Ik kan mij dus helemaal vinden in Gonzo zijn post (of Gonzo in mijn post, non
).
StanTem zei:
Het klopt wel allemaal wat je zegt, maar ik kan niet geloven dat het al maanden/weken in haar hoofd spookt. Zoals ik al eerder zei, heeft ze heel recent zelf ook nog duizenden euro's geïnvesteerd in ons huis. Dat doe je niet als je weet dat je het dan moet verkopen...
Mensen doen stomme dingen terwijl ze zichzelf blaasjes wijsmaken. Je moet je ook voorstellen dat zo'n proces heel geleidelijk aan verloopt (voor haar) en dat ze dat eerst nog niet aan zichzelf wil toegeven. Dan gaat ze écht niet zeggen "ja nee, ik wil geen tuinhuis want ik twijfel over onze relatie" want dan zijn die twijfels ineens uitgesproken, reëel en bedreigend. Zolang ze die stilhoudt en er zelf niet te veel aan denkt, is er niks aan de hand. En ja, dan doe je dus alsof er niets aan de hand is en investeer je in de relatie want dat is wat je doet in een relatie die perfect en normaal is en waar niks aan de hand is. En dan pakt ze plots een beslissing en is het voor haar ineens gedaan, ze kan zichzelf niet meer voor liegen, de last valt van haar schouders en zie voor de rest Gonzo zijn post.
Ik denk dat de manier waarop je naar zoiets kijkt (als je er niet middenin zit, maar wij hier dus op 9lives) ook wel iets zegt over hoe je mensen in het algemeen ziet. Ik ga uit van het goede in mensen en probeer hun gedrag en acties dan ook in dat licht te zien. Als die vrouw zich zo gedraagt, zal er voor haarzelf wel een perfect logische reden achter zitten. Mensen zijn over het algemeen niet bewust bezig met anderen opzettelijk te kwetsen, ze zijn vooral bezig met hun eigen dingetjes op orde te krijgen en halen echt geen kick uit anderen pijn doen. Tenzij ze gestoord zijn of extreem wraakgericht of zo. Als ze tijdens hun eigen dingetjes op orde zetten per ongeluk andere mensen kwetsen (want dat gebeurt soms), vinden mensen dat echt niet fijn. En soms zie je dat mensen die voor zichzelf kiezen, dat ook resoluut doen. Dus heel het gedoe afgesloten, geen emotionele binding meer en nu ga ik voor wat mij gelukkig maakt, bijvoorbeeld. Dus in dit geval zal die vrouw echt niet blij zijn dat StanTem zo'n verdriet heeft, maar ze gaat er ook haar beslissing niet voor terugdraaien (want dan wordt zij weer ongelukkig).
Maar er zijn ook genoeg mensen die het gedrag van deze vrouw zien als voorbeeld van hoe vrouwen of de mensheid in het algemeen slecht bezig is, te weinig waarde hechten aan relaties, gaan voor oppervlakkig en snel geluk en geen tijd willen steken in waardevolle dingen. Maar dan reduceer je naar mijn mening die vrouw tot de beslissing die ze genomen heeft, en negeer je de gevoelens, dromen, verlangens en angsten die er aan vooraf gegaan zijn. Zoiets kan je niet negeren, want net die sturen heel dat proces natuurlijk. De tijdsgeest zorgt ervoor dat scheiden gemakkelijker is geworden, maatschappelijk aanvaard en dat vrouwen ook financiële zekerheid hebben als ze hun man verlaten, maar dat wil niet zeggen dat mensen een soort robotjes zijn die willoos meegaan met de tijdsgeest en niet simpelweg ongelukkig kunnen zijn in hun relatie. Je kan dan wel zeggen dat mensen geen moeite meer doen om te investeren in hun relatie en te rap opgeven, maar als je geen emotioenle voldoening meer krijgt in je relatie, je geen hoop op beterschap hebt en je om de één of andere reden hier niet over kan communiceren (Stantem en zijn vrouw zijn allebei slechte praters, blijkbaar)... moet je er dan bijblijven omdat je niet wil opgeven? Moet je blijven trekken aan wat voor jou een dood paard is?
Het is al moeilijk genoeg om voor jezelf toe te geven dat het op is, laat staan als je nog eens de halve goegemeenschap over je heen krijgt omdat je best wel wat langer (zichtbaar) ongelukkig had mogen zijn zodat ze je beslissing ten minste konden begrijpen.
