Soekie
Legacy Member
mac-bc zei:Nagel op de kop, imo.
Jammergenoeg (klinkt misschien onbegrijpbaar voor sommigen) had ik nu eenmaal aan het begin van m'n studentenleven een vaste vriendin waarmee het heel goed klikte. En bovenstaande redenen vond ik op dat moment net niet genoeg doorwegen om die relatie op het spel te zetten.
Ik heb nog een hele tijd met dit hartverscheurend dilemma rondgelopen maar uiteindelijk toch voor de vrijheid en het studentenleven gekozen. Ik heb het met handen en voeten proberen uitleggen, waarop ze zei dat ze het begreep. Achteraf bleek dat ze het eigenlijk helemaal niet begreep en het mij zelfs kwalijk nam.
Enerzijds jammer om een lange, mooie relatie daarvoor te beëindigen (en bovendien op een niet-begrijpende manier) maar anderzijds heb ik er ook nog geen spijt van. Als je voelt dat er iets knaagt en het wordt alleen maar erger dan zou het vroeg of laat toch ontploft zijn. Blij dat ik vanaf dat moment opnieuw kon genieten van m'n studententijd. Sterker nog, ik had het al veel eerder moeten doen.
Als je later getrouwd bent heb je nog zo'n 50 jaar voor de boeg waarin je allerlei zaken kan doen zoals je nu met een vaste vriendin zou doen. Die luttele jaren studententijd keren echter nooit meer terug en voor je het weet zijn ze gepasseerd. Het is nu om ervan te profiteren. Het is nu dat alles nog mag en kan. Het is zelfs zover gekomen dat ik me begin te 'ergeren' (is eigenlijk een veel te groot woord, maar soit) aan de 95% van m'n vriendenkring die een vaste relatie heeft.
Als je bovendien geen "studententijd" (in de zin zoals we dat woord hier gebruiken) hebt gehad is volgens mij de kans veel groter om in je eventuele midlife-crisis je vrouw/man te bedriegen omdat je het gevoel hebt dat je iets gemist hebt in je leven. Onderschat dit effect niet, we blijven tenslotte allemaal mensen.
Ik begrijp dus ook niet die drang naar honkvaste relaties bij studenten. Ter info; ikzelf ben meer in die vaste relatie gerold zonder ik er echt op zoek naar was. Nu ben ik ook niet van plan om nog een vaste relatie aan te gaan, zelfs niet om er mij in eentje te laten rollen zolang ik student ben. Daarna zien we wel.
Er zit zeer veel waarheid in je post!
Je vertelt een deel van de argumenten die ik daarvoor ook had.
Ik ken overigens ook weer massa's mensen die spijt hebben dat ze hun jeugd hebben laten "verknoeien" door een relatie. (Hoe leuk je relatie ook was, op het moment dat het uit is, kijk je er toch meestal zo op terug...). Ik hoop niet dat iemand van het forum dat ooit moet meemaken. Eigenlijk zou zelfs niemand dat moeten meemaken.
@ Glashelder:
Zonder oordelen of vooroordelen te willen hebben, heb ook ik even je post moeten herlezen omdat ik me afvroeg of ik nu werkelijk '34 jaar ouder' las en niet '34 jaar' (terwijl jij bv. 20 bent).
Hoe oud ben jijzelf? Is jullie omgeving hiervan op de hoogte?
Voel je je wel zijn gelijke? Zijn partner?
Erg paternalistisch maar ik maak me een klein beetje zorgen als ik dat lees. Hij zit in een positie die hem zeer veel voordeel oplevert dus hij zal wel bij je blijven. Hij heeft zijn jong groen blaadje en dat zal in sommige kringen bijdragen aan zijn reputatie (en in andere kringen daar weer net vragen over doen rijzen). Maar jouw positie binnen zo'n relatie ?
Om even iets over mezelf prijs te geven (ik ben hier veel meer info aan het geven dan ik in gedachten had (en over zo'n intiem privé-thema dan nog wel :?), maar ik val ook eerder op 'oudere mannen', dan op de 'jongens' van mijn leeftijd (om redenen die ik hier al afdoende geëxpliciteerd heb denk ik
). Er biedt zich bij mij nu momenteel een perfecte man aan. Hij heeft het karakter wat ik zoek, de waarden en normen, het geld, de looks, de job, de persoonlijkheid, de omgeving, ... eigenlijk gewoon àlles. Maar hij is 14 jaar ouder. Als ik voor hem kies, krijg ik prompt alles wat ik ooit wilde en zelfs nog meer. Maar er is dat leeftijdsverschil... Ik weet niet of ik daarvoor wil kiezen. Veertien jaar ouder is al iemand in een heel andere levensfase dan mezelf... Bij iemand die 34 jaar ouder is, moet dat normaal gesproken nog een pak groter zijn.
Besides stel ik me dan (in mijn geval) ook de vraag: waarom zoekt hij iemand die zoveel jonger is? Welke voordelen heeft hij daar zelf bij?
Wat bij mij dan nog eens te meer komt kijken is: hoe zou ik me voelen als ik zo'n 2 jaar jonger was dan deze man en leuk potentieel was voor hem, terwijl hij er vandoor gaat met een meisje dat bijna 15 jaar jonger is, waardoor de 2-jaar jongere geen schijn van kans maakt... Ik wil maar zeggen: op macro-vlak is dit geen haalbare kaart. En oudere single vrouwen (vooral hoogopgeleide) is al een categorie die het bijzonder moeilijk heeft om aan een standvastige relatie te beginnen. Ik zou me dan niet lekker voelen te weten dat ik de plek van zo iemand (die de persoon volgens mij ook meer stabiliteit kan gunnen enerzijds en anderzijds zo mogelijk haar wensen rond kinderen nog waar kan maken) in te pikken...
Gelieve me niet in de haren te vliegen om deze bemoeizuchtige post. Mijn intenties zijn niet kwaad. Ik stel me enkel vragen over het evenwicht en de gezondheid in zo'n relatie. Er is geen enkele verplichting om ook maar op enigerlei wijze in te gaan op mijn post.
) maar zoals meestal werd ik gesteund door de wetenschap en zijn we een koppel geworden, kben er 3 jaar en een half mee samengeweest, de beste tijd van mijn leven tot nu toe eigenlijk (tis ongeveer een jaar uit).