Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 28

M'n pa kwam gisteren na 10 dagen vakantie met z'n lief terug (geld geleend van een ander om op verlof te kunnen gaan, I do not approve want we hebben al bijna niks). 1 van de eerste dingen die hij zegt vanaf hij een paar uurtjes "alleen" zit thuis met ons: "ik ben hier eigenlijk niet graag, ik mis haar...". Alle begrip voor, maar zeg dat niet tegen kinderen die u 10 dagen gemist hebben. Ik vroeg aan hem of hij af en toe wat meer thuis kon zijn (hij woont praktisch bij z'n vriendin...) omdat het eigenlijk niet mijn taak is het hier het merendeel van de tijd een huishouden te runnen als 23-jarige, laat staan zo vaak de verantwoordelijkheid over m'n kleine broer moet opnemen (met veel plezier, want ik zie dat ventje graag, maar als ik in september terug fulltime naar school ga, kan ik ook niet alles doen voor hem). Ik vroeg of hij af en toe enkele dagen thuis kon zijn, wat meteen geweigerd werd want dat "zat hij niet zitten". Ik vroeg dan of hij op z'n minst enkele dagen per maand kon thuis zijn en daar is vlammende ruzie van gekomen.

Ineens zou ik zijn agenda proberen te bepalen en is zijn relatie zijn toekomst (en wat dan in het heden, met zijn kinderen?). Mocht dingen horen zoals "ja, en waag het niet om mijn vriendin hierop aan te spreken want dan is mijn relatie gedaan!" en "uw moeder kijkt ook niet naar u om, waarom moet ik dit dan wel fulltime doen?" (hallo, dat vraag ik toch niet?).

Uiteindelijk ging hij akkoord met 1 dag per week thuisblijven, dik tegen zijn goesting. Vanmorgen stuurde hij dan een sms om zijn excuses aan te bieden en een "kijk, ik ben toch niet zo onredelijk!". Wat bij mij dan weer in het verkeerde keelgat schoot (ik vind hem enorm onredelijk!). Vlak erna belde hij mij dan, maar toen het gesprek niet de richting opging zoals hij het wilde, en ik eerlijk mijn gedacht zei, hing hij op.

Moest ik mijn kleine broer niet zo graag zien, was ik nu weg. Ook al heb ik het geld niet om alleen te gaan wonen, ik zou wel ergens een paar dagen kunnen logeren. Maar dat zou in zijn ogen dan weer een complete oorlogsverklaring zijn. 100 keer zeggen dat ik aan mijn limiet zit heeft ook niet veel zin, want dan begint hij over hoe hard hij het had tijdens de scheiding. Alle begrip voor, maar hij neemt momenteel te weinig verantwoordelijkheid op en gaat 'happy family' spelen met iemand anders, terwijl ik met alle taken in huis blijf zitten. Wat ik jammer vind, want zijn vriendin is echt een schatje, maar ze lijkt de zuurstof die hij momenteel ademt. Alles draait daar rond. En elk gesprek in een poging om hem duidelijk te maken dat wij er ook nog zijn, draait uit op ruzie.

Bon, het resultaat is een zeer gefrustreerde Blaze en door op m'n broertje te moeten passen niet de mogelijkheid om even buitenshuis een uitlaatklep te zoeken. Om te rotten gewoon... Zit al een goeie 2 uur mijn kas op te fretten achter de computer