eens elke 2 weken
.
Na mezelf te blijven kwellen en eraan te denken, dan toch maar 2 weken geleden ze eens uit gevraagd om naar het carnaval mee te gaan. Spijtig genoeg moest ze werken die dag.
De twijfel sloeg natuurlijk toe, want ik had geen indicatie of het nu echt zo was of niet.
Allerlei doemscenario's spookten door mijn hoofd.
Even tussendoor vermelden dat ik ze al geruime tijd op Facebook had staan, maar ze is er niet actief op.
Enkel als iemand iets post op haar wall reageert ze.
Ik had haar al eens (casual) meegevraagd door haar een pm daar te sturen, maar ik kreeg geen reactie.
Geen idee of ze het gewoon niet gezien heeft, of genegeerd. Ken wel meer mensen die die pm/mail functie van Facebook niet door hebben.
Ik weet het, het is niet de manier om het te doen, maar de drempel is zoveel lager he.
Gisteren dan toch nog eens mijn kans gewaagd met de perfecte timing.
Kwartierke eerder naar het café gekomen dan mijn maten zodat ik alleen was. Het was gelukkig zij die naar mijn tafel kwam om te serveren.
Mijn eerste echte gesprek aangeknoopt (nieuw record van paar minuten babbelen gevestigd!) en meegevraagd naar de cinema.
En voila, hier staan we dan, met een nieuw telefoonnummer bij mijn contacten
Het leuke/rare is wel dat ik er niet zo zot van sta. Hoe moet ik het uitleggen ... ik heb er al lang een oogje op, omdat ze toch iets speciaals heeft in mijn ogen.
Ze is een mooi meisje, maar qua uiterlijk niet direct het type waar ik op val. Het is meer mettertijd gegroeid. Het viel wel op dat wanneer ik opmerkingen van mijn maten over haar hoorden, in de zin van "die is wel heet", dat ik op die momenten ze plots ook als veel mooier beschouwde. Achteraf gezien klinkt het wel logisch, omdat je dan social proof hebt van haar, maar ik verschoot toch wel van mezelf op die momenten.
Het mooie hiervan is dat ik eens op een normale manier een meisje kan daten, zonder dat ik er direct stapelverliefd op ben en abnormale dingen ga doen.
Ik ken ze tenslotte niet echt, ze lijkt gewoon een heel toffe. Maar in het verleden, bij andere meisjes, was ik natuurlijk over the top verliefd en wat dan ook, zonder dat ik die kende.
.
.
.