Gather around people. It's awkward story time!
Gisteren kwam een maat naar de stad die na 10 jaar gedumpt werd door zijn lief. Harde shit. Wij 2 gingen dus samen een legendarische avond gaan beleven als "happy singles". Met een groep van mijn vrienden waarvan hij er velen kent.
Na veel 5'en en 6'en belanden we uiteindelijk in het "hipste" café uit de stad waar de meeste twintigers hangen, drinken en dansen.
Ik zie daar mijn crush uit het middelbaar. We waren toen gek op elkaar, maar bon: 16-jarigen hé. In any case, telkens ik ze zie is 't dolle pret en amuseren we ons goed door te dansen, drinken, praten. Ze heeft trouwens al 6 jaar een hele serieuze relatie met een schitterende gast. Dus daar valt niks achter te zoeken.
Maar zij en haar vriend waren daar met een ganse vriendenkring, waaronder een meid die ik vaagweg kende (zat ook in dezelfde middelbare school back in the days). Ze had me 3 weken geleden toegevoegd op Facebook, iets wat ik al vreemd vond gezien ik er wellicht nog nooit tegen gesproken had. Maar goed, 't is een schoon kind en ik ben single DUS WAAROM OOK NIET ACCEPTEREN HE?!
Ik stap dus op die meid af om te checken waaraan ik de eer verdiend had. Plots was zei helemaal "oh, maar jij was toch superlang samen met X?". (Wasn't buying the act, though!) Anyway, we hebben een goede babbel en uiteindelijk komt het erop neer dat we beiden single in het leven staan en de bizarre situaties die dat meebrengt. Dat zij bijvoorbeeld de 13e persoon was in het restaurant die avond gezien ze met 6 koppels op stap was (zOMG ZE WAS DE DERTIENDE PERSOON AAN TAFEL ONGELUKKKK!).
Of dat ze binnenkort in haar eentje naar een huwelijk moest met die vriendenbende omdat een gemeenschappelijke vriend van hen trouwt. Ik zei daarop "hah, herkenbaar, 2 van mijn collega's trouwen later dit jaar dus ik ben er ook aan voor de moeite".
En toen had ik de "geniale" ingeving om in de lijn van het thema van de avond tussen mijn maat en mezelf ("LIVE A LITTLE BRO!") het volgende uit mijn zatte botten te slaan: "Tell you what, ik ga mee naar dat huwelijk van jou als je date als jij meegaat als mijn date naar die huwelijken van mijn collega's."
Ze zei ja, en nu mag ik dus binnen een maand opdraven op een huwelijk waar ik zo goed als niemand ken, en al niet in het minst de persoon wiens date ik ben.
Nu vrijdag ga ik er iets mee gaan eten om ze te leren kennen.
Alcohol was duidelijk weer mijn beste raadgever.
Ze is echt leuk, dat wel. Maar ook 3 jaar single, dus als ik voel dat ze "iets meer" wilt, klap ik gegarandeerd dicht. Een relatie, die shit kan ik nu echt niet hebben.
Shit is freaking me out, yo!
In elk geval: "live a little, bro!" is goed gelukt gisterenavond. En aangezien ik een man van mijn woord ben, zal ik maar gaan he. Het leven is aan de impulsieven!
ad:
)