Pff het ziet er echt wel naar uit dat ik binnenkort eens achter ander werk moet gaan zoeken.
Iets willen proberen met een vrouwelijk collega en dan een deksel op uwe neus krijgen is alles behalve plezant.
even zeer snel schetsen:
Ik liep er meer dan een jaar achter haar gat aan,
zij gaf mij een kans,
den deze zijn geluk kon niet op,
dan heb ik iets verkeerd gedaan op een feestje van't werk (gewoon dronken, meer niet! ),
zij maakt blijkbaar van een mug een olifant = bye bye "vroeg tijdig relatie".
En nu zijn we 3 maand later en voor het minste word ik jaloers bv. als ze met een mannelijke collega babbelt of
als er ene te dicht komt bij haar, werk ik het uit op diegene.
Of het feit dat ik haar elke dag onder ogen moet zien en er samen mee moet werken kwetsen me hard.
Het probleem is dat ik haar niet uit mijn gedachten kan wissen, omdat ik ze dagelijks zie. Maar als ze niet aanwezig is ben ik zo droevig als nen hond

Ik weet ommenduur gene blijf niet meer met men eigen.
En ik zie het elke week slechter en slechter gaan.
En mijn goesting in alles wat ik wil gaan doen is weg want ik blijf denken aan haar.
Ik probeer mij altijd voor te doen dat ik eigenlijk gelukkig ben maar
het feit is dat ik vanbinnen niet meer ben dan een emotioneel wrak.
:/