Ace of Spades
Legacy Member
Manuvdv zei:Ze zijn 19 en 20 en een week samen, dan kun je toch onmogelijk denken in de zin van 'dit is mijn partner voor de rest van mijn leven'? Enfin, ik kan dat toch niet.
Het is gewoon de manier waarop. Vanavond zouden we eens ferm uitgaan in bxl (waar we studeren), zoals je ziet zit ik al weer thuis. In de les zaten ze hand in hand en zitten kussen. Op café zaten ze over tafel hand in hand, ook weer zitten kussen. Op restaurant zaten ze met de handen overal bij mekaar en weer constant zitten kussen. Aleja... Op restaurant met uw maten, dan gaat ge toch niet -middenin een vol restaurant- constant uw vriendin zitten binnendraaien? Sorry, maar ik vind het verschrikkelijk asociaal en gewoon debiel. Daarna ff op cafe waar ze weer alleen maar oog hadden voor mekaar, en dan wouden ze eigenlijk gaan slapen (11u... 20 jaar). Aangezien ik normaal op haar kot zou blijven slapen ben ik gewoon naar huis vertrokken, zulk belachelijk gedoe kan ik gewoon niet aanzien. Zeg het gerust als het aan mij ligt, maar dit vond ik er over.
Dat is er ook los over, daar heb je volledig gelijk in.
Ik had het echter vooral over de vriend van IAH waarvan je zei dat die geen topprioriteit mocht worden (zoals je zelf al zei is die situatie uiteraard volledig anders). In zo'n geval vind ik 't maar normaal dat je vriend(in) eerste prioriteit geniet, al betekent dat nog niet dat je daarom je vrienden moet gaan verwaarlozen.
Soit, dat weet je zelf ook wel, 't was niet als terechtwijzing bedoeld. 'T vloeide eigenlijk voort uit mijn eigen situatie. Ik heb gebroken met mijn beste maat omdat hij vond dat hij me niet genoeg zag. Hij verwachtte even vaak te kunnen afspreken als vroeger (om de twee dagen), terwijl ik ondertussen werk had en een vriendin. Hij vond dat hij voor mij op de eerste plaats moest komen, ik was het daar niet mee eens. Allez, volgens hem was het normaal dat ik alles liet vallen (inclusief vriendin) om hem wat te komen opbeuren (hij 'verveelde' zich), als hij zelf om de andere dag bij zijn vriendin zat hoorde ik hem niet en kreeg ik geen antwoord op mijn berichten.
Ik heb dan nog geprobeerd om er met hem over te praten en het 'misverstand' uit te klaren, maar geen avance. Het beste was dan nog dat ik altijd alleen naar hem moest komen en mijn vriendin thuis mocht blijven want 't was "men only", en als ik hem op 't laatst zei dat hij ook wel eens naar mij mocht komen nodigde hij zijn vriendin maar direct mee uit. "Ja, ik kan niet zonder haar, 't moet op een dag dat ze mee kan ze". Van twee maten en twee gewichten gesproken.
'K wil maar zeggen: in alles is matigheid aan de orde.





