Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 30
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Jessed
Legacy Member
Miljaar, toch wel serieus aan het sukkelen met mezelf sinds mijn ex-vriendin me gezegd heeft dat ze niet verder wil. De grootste reden is natuurlijk het feit dat ze niet meer bij me is ondanks dat ik ze nog heel graag zie, maar anderzijds zegt mijn verstand dat ik 2 keer moet nadenken moest ze terugkomen. Want ik geloof er in dat ze dat doet, ze kan namelijk erg instabiel zijn en niet goed weten wat ze eigenlijk wil.
Nu, stel dat ze terugkomt, zit ik met het volgende:
Ze heeft een hart van goud. Wil voor iedereen het beste etc. Dat charmeert me enorm, en heb ik tot op dit moment altijd zeer geapprecieerd. Ik vind ze ook knap, heel knap.
Anderzijds is ze toch wel een complexe dame. Ze is enorm onstabiel, constant in de war met zichzelf, enzovoort.
Voorbeeldje:
Ze is bezig aan het bachelorproef, doet weekendwerk, moet een studiekeuze maken, vrijwilligerswerk, heeft nog een extra interim aangenomen etc etc. Ze zegt vaak dat het wat te veel wordt, dat ze tijd wil om te bekomen en alles op een rijtje te zetten. Te veel hooi op haar vork dus. Wanneer ik haar zie, komt ze toch nog regelmatig af met "ik ga dan daar gaan werken", "ik ga dan dat gaan doen", "ik heb dat aangenomen"... Als ik haar dan vraag waarom ze eens geen tijd vrijmaakt om op haar positieven te komen, zegt ze dat ze dat 'nodig heeft'. Bon, ze weet het dus eigenlijk niet goed wat ze wil.
Ander voorbeeldje:
Ze studeert binnenkort af in haar hogeschoolopleiding, en speelt met het idee om verder te studeren. Haar eerste idee was banaba 1. Ze leek vastbesloten. Een week erna kwam ze af met schakeljaar + master 1. Weer 10 dagen later komt ze af banaba 2. Dan ging ze plots toch maar gaan werken. Later volgde master 2. Steeds opnieuw leidt ze haar nieuwe idee in met "HOERA IK WEET WAT IK GA DOEN".
Ik kan het allemaal niet goed verwoorden maar het mag duidelijk zijn dat ze enorm onstabiel is, en nooit goed weet welke weg ze precies uit wil. Ze geeft dat zelf ook aan.
Bovendien is ze vaak nog heel kinds voor haar leeftijd. Puberaal kinds zelfs. In een deftig gesprek kan dat vaak helemaal omkeren, maar dat is vaak van korte duur.
Dan is er hetgene dat me misschien wel het meeste stoorde. Ze kan soms nogal cru zijn, precies of ze heeft geen inlevingsvermogen.
Voorbeeld:
Ik kocht haar een bloemetje. Toen ze langs kwam, gaf ik het haar af. Ze leek nogal in de war, precies of ze vond het bizar dat je spontaan iemand iets schenkt, puur uit liefde/graag zien. Op zich niets vervelend maar wel opmerkelijk. Nu, ze was op weg naar Gent en moest niet meer langs haar thuis. Het bloemetje bleef dus bij mij thuis staan, en ze zou het later wel komen halen. Uit zichzelf is ze nadien niet meer gekomen. Ik heb haar nog 2 maal vriendelijk aangemaand om in een studiepauze snel eens langs te komen (we wonen ocharme 3 min van elkaar) om haar bloemetje te komen halen. Iets wat ik al lang uit mezelf had gedaan, zelfs al moest ik er een half uur voor rijden. Ze is er niet meer omgekomen. Het is intussen verwelkt.
Ander voorbeeld:
In het laatste deel van onze relatie had ze stage in Gent. Ze ging vaak al 's avonds naar Gent zodat ze 's morgen niet meer met de trein zou moeten rijden etc. scheelt veel tijd. Begrijpelijk.
Nuja, op een bepaald moment vroeg ik eens aan haar: "Slapen we vanavond nog eens samen? Ik zou het wel leuk vinden." Ik vroeg dit zeer open, zonder verplichtingen oid. Ze antwoordde negatief. Ze ging naar Gent.
Het leek alsof ze niet echt met met in zat, en dat vond ik wel bijzonder jammer.
Van zodra haar stage gestart is (+- een 4 maanden geleden) is ze ook stelselmatig meer en meer afstand beginnen te nemen. Tot op het moment dat ze er een punt achter zetten. Ze is veel drukker beginnen leven en is me beginnen verwaarlozen. Veel mensen rondom me denken dat het te maken heeft met een soort hechtingsprobleem waarvan de fundamenten gelegd zijn in haar jeugd (ze heeft geen makkelijke jeugd gehad, veel verlies geleden, haar plan moeten trekken, ...).
Moesten ze me nu de vraag stellen of mijn ex deftig een gezin kan opbouwen en stand houden, zou ik resoluut 'neen' zeggen. Zelfde met een relatie, toch zeker niet stand houden. Ondanks dat ze al enkele vriendjes heeft gehad, ben ik de recordhouder met anderhalf jaar. Ik denk dat mijn geduld daar zeker mee te maken heeft, vele anderen zouden haar al lang de deur gewezen hebben.
Bon, een hele waslijst aan zaken waarin ik me druk maak dus. Het probleem is dat ik ze diep in mijn hart nog steeds supergraag zie, en dan willen de hersenen vaak niet volgen. Nu goed, voorlopig moet ik toch gewoon afwachten. Ik heb ze anderhalf jaar elke dag meermaals gezien en gehoord. Nu is het bijna 4 dagen geleden dat ze iets naar me gestuurd heeft. Heeft dit te maken met dat ze even wil bekomen, wil ze echt afstand, ... Het is wat gissen momenteel. Ik neem alleszins zelf geen contact op omdat ik stiekem graag zou hebben dat ze me mist. Misschien een beetje raar, maar nogmaals: diep in mijn hart zou ik ze graag terugwillen.
Nu, stel dat ze terugkomt, zit ik met het volgende:
Ze heeft een hart van goud. Wil voor iedereen het beste etc. Dat charmeert me enorm, en heb ik tot op dit moment altijd zeer geapprecieerd. Ik vind ze ook knap, heel knap.
Anderzijds is ze toch wel een complexe dame. Ze is enorm onstabiel, constant in de war met zichzelf, enzovoort.
Voorbeeldje:
Ze is bezig aan het bachelorproef, doet weekendwerk, moet een studiekeuze maken, vrijwilligerswerk, heeft nog een extra interim aangenomen etc etc. Ze zegt vaak dat het wat te veel wordt, dat ze tijd wil om te bekomen en alles op een rijtje te zetten. Te veel hooi op haar vork dus. Wanneer ik haar zie, komt ze toch nog regelmatig af met "ik ga dan daar gaan werken", "ik ga dan dat gaan doen", "ik heb dat aangenomen"... Als ik haar dan vraag waarom ze eens geen tijd vrijmaakt om op haar positieven te komen, zegt ze dat ze dat 'nodig heeft'. Bon, ze weet het dus eigenlijk niet goed wat ze wil.
Ander voorbeeldje:
Ze studeert binnenkort af in haar hogeschoolopleiding, en speelt met het idee om verder te studeren. Haar eerste idee was banaba 1. Ze leek vastbesloten. Een week erna kwam ze af met schakeljaar + master 1. Weer 10 dagen later komt ze af banaba 2. Dan ging ze plots toch maar gaan werken. Later volgde master 2. Steeds opnieuw leidt ze haar nieuwe idee in met "HOERA IK WEET WAT IK GA DOEN".
Ik kan het allemaal niet goed verwoorden maar het mag duidelijk zijn dat ze enorm onstabiel is, en nooit goed weet welke weg ze precies uit wil. Ze geeft dat zelf ook aan.
Bovendien is ze vaak nog heel kinds voor haar leeftijd. Puberaal kinds zelfs. In een deftig gesprek kan dat vaak helemaal omkeren, maar dat is vaak van korte duur.
Dan is er hetgene dat me misschien wel het meeste stoorde. Ze kan soms nogal cru zijn, precies of ze heeft geen inlevingsvermogen.
Voorbeeld:
Ik kocht haar een bloemetje. Toen ze langs kwam, gaf ik het haar af. Ze leek nogal in de war, precies of ze vond het bizar dat je spontaan iemand iets schenkt, puur uit liefde/graag zien. Op zich niets vervelend maar wel opmerkelijk. Nu, ze was op weg naar Gent en moest niet meer langs haar thuis. Het bloemetje bleef dus bij mij thuis staan, en ze zou het later wel komen halen. Uit zichzelf is ze nadien niet meer gekomen. Ik heb haar nog 2 maal vriendelijk aangemaand om in een studiepauze snel eens langs te komen (we wonen ocharme 3 min van elkaar) om haar bloemetje te komen halen. Iets wat ik al lang uit mezelf had gedaan, zelfs al moest ik er een half uur voor rijden. Ze is er niet meer omgekomen. Het is intussen verwelkt.
Ander voorbeeld:
In het laatste deel van onze relatie had ze stage in Gent. Ze ging vaak al 's avonds naar Gent zodat ze 's morgen niet meer met de trein zou moeten rijden etc. scheelt veel tijd. Begrijpelijk.
Nuja, op een bepaald moment vroeg ik eens aan haar: "Slapen we vanavond nog eens samen? Ik zou het wel leuk vinden." Ik vroeg dit zeer open, zonder verplichtingen oid. Ze antwoordde negatief. Ze ging naar Gent.
Het leek alsof ze niet echt met met in zat, en dat vond ik wel bijzonder jammer.
Van zodra haar stage gestart is (+- een 4 maanden geleden) is ze ook stelselmatig meer en meer afstand beginnen te nemen. Tot op het moment dat ze er een punt achter zetten. Ze is veel drukker beginnen leven en is me beginnen verwaarlozen. Veel mensen rondom me denken dat het te maken heeft met een soort hechtingsprobleem waarvan de fundamenten gelegd zijn in haar jeugd (ze heeft geen makkelijke jeugd gehad, veel verlies geleden, haar plan moeten trekken, ...).
Moesten ze me nu de vraag stellen of mijn ex deftig een gezin kan opbouwen en stand houden, zou ik resoluut 'neen' zeggen. Zelfde met een relatie, toch zeker niet stand houden. Ondanks dat ze al enkele vriendjes heeft gehad, ben ik de recordhouder met anderhalf jaar. Ik denk dat mijn geduld daar zeker mee te maken heeft, vele anderen zouden haar al lang de deur gewezen hebben.
Bon, een hele waslijst aan zaken waarin ik me druk maak dus. Het probleem is dat ik ze diep in mijn hart nog steeds supergraag zie, en dan willen de hersenen vaak niet volgen. Nu goed, voorlopig moet ik toch gewoon afwachten. Ik heb ze anderhalf jaar elke dag meermaals gezien en gehoord. Nu is het bijna 4 dagen geleden dat ze iets naar me gestuurd heeft. Heeft dit te maken met dat ze even wil bekomen, wil ze echt afstand, ... Het is wat gissen momenteel. Ik neem alleszins zelf geen contact op omdat ik stiekem graag zou hebben dat ze me mist. Misschien een beetje raar, maar nogmaals: diep in mijn hart zou ik ze graag terugwillen.
glashelder
Legacy Member
Oh god het meest trieste wat ik vandaag al gelezen hebJessed zei:
Het klinkt alsof ze gewoon nog wat onvolwassen is en nog niet goed weet wat ze wil... Zo gek lijkt me dat niet op die leeftijd? (Hoe oud is ze, 22 of zo?) En helaas ook niet zo zeldzaam dat een langdurige relatie verbroken wordt op die leeftijd, je leest dat hier wel vaker.
Jessed
Legacy Member
glashelder zei:Oh god het meest trieste wat ik vandaag al gelezen heb
Het klinkt alsof ze gewoon nog wat onvolwassen is en nog niet goed weet wat ze wil... Zo gek lijkt me dat niet op die leeftijd? (Hoe oud is ze, 22 of zo?) En helaas ook niet zo zeldzaam dat een langdurige relatie verbroken wordt op die leeftijd, je leest dat hier wel vaker.
Ze is 21
Ik hoop dat die maturiteit nog komt. Misschien als ze begint te werken want tussen haar collega's kan ze niet compleek gek worden als haar facebookapp even niet werkt.
Als er een god bestaat, dan wordt ze volwassen en stabiel en ziet ze dan in dat ik zo slecht nog niet was voor haar.
Wat ik nog vergeten vermelden was, en misschien mezelf nog wat hoop geeft: ze zegt dat ze nog een poort open laat voor mij naar de nabije toekomst (lees: als haar hoofd op orde is (als dat al lukt)). Maar als ze terugkomt, wat dan? Mijn hart zegt: GRAAG, mijn hersenen zeggen: DON'T (als ze nog steeds zo instabiel/inmatuur is).
Jessed
Legacy Member
deathproof zei:
We hebben vaak gepraat hoor. Ze voelde er haar op het einde gewoonweg niet meer goed bij, maar ik blijf er van overtuigd dat het de combinatie is van de maatschappelijke stress (die ze zichzelf wel deels aandeed door zoveel hooi op haar vork te nemen) waardoor de verwachtingen die ze moest voldoen tov mij er te veel aan werden + het feit dat ze echt wel hechtingsproblemen lijkt te hebben (zegt ze zelf ook). Dat ze zo onstabiel is, zorgt ervoor dat ze mss ook nogal impulsief de beslissing heeft genomen.
De toekomst is voor haar een vraagteken. Ik begrijp dat wel, je kan jezelf niet voelen over een paar maanden. Het is nu aan mij om mijn eigen weg te gaan en te beseffen dat ze misschien later terugkomt, al dan niet in een matuurdere/stabielere versie. Ik mag er me alleen niet op vastpinnen dat dat effectief zal gebeuren
Guazala
Legacy Member
Jessed zei:Ze is 21
Ik hoop dat die maturiteit nog komt. Misschien als ze begint te werken want tussen haar collega's kan ze niet compleek gek worden als haar facebookapp even niet werkt.
Als er een god bestaat, dan wordt ze volwassen en stabiel en ziet ze dan in dat ik zo slecht nog niet was voor haar.
Wat ik nog vergeten vermelden was, en misschien mezelf nog wat hoop geeft: ze zegt dat ze nog een poort open laat voor mij naar de nabije toekomst (lees: als haar hoofd op orde is (als dat al lukt)). Maar als ze terugkomt, wat dan? Mijn hart zegt: GRAAG, mijn hersenen zeggen: DON'T (als ze nog steeds zo instabiel/inmatuur is).
Ik snap niet goed uit je uitleg waarom ze instabiel is. Die dingen zijn voor mij heel herkenbaar. Ik verander ook 1000 keer van gedacht vooraleer ik iets beslis. Dat is vooral omdat ik een soort van tussenbeslissingen neem om voor mezelf duidelijk te krijgen of iets goed voelt of niet. Dus naar de buitenwereld lijkt het dan of ik beslis en verander, voor mezelf heb ik eigenlijk nooit iets definitief beslist, maar dat mezelf horen zeggen 'ik ga dat doen' helpt om aan te voelen of dat de goede keuze is.
Verder neem ik ook veel impulsieve beslissingen over best grote zaken. Dat zijn dan dingen waar ik van mezelf weet dat ik toch zou blijven treuzelen dus is de enige manier om het gewoon te doen.
Voor anderen lijkt dat misschien instabiel, maar voor mij werkt dat wel.
Ik neem ook heel vaak te veel hooi op mijn vork, waardoor ik mezelf al eens voorbij loop. Maar net zoals je vriendin heb ik dan weer het gevoel dat ik dat ook weer nodig heb om dingen gedaan te krijgen. Hoe minder ik te doen heb, hoe meer tijd om dingen te veel te overdenken en chaos in mijn hoofd te creëren. En vooral hoe minder ik effectief gedaan krijg.
Ik kan heel chaotisch in mijn hoofd zijn, maar anderzijds valt alles altijd wel op zijn plaats. Mijn leven is in zijn totaliteit best op orde. Ik heb een goeie job, een leuk appartement, alle rekeningen zijn steeds op tijd betaald.... Dus ondanks die chaos en impulsiviteit, die voor sommigen als instabiel kan overkomen, werkt dat wel voor mij.
Maar misschien ligt het aan je omschrijving en is het wel degelijk anders.
Anderzijds als die dingen je storen, dat is waarschijnlijk gewoon haar aard, dus ik zou er niet van uit gaan dat dat gaat veranderen. Ze is nu eenmaal wie ze is en net bij jou zou ze zichzelf moeten kunnen zijn.
Freya
Legacy Member
Jessed zei:
Die twee voorbeelden van jou, ik weet niet of dat tekenen zijn van emotionele instabiliteit of een gebrek aan empathie... Mij lijkt het eerder alsof ze twijfelde over jullie relatie. Ook niet abnormaal dat een 21-jarige die net een hele hoop keuzes moet maken en dus goed moeten nadenken over de toekomst, ook zijn of haar relatie in vraag begint te trekken.
Ik lees in je hele verhaal enkel wat je van haar persoonlijkheid vindt, die volgens jou ook de hele oorzaak zou zijn van de breuk. Het is nu misschien wat cru verwoord van mij, maar misschien lag het niet enkel aan haar, he. Misschien is je relatie gewoon stukgelopen door een hele hoop factoren. Het kan toch de moeite zijn om er eens over te praten met haar.
EvilSwordfish
Legacy Member
Mij lijkt dat eerder de normale gang van zaken op die leeftijd. Bijna klaar met studeren, niet weten wat je wil, besluiten dat je niet verder wilt met de relatie etc.
Gebeurd veel rond die leeftijd, en zeggen dat als ze dan werkt het misschien beter gaat, dream on.
Als je beide op twee verschillende punten staat in je leven, is het pak moeilijker.
Gebeurd veel rond die leeftijd, en zeggen dat als ze dan werkt het misschien beter gaat, dream on.
Als je beide op twee verschillende punten staat in je leven, is het pak moeilijker.
Jessed
Legacy Member
Guazala zei:
Misschien heb ik een wat te onschuldig voorbeeld gebruikt. Ik zal even een ander geven:
Ze had het al even druk gehad op school en ze besefte goed en wel dat ik graag zou hebben dat we eens een avond samen spendeerden. Ze stuurde me de dag voor het familiefeest van mijn familie voor pasen een berichtje dat die dag in mijn teken stond. Het plan was dat ze die dag bij mij ging zijn, nadien naar het familiefeest komen en rond half 9 ging ze snel eens over en weer naar haar eigen familiefeest om dan weer terug te keren. De avond daarvoor had ze een bbq met enkele vriendinnen van haar school in Gent. Ze ging daar blijven slapen. Zo gezegd zo gedaan. Aangezien ze me zei dat die dag 'in mijn teken' zou staan, zou ik verwachten dat ze de morgen nadien vrij vroeg terug huiswaarts zou keren. Niets was minder waar, ze was rond 15u thuis, net op tijd om om 16u op het familiefeest te zijn. Daar is ze dan 2 uurtjes geweest en heeft ze besloten om naar haar eigen familiefeest te gaan omdat "een nichtje van haar haar eens moest praten". Uiteindelijk was ze zo laat thuis dat ik haar niet meer gezien heb die dag.
Als je nu zou denken dat ze niet graag op het familiefeest van mij was: klopt niet, ze heeft achteraf nog gemeend gezegd dat ze het leuk vond, we waren ook eens 20 minuutjes met de quad in een bos gaan rijden en dat vond ze allemaal de max.
Het lijkt soms alsof ze op impulsen leeft en niet te veel aandacht schenkt aan haar beloften. Je hebt in een relatie toch een bepaalde mate aan stabiliteit nodig? Ik ben ervan overtuigd, net zoals haar ouders/grootouders/... dat dat in (vrijwel) elke relatie problemen en irritaties oplevert.
Wat ze me ooit vertelde over het feit dat ze zoveel hooi op haar vork neemt: ik ben met zoveel dingen bezig dat ik niet meer goed kan nadenken waardoor ik soms minder beredeneerde dingen doe.
Freya zei:
Ze heeft wel degelijk een gebrek aan empathie vrees ik. Het is niet alleen tegenover mij, maar ook tegenover andere mensen. Haar ma lijdt er nog veel meer onder dan dat ik ooit deed, en dat al heel haar leven. Die heeft al heel wat verwijten moeten slikken. Het is niet dat het iets tijdelijks is ofzo.
We zaten qua ideeën vaak op dezelfde golflengte, maar soms ook weer helemaal niet. Dat was voor haar de grootste factor voor de breuk. Ikzelf vind het net interessant dat je partner anders tegenover zaken kijkt. Ik denk dat de zaken waartegen je anders kijkt dan je partner, net veel meer opvallen dan de zaken waarover je hetzelfde denkt. Zo leek het soms alsof we helemaal anders waren, maar dat was allesbehalve het geval.
Naar mijn gevoel is de reden dat ze het stopgezet heeft het volgende: diep vanbinnen beseft ze wel dat ik goed voor haar was, dat ik wél stabiel ben, haar nooit iets zou misdoen, ... Maar op dit moment heeft ze daar allemaal nog geen boodschap aan. Ze is nog te jong, nog te speels om daar echt belang aan te hechten en vindt het op dit moment allemaal wat te serieus.
EvilSwordfish zei:
Ze gaat nu vaak met vriendinnen om waar ik me soms wel vragen bij stel. Niet dat het per definitie slechte vriendinnen zijn, maar wel vriendinnen die vaak ook nog een bepaalde vorm van maturiteit missen. Er zijn natuurlijk ook uitzonderingen.
Ik denk dat dat beginnen werken dus toch wel een grote stap voor haar gaat zijn. Ze gaat in een groep met leerkrachten terechtkomen met heel wat meer levenservaring dat haar huidige vriendinnen. Misschien dat die maturiteit dan toch komt. Ik weet het niet. Moeilijk in te schatten.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.