Lt. KroftDünkel
Legacy Member
Gonzo zei:Zet nekeer nen anderen avatar jong, da ventje is echt blergh.
Die kijk recht in mijn ziel, met zijn doordringende blik.
Ik wil met Guazala op reis. Onze literaire horizonten verbreden in Cuba, uit het venster kakken in Costa Rica, en meubilair onstabiel maken in Honduras. Ons wassen met koud water in Nicaragua zal anders ook wel fijn zijn.
NEE.
Bert, Piet & Pom
Pom voelde geen verbondenheid met de Vlaamse stripgrootmeesters. Integendeel, in interviews maakte hij ze meer dan eens genadeloos af. "Sleen? Die wil ik niet eens kennen. Vind jij dat die kan tekenen? Vandersteen: nog erger. Ik moet niks weten van die mens. Die heeft van alles gepikt en overtrokken, de smeerlap. Toen een Duitse uitgever in 1965 of '66 Piet Pienter wilde uitbrengen, heeft hij zijn veto gesteld. Bang voor de concurrentie, hé. Het was dezelfde uitgever als voor wie Vandersteen Bessy maakte, en hij zou meteen vertrekken als ze mijn albums er ook zouden publiceren."
Ook voor Merho had hij geen goed woord over: "Die nodigde zichzelf bijna elke week bij ons uit. En hij bleef lang, hoor. U moet weten dat ik het vaak speciaal daardoor ben afgetrapt. Wat een vervelend ventje. Weet je wat ik goed kon? Beweging tekenen. In mijn auto's ook. Merho kan dat niet. Die mag een auto in volle vaart tekenen, je ziet niet eens dat die beweegt, terwijl mijn auto's in de bochten zelfs scheef opveerden. Ik heb mijn best gedaan om altijd te verbeteren. Ik tekende heel traag, heel moeilijk."
Slechts voor twee tekenaars kon hij respect opbrengen: Franquin en Jef Nys. “Ik heb Franquin nooit proberen te imiteren, maar ik heb veel van hem geleerd. In het begin tekende ik zoals Hergé: alles even dun. Maar op het einde kon ik zwieriger tekenen, zoals Franquin. Met één pen kon ik plots ook dunne en dikke lijnen tekenen.” Nys omschreef hij als een brave mens. "Het enige wat ik hem een beetje kwalijk neem, is dat hij altijd gezworen heeft om zijn figuren volks en Antwerps te houden, maar dat hij later toch overstag is gegaan en zijn figuren met 'je' en 'jou' liet spreken. Dat is nu net waarom mijn albums zo populair waren: omdat ik ouderwetse, volkse gedragingen en dialogen toonde. Toen ik naar de Standaard Uitgeverij overstapte, waar ze mijn boeken trouwens afschuwelijk inkleurden, wilden ze dat veranderen, maar dat heb ik verhinderd."






