Zucht.. in de hoop het wat van mij af te schrijven mijn verhaal hier ook maar eens delen.
Ondertussen 1,5 maand terug vrijgezel na een relatie van iets meer dan 6 jaar. Relatie was al bij al vrij stabiel en normaal te noemen en we waren ook echt gelukkig, maar er zijn toch wel wat strubbelingen geweest in de laatste 2-3 jaar (door beiden veroorzaakt) maar we zagen elkaar toch graag genoeg om daar doorheen te geraken. Laatste halfjaar elkaar dan toch wat moe gezien, we waren niet meer zo zot van elkaar als we dachten en de relatie was echt in het slop geraakt.. en toen viel de bom ineens, op een week tijd ging het van haar kant van 'we moeten er iets aan doen' naar 'ik zie het niet meer zitten, ik maak het uit'. Heb het er even erg moeilijk mee gehad maar begreep het uiteindelijk wel omdat het zo moeizaam ging de laatste maanden, gelukkig zonder echte ruzie of moddergooien uit elkaar gegaan. Het deed veel pijn en het doet nog altijd een beetje pijn, maar het is misschien toch wel het beste.
In diezelfde week en daarop volgende week dan ook nog eens mijn werk kwijtgeraakt en een auto-ongeval gehad (gelukkig zonder lichamelijke schade), dus je kan wel snappen dat ik vrij diep in de put zat op dat moment. De feestdagen zijn bij mij dan ook gewoon dagen geworden, had echt geen zin in feesten..
Beetje bij beetje ben ik nu terug wat uit de put aan het klimmen, aan het zoeken achter werk wat stroef gaat maar er zitten nog 2 gesprekken aan te komen in de komende week dus heb wel wat in het vooruitzicht. Dat ongeval is ook allemaal opgelost dus dat probleem is ook van de baan. Enkel op persoonlijk vlak is het lastiger. Ik heb het gevoel dat de wonde van de relatie zowat geheeld is, mijn ex is zo goed als uit de dagelijkse gedachten verdwenen. Alleen, door die ex ben ik mijn vriendengroep zo goed als kwijtgeraakt (achteraf erg dom geweest op dat vlak, maarja dat wist ik toen niet), heb wel opnieuw de contacten wat opgebouwd en een paar avonden op café met hun geweest maar het is niet meer zoals vroeger, meesten hebben nu ook een relatie etc.
Dat + het werkloos zijn zorgt bij mij voor een sterk gevoel van eenzaamheid. Ik heb soms het gevoel echt alleen op de wereld te zijn, mijn ouders zijn wel vaak thuis maar niet echt de meest praatgrage mensen en focussen zich vooral op het werkgerelateerde. Het sociale contact wat ik dus heb zijn de wekelijkse baskettrainingen en die avonden café. Maw altijd dezelfde mensen en in dat café kom ik ook niet echt interessant (vrouw)volk tegen.
Nu, je moet weten dat ik over het algemeen een vrij normale kerel ben, zie er niet raar uit ofzo, sportief, eerlijk en betrouwbaar, vrij hoog opgeleid, voldoende begoedigd, alleen ben ik niet de meest extraverte persoon, ik praat wel graag en ben ook vrij sociaal maar vind het moeilijk om echt 'interessant' te zijn. Ik kom dus gewoon ook geen mensen (zowel potentiële partners als interessante mensen) tegen die mijn leven wat meer kleur zouden kunnen geven.
Alles samengevat, ik mis op dit moment een beetje richting in mijn leven.
Ben heel erg benieuwd of jullie daar mee kunnen helpen, afgaande op het niveau hier soms wordt dat lastig, maar verras mij!
