[BAT] Hydra
Legacy Member
_mocking][bird_;13523906 zei:Ik volg deze thread intussen al een tijdje en ik acht de tijd rijp om ook eens mijn 'verhaal' te doen:
De laatste drie maanden ben ik serieus close geworden met een meisje (zo goed als de eerste keer in mijn 23-jarig bestaan), nota bene de zus van één van mijn allerbeste vrienden. In het begin konden we het gewoon heel goed met elkaar vinden, maar geleidelijk aan zijn er ook (toch zeker van mijn kant) niet-vriendschappelijke gevoelens bijgekomen. De laatste weken hebben we meerdere keren afgesproken (onder andere samen met nog enkele andere vrienden uitgeweest, paar keer iets gaan drinken met ons tweetjes), aardig wat ge-smst ... Ik amuseer me telkens bij haar en voel me echt heel goed wanneer ik met haar kan omgaan. Ze heeft mij ook al meerdere keren gezegd dat dit volledig wederzijds is.
Het lastige is dat zij op het moment dat ik haar beter heb leren kennen net uit een lange relatie kwam en zij die breuk (ook nu) nog altijd niet goed verwerkt heeft. Ze vermijdt wel bewust om het met mij over al de miserie van die vorige relatie te hebben. Eigenlijk hebben we er nog maar 1 keer echt over gepraat, op een moment dat ze echt nood had om bij iemand haar hart te luchten en niet onmiddellijk iemand anders kon bereiken. Dit omdat ik 'de persoon ben die de rotste 3 maanden in haar leven toch aangenaam heeft gemaakt' en ze vindt dat ze mij daar niet moet mee lastig vallen... Maar ik kan mij natuurlijk niet zomaar gedragen alsof zij 100% goed in haar vel voelt.
Dit weekend had een wederzijdse vriendin van ons bij haar zitten polsen - zonder mijn medeweten - hoe het nu eigenlijk zat tussen ons. Er zijn intussen trouwens redelijk wat mensen die zich dat afvragen, haar ouders en grootouders incluis (ze vertelt blijkbaar vaak over mij). Zij had daarop geantwoord dat er niet direct meer moest verwacht worden, omdat ze zich totaal nog niet klaar voelde voor een nieuwe relatie en dat als er iets zou gebeuren dit bij haar voor de verkeerde motieven zou zijn. Dit laatste bevestigde mijn vermoedens en gaf mij het gevoel dat ik er goed aan gedaan heb om mij voorlopig niet al te sterk proberen op te dringen en gewoon te proberen om ons te amuseren samen. Ze zei ook wel dat zonder de hele shizzle met haar ex, er waarschijnlijk wel al meer van ging gekomen zijn tussen ons...
De vraag waar ik nu mee zit (ik post mijn verhaal hier niet per sé om antwoord te vinden, maar gewoon om eventueel eens een andere kijk te krijgen), is of ik er wel mag op hopen dat het ooit wel nog iets zal/kan worden.
Ik heb niet het gevoel dat ze mij puur als een goede vriend ziet en ik ga er van uit dat ze wel moet doorhebben dat ik gevoelens voor haar heb. Ik wil haar ook met alle plezier de nodige tijd gunnen, maar ergens ben ik bang dat als het te lang gaat duren, ze mij op een 'verkeerde' manier gaat beginnen zien. Ik zal er sowieso wel een heel goede vriendin aan overhouden, maar dat is in eerste instantie natuurlijk niet mijn betrachting :/
Mijn advies: Begin daar gewoon over te praten met haar. Zeg dat je wat meer voelt voor haar en vraag of ze het ooit ziet zitten om met jou iets te beginnen. Ik heb een soortgelijke situatie voorgehad, en na een paar afspraakjes heb ik het gewoon aan haar gevraagd. Jammer genoeg zag ze het niet zitten, ondanks we echt héél goed met elkaar overweg konden. Achja, that's the love game i guess
.
En jups, op 16 augustus heb ik het vlaggen. Ook wel een nadeel: vanaf dan is de kans relatief groot dat ik zo'n 50% van mijn tijd in het buitenland verblijf. Zij zit bovendien op kot in Gent en ik op appartement in Leuven. In de weekends zitten we normaal wel beide thuis, op 5km van elkaar...
. Dat zou met mijn relatie absoluut geen optie geweest zijn, ben ook al niet zo iemand die graag lang van huis is. Wij hebben wel buitenlandse trainingen en seminars maar vrij uitzonderlijk een buitenlandse opdracht.
.
.
)
voor u
ad: Het gaat nog steken, de meesten van ons hebben het ondertussen ook al meegemaakt 