Misschien, maar ik ben gedoemd om te mislukken op dat vlak. De eerste twee keer was ik niet ziek, enkel bij de laatste verklaring, ik was net kanker vrij bij de derde maal dus eigenlijk was ik clean op alle verklaringen
Het punt is dat de laatste verklaring en m'n liefde voor dat meisje me zoveel pijn deed dat ik erg veel angst had om het te verkloten, en na een leuk nammidagje begon de angste me al in de botten te kruipen. In het restaurant moest ik vijf ice tea's bestellen eer ik het over m'n lippen kreeg....toen ik het gezegd had en zij me vertelde dat ze al in relatie was, kreeg ik geen hap meer door de keel. Ik vertelde maar snel dat ik last had van m'n keel en maag...Daarna vroeg ik of ze dan toch tenminste m'n kleine attentie wou aannemen en kon ik toch m'n 27 rozen afgeven..Toen droop ik maar af en toen begon de twee jaar durende miserie...een paar maand na de afwijzing hoorde ik dat het af was met haar vriend en stuurde ik een bericht dat het me te pijnlijk was om haar elke week twee keer te moeten zien en spreken en dat ik m'n liefde niet kon kwijtraken, maar daar kreeg ik geen antwoord op en hoorde later via een vriendin en haar moeder dat ze gewoon geen zak van me moest hebben....
toen volgde dus twee jaar van niet kunnen slapen, overmatig drinken, slechtdenken over mezelf en wat ik waard was. aggressie....ik ben erdoor zwaar veranderd maar dat is nu bijna allemaal hersteld, maar toch, het zal een nog steeds een groot litteken achterlaten...en tijdens die twee jaar herviel ik dan ook weer aan deze rotziekte, maar dat is het hem juist, ik moet niet constant het ziekenhuis binnengaan en ben nog redelijk normaal, en daar ben ik zo dankbaar om...
Het probleem bij mij is dat verliefd zijn veels te snel veranderd in houden van, daar blijf ik eeuwig door gedupeerd. Ik word niet vaak verliefd maar als het er is, oh boy, veels te machtig en vrijwel vernietigend voor me