Drew
Legacy Member
8 friends in commonBart Religion zei:
Archief - Heb jij een lief: the sequel - deel 7
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
toru
Legacy Member
Ik ga hier wat blaten, moet er even uit.
Dus na 2,5 wilt ze vrijheid. Ze heeft geen gevoelens meer, ze wil uitgaan en feesten. Geen vast vriendje.
Dit is voor mij als een donderslag bij klare hemel. Wetende dat ze tegen vrienden nog aan het vertellen was hoe rot ze het vond dat ik niet wou samenwonen, die gedachte is de laatste weken veranderd, ik stond er zelfs voor open ineens.
En dan kwamen de twijfels, en de manier waarop ze mij liet merken dat ik minder en minder belangrijk was. Minder sturen, amper bellen. Niet willen afspreken om iets te gaan eten en cinema te gaan doen omdat ze het druk had, maar die dag zelf wel sturen dat ze afspreekt met een andere jongen. Iets wat zij nooit zou doen, en ik ook niet toelaat.
Ze heeft van mij een gesloten jongen gemaakt. Ik had 1001 vrienden en vriendinnen voor haar, dat is geminderd naar 3. De rest heb ik allemaal laten vallen. Geen enkele vrouwelijke vriendin. Ik heb zelfs nog maar 3 nummers van echte vriendinnen (en dan nog enkele van het werk, maar dat is anders). Niet verwijdert, maar nieuwe gsm, en gewoon geen moeite gedaan om de nummers te behouden.
De manier waarop ze nu doet is ronduit belachelijk. Hoe 16 jarig het ook mag klinken, ik slaap momenteel in de logeerkamer en vorige week was dit zelfs beneden op de zetel. Heel mijn toekomst ging met dat meisje zijn, en dan valt dat weg.
Terwijl ik zo lig af te zien, gaat zij 2x op een weekend weg tot 7u. Zij wil mij zo kwetsen.
Als ik zeg tegen haar dat de situatie pijnlijk is voor iedereen hier (oa mijn moeder die na die tijd toch al een band met haar had) dan antwoord ze met, ik ben toch samen geweest met U, niet met hen.. Dan vraag ik mezelf af waar dat meisje is gebleven waar ik verliefd ben op geworden.
Bij haar thuis gaat dit allemaal als een positieve verandering. Hoe tof die ouders me ook vonden, blijkbaar boeit het hun niet zoveel dat hun dochter zo op 2 weken tijd veranderd en een (voor ons dan toch) lange relatie zomaar weg gooit. Ze vinden het leuk want ze bloeit open, yeah, right.
Op heel die tijd ging zij nooit lang weg, ze was altijd moe tegen 1 uur a half 2. Dus dan gingen we naar huis. Aan dat ritme ben ik ook gewoon geraakt zonder morren. Ik werk van dinsdag tot zaterdag tot meestal 8 uur, om dan uit te gaan, en maandag op mijn vrije dag om 7u op te staan om haar naar het werk te doen.
Nu slikt ze blijkbaar ijzerpillen oid, en nu kan ze uren weg gaan, en ja ik kan dat niet op 123 aanpassen.
Heel mijn leven liep zo vanzelfsprekend, we hebben samen veel meegemaakt. De dood van mijn nonkel (die toch nauw aan het hart lag hier). De hartaanval van mijn moeder.. Al die tijd steunde ik op haar.
En nu is ze, weg..
Dus na 2,5 wilt ze vrijheid. Ze heeft geen gevoelens meer, ze wil uitgaan en feesten. Geen vast vriendje.
Dit is voor mij als een donderslag bij klare hemel. Wetende dat ze tegen vrienden nog aan het vertellen was hoe rot ze het vond dat ik niet wou samenwonen, die gedachte is de laatste weken veranderd, ik stond er zelfs voor open ineens.
En dan kwamen de twijfels, en de manier waarop ze mij liet merken dat ik minder en minder belangrijk was. Minder sturen, amper bellen. Niet willen afspreken om iets te gaan eten en cinema te gaan doen omdat ze het druk had, maar die dag zelf wel sturen dat ze afspreekt met een andere jongen. Iets wat zij nooit zou doen, en ik ook niet toelaat.
Ze heeft van mij een gesloten jongen gemaakt. Ik had 1001 vrienden en vriendinnen voor haar, dat is geminderd naar 3. De rest heb ik allemaal laten vallen. Geen enkele vrouwelijke vriendin. Ik heb zelfs nog maar 3 nummers van echte vriendinnen (en dan nog enkele van het werk, maar dat is anders). Niet verwijdert, maar nieuwe gsm, en gewoon geen moeite gedaan om de nummers te behouden.
De manier waarop ze nu doet is ronduit belachelijk. Hoe 16 jarig het ook mag klinken, ik slaap momenteel in de logeerkamer en vorige week was dit zelfs beneden op de zetel. Heel mijn toekomst ging met dat meisje zijn, en dan valt dat weg.
Terwijl ik zo lig af te zien, gaat zij 2x op een weekend weg tot 7u. Zij wil mij zo kwetsen.
Als ik zeg tegen haar dat de situatie pijnlijk is voor iedereen hier (oa mijn moeder die na die tijd toch al een band met haar had) dan antwoord ze met, ik ben toch samen geweest met U, niet met hen.. Dan vraag ik mezelf af waar dat meisje is gebleven waar ik verliefd ben op geworden.
Bij haar thuis gaat dit allemaal als een positieve verandering. Hoe tof die ouders me ook vonden, blijkbaar boeit het hun niet zoveel dat hun dochter zo op 2 weken tijd veranderd en een (voor ons dan toch) lange relatie zomaar weg gooit. Ze vinden het leuk want ze bloeit open, yeah, right.
Op heel die tijd ging zij nooit lang weg, ze was altijd moe tegen 1 uur a half 2. Dus dan gingen we naar huis. Aan dat ritme ben ik ook gewoon geraakt zonder morren. Ik werk van dinsdag tot zaterdag tot meestal 8 uur, om dan uit te gaan, en maandag op mijn vrije dag om 7u op te staan om haar naar het werk te doen.
Nu slikt ze blijkbaar ijzerpillen oid, en nu kan ze uren weg gaan, en ja ik kan dat niet op 123 aanpassen.
Heel mijn leven liep zo vanzelfsprekend, we hebben samen veel meegemaakt. De dood van mijn nonkel (die toch nauw aan het hart lag hier). De hartaanval van mijn moeder.. Al die tijd steunde ik op haar.
En nu is ze, weg..
Veperas
Legacy Member
@toru:
De situatie die gij nu beschrijft is bijna precies dezelfde als een vriend van mij. Die was 4 jaar samen met zijn vriendin en plots wou ze ook vrijheid en uitgaan en nu doet ze niets anders dan weggaan met totaal andere vrienden en doet ze compleet anders.
Moest mijn vriendin (we zijn nu bijna 5jaar samen) het nu plots uitmaken omdat ze meer vrijheid wilt enzo dan vraag ik mijzelf af of onze relatie niets meer dan dat betekende?
Zoals u vriendin nu doet zou mij ongelooflijk kwaad maken en dat zou ik nu ook in u plaats doen. Ze is veranderd (of doet alsof) om u te tonen dat ze zonder u kan.
wat ge nu moet doen is alles afsluiten van haar: facebookaccount verwijderen, msn gesprekken weg, fotos van op u kamer verwijderen en alle mails e.d.
Dan afwachten of ge nog van haar hoort en anders ja....
De situatie die gij nu beschrijft is bijna precies dezelfde als een vriend van mij. Die was 4 jaar samen met zijn vriendin en plots wou ze ook vrijheid en uitgaan en nu doet ze niets anders dan weggaan met totaal andere vrienden en doet ze compleet anders.
Moest mijn vriendin (we zijn nu bijna 5jaar samen) het nu plots uitmaken omdat ze meer vrijheid wilt enzo dan vraag ik mijzelf af of onze relatie niets meer dan dat betekende?
Zoals u vriendin nu doet zou mij ongelooflijk kwaad maken en dat zou ik nu ook in u plaats doen. Ze is veranderd (of doet alsof) om u te tonen dat ze zonder u kan.
wat ge nu moet doen is alles afsluiten van haar: facebookaccount verwijderen, msn gesprekken weg, fotos van op u kamer verwijderen en alle mails e.d.
Dan afwachten of ge nog van haar hoort en anders ja....
toru
Legacy Member
Probleem is, je kan veel verwijderen en shit, maar niet alles.
Mijn auto bijvoorbeeld, tjah die heeft zij mee gekozen. Mijn kamer is mee ingericht door haar etc.
Het afscheid nemen is niet zo extreem moeilijk, ik weet dat ik binnen dit en 10 jaar wel iemand anders zal vinden waarschijnlijk. Maar al die herinneringen (die nu allemaal terugkomen alsof het gisteren was) branden zo van binnen. Dit is echt een pijn die ik nooit had voorgesteld om te voelen.
Mijn auto bijvoorbeeld, tjah die heeft zij mee gekozen. Mijn kamer is mee ingericht door haar etc.
Het afscheid nemen is niet zo extreem moeilijk, ik weet dat ik binnen dit en 10 jaar wel iemand anders zal vinden waarschijnlijk. Maar al die herinneringen (die nu allemaal terugkomen alsof het gisteren was) branden zo van binnen. Dit is echt een pijn die ik nooit had voorgesteld om te voelen.
Cranberry
Legacy Member
toru zei:
Meisje tussen de 16-20 jaar, mogelijk eerste lange relatie?
Happens all the time...
Wat ge nu moet doen is vrij onduidelijk, als ze een beetje respect heeft en een waardige ex-vriendin is dan zal ze niet zomaar iets doen waar ze spijt van gaat krijgen, ge speelt sowieso nog in haar hoofd, of ze het toegeeft of niet...
Hopen dat ze na een tijd gaat inzien dat wat jullie hadden toch niet zomaar weggegooid kan worden...
Misterblort
Legacy Member
toru zei:
Kloterij idd, heb hetzelfde meegemaakt.. alleen ni om dezelfde redenen en na 5jaar ipv 2.5
toru zei:
Sorry maar das u eigen fout.. Als ge u afsluit van de buitenwereld voor u lief zijde zowieso verkeerd bezig.
toru zei:
WTF?
Als ge ni samenwoont dan slaapte toch gewoon in u bed, wasdanu..toru zei:
Dan heeft ze gelijk, ge moet haar geen schuldgevoelens proberen aanpraten, want da gaat nix veranderen.
toru zei:
Mijn ouders zouden hun ook ni moeten moeien met wat ik doe..
toru zei:
Jah, liefde kan pijnlijk zijn en zoiets voorhebben is idd dikke kloterij! Maar tleven gaat voort, dus ik zou zo zeggen proberen oude vrienden terug proberen oprapen en feeste lijk de beesten e
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.