ashuray
Legacy Member
Tha_nOn zei:Ik vermoed dat ge het over uw schildklierproblemen hebt. Moest ge toch ooit zwanger willen worden, is dat helemaal geen beletsel. Ge zou best wel voor ge zwanger probeert te worden uw schildklierwaarde laten checken want als die niet goed staat kan zwanger worden ook moeilijker gaan. En uiteraard tijdens uw zwangerschap ook regelmatig die waarde laten nakijken (omdat die idd invloed heeft).
Normaal gezien als ge nen degelijke specialist en gynaecoloog hebt, begeleiden die u daar wel deftig in. (ik geef het maar mee als algemene info, ik kan lezen)
maar zo'n dingen is ook de reden waarom ik vind dat ge niet overloos aan mensen moet vragen of ze geen kinderen willen/wanneer ze eraan willen beginnen etc. Ge weet niet hoe het zit en de kans op pijnlijke conversaties is er ook nog steeds. Als ge niet weet hoe ge zou moeten reageren op een 'wij kunnen geen kinderen krijgen', dan moet ge het niet vragen.
Goh, kiezen om iets niet te doen/ervaren, lijkt mij altijd de moeilijkere optie. Er gaan altijd momenten zijn in uw leven dat ge terugkijkt en u afvraagt 'wat als'. En er gaan altijd momenten zijn waarop dat het lijkt alsof ge iets gemist hebt door iets niet te doen/ervaren. Maar das gewoon leren leven met de keuze die ge maakt zeker?
Ik hoop eerlijk gezegd dat er niemand tegen hun zin aan kinderen begint. Als ge er echt géén wilt, begin er dan ook niet aan. Als ge er niet voor staat te springen en uw partner wel, maar ge gaat daar in mee voor uw partner, dan ga ik er van uit dat het niet compleet tegen uw zin is.
En spijt hebben is ook nogal breed. Ge hebt spijt in de zin van: achteraf gezien wou ik eigenlijk echt geen kinderen, of spijt zoals: amai het is toch niet gelijk ik dacht, en ik moet er toch serieus veel voor opgeven maar ik word toch nog altijd gelukkig als ik mijn kind(eren) zie.
Ik denk dat er weinig mensen onverdeeld gelukkig zijn met hun kinderen. Het valt ook te zien in welke termijn ge het vraagt denk ik. Na 6 maand vs. na 6 jaar :v.
100% zeker zijn van kinderen vind ik ook een moeilijke. Want zoals ge zelf al aangeeft, kunnen mensen eigenlijk niet inschatten waarvoor ze zich engageren. Dus ergens moet ge toch de keuze maken om ervoor te gaan en zeggen 'we zien wel hoe het loopt'
Ik heb nu ook een paar vriendinnen die eerst niet stonden te springen en die nu zwanger zijn :'). Die ene wel per ongeluk. Allebei ook niet in een superlange relatie. De vriendinnen in lange stabiele relaties (en eigen huis enzo) lijken vooralsnog niets te plannen.
Daarmee, ik heb de indruk dat hoe langer ge echt gesettled zijt (dus samenwonen in uw eigen huis, eigen routine gekweekt etc), hoe minder sterk die kinderwens eigenlijk is. Gewoon omdat ge het wel goed hebt en content zijt met de vrijheid die ge hebt. Dus ge weet ook al beter wat ge allemaal zou opgeven.
ik weet eigenlijk niet wat goeie redenen zijn om aan kinderen te beginnen
Om uw relatie te willen redden is duidelijk een heel slechte reden, geen discussie mogelijk.
Maar als kinderen hebben iets is wat voor u hoort bij volwassen zijn/een landurige relatie hebben, dan vind ik dat niet erg als reden. Of omdat ge als ge ouder zijt graag kinderen en kleinkinderen zou hebben waardoor ge nog wat voeling kunt hebben met de wereld terwijl ge zit te verstenen in een rusthuis, ik zie zelf hoe belangrijk dat is voor mijn grootmoeder. Ik vind dat een prima reden (maar niet op zichzelf reden genoeg om kinderen te krijgen natuurlijk).
Ik kan echt zo direct niet redenen verzinnen die echt fantastisch goed zijn om aan kinderen te beginnen. Maar dat kan ook aan mij liggen. Misschien beter niet aan kinderen begonnen dan
Ik heb nooit kinderen gewille vanwege mijn vorige relatie. Mijn ex kon niks zonder de mama en dronk iedere dag. Ook voel ik mij super awkward rond kinderen en weet ik nooit wat ik moet zeggen of doen. Zelfs niet bij het zoontje van mijn zus. Verder heb ik ook reuma en crohn beiden erfelijk en 99% zeker dat als ik een zoontje krijg hij dit ook zou hebben omdat het van geslacht wisselt bij ons. (Mijn grootmoeder heeft het, mijn vader en nonkel ook en nu ik en mijn zus)
Sinds ik mijn huidige vriend heb leren kennen is mijn mening toch wel veranderd. Hij is zo super met kindjes en zou zo'n goeie papa zijn dat ik het hem niet wil ontzeggen. Hij wou er eerst wel 3 maar nu heb ik hem ervan wete overtuigen dat met 1 beginnen en dan verder zien ook wel oké is.
Wij gaan vaak met zijn petekindje op stap en langzaamaan begint het toch beter te vlotten al zal ik hem niet optillen of op mijn schoot zetten ofzo. Mijn vriendin had dit vroeger ook en zei dat het met u eigen kind helemaal anders voelt dus ik hoop dat dit voor mij ook zo is.
Maar wel pas binnen 4 jaar ofzo
Edit: ik ken ook een koppel die een kind wou omdat "het zo hoort" ze hebben eerst een huis gekocht met het geld van de erfenis van zijn moeder en grootmoeder, zijn getrouwd en nu is de vriendin 2 maanden zwanger. Dit alles op een jaar tijd omdat de vriend 30 werd en hij alles "zo als het hoort" wou hebben voor zijn 30ste. Als het lukt voor hen dan is dat super maar ik heb er toch mijn bedenkingen bij. Zij is net afgestudeerd en werkt nu 5 maand. En al meteen halftijds omdat ze dan later thuis is voor de kinderen..
En vanaf wanneer word de partner eigenlijk tante of nonkel genoemd? Mijn neefje zegt tante tege mij maar gebruikt gewoon mijn vriend zijn naam. Bij mijn schoonzus word ik wel tante genoemd maar die kindjes zijn 8 maand en anderhalf jaar. Eerst vond ik het wel raar omdat wij nog geen jaar same zijn en dat eerder iets lijkt voor na x aantal jaar
).