Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 24

RazorBlade0075 zei:

Nu weet ik niet of ik die zou moeten uitvragen....

Klik om te vergroten...

RazorBlade0075 zei:

maar ik voel niet de drang om iets te beginnen....?

Klik om te vergroten...

RazorBlade0075 zei:

een paar weken terug aan de praat geraakt met een vriendin die ik ken via mijn vriendenkring.

Op het einde geeft die mij haar telefoonnummer om verder te sms'en...
sinds vorige week zijn we begonnen met frequenter te sms'en naar elkaar of via FB chat, bijna dagelijks stuurt die een sms wat ik aan het doen ben, of 's avonds of ik slaap en dan praten we over alles en nog wat, gisteren nog over ex-en gepraat en shit....

Nu weet ik niet of ik die zou moeten uitvragen....
Ik weet wel dat ze een paar maanden terug mijn beste maat heeft afgewezen toen hij haar vroeg om op date te gaan...

Het gepraat van de laatste dagen doet me denken aan de "friendzone" maar langs de andere kant, dunno, het dagelijks sms'en/praten doet me zo twijfelen....

En dan nog het feit, het is een tof meiske, we lachen met elkaars grappen en komen wel overeen maar ik voel niet de drang om iets te beginnen....?
misschien te lang single geweest....dunno....?

Klik om te vergroten...

glashelder zei:

Waarom zou je ze dan uitvragen? Je hoeft niet met elk meisje dat tof is en met waarmee je kan lachen iets te beginnen hé. Als je geen gevoelens hebt of er niet iets meer van wil maken zou ik niet weten waarom je haar moet uitvragen.

Tenzij je dat wél hebt, natuurlijk. Dan go for it

Klik om te vergroten...

wartaal zei:

Gisteren nog eens gaan feesten/dansen. Heb even half & half met een meisje gedanst, maar weet echt totaal niet hoe ik zoiets moet aanpakken om ze aan te spreken ofzo. Ben daar zo slecht in Iemand tips?

Klik om te vergroten...

|nfected zei:

Waarom kan je alleen maar iemand uitvragen om er mee iets mee te beginnen. Waarom niet om gewoon eens leuke avond hebben zonder meer?

Klik om te vergroten...

BlazeMusic zei:

Vandaag te horen gekregen dat hij daar blijkbaar diep mee in de shit zit (van een gemeenschappelijke kennis, tijdens het bijpraten). Toch even stiekem op die haar facebook gaat kijken... "zit in een ingewikkelde relatie".

Klik om te vergroten...

Preske zei:

Ze zit vol?

Klik om te vergroten...

evisceration zei:

Wow, ook veel berichten bijgekomen in de tijd dat ik even inactief was
did i missed something big?

Klik om te vergroten...

Preske zei:

Ze zit vol?

Klik om te vergroten...

Xirtanneke zei:

Bleh, ik vind afspreken met een ex sowieso awkward. Dat kan imho niet goed blijven gaan.

Klik om te vergroten...

BlazeMusic zei:

Eerlijk? Het zou mij niet verbazen... Ik weet dat hij aan mij vroeger vaak vroeg: "laten we aan kindjes beginnen, ik werk toch, en gij kunt ondertussen blijven studeren". En dat bleef hij dus maar herhalen, alsof het al een uitgemaakte zaak was, wat ik dus uiteraard altijd weigerde en weglachte (nein man, eerst wel een beetje carriere maken, wil geen kinderen voor m'n 30ste!).

Het meiske waar hij nu mee samen is, heeft hij jaren geleden ook al een relatie mee gehad (2 jaar) en zij is er van weg gegaan omdat ze had ontdekt dat hij haar met veel meisjes had bedrogen. Maar ze heeft er altijd gevoelens voor blijven hebben. Toen hij mij bedroog met haar, had zij ook een vriend (ze heeft hem verlaten voor mijn ex, ze was op dat moment 2 of 3 jaar samen met haar huidige vriend denk ik). Ik vind het achterlijk dat ze 2 keer dezelfde fout maakt, maar goed, ik ben blij voor mezelf dat ik dat inzicht dan weer wel heb.

Zij is een beetje een apart geval. Ze zou er alles voor doen, en wanhopig genoeg, volgens mij ook een kind mee krijgen, want dat zou het voor hem moeilijker maken om weer te bedriegen (denkt ze waarschijnlijk). Of de gedachte dat een kind hem volwassener zal maken, en ervoor zal zorgen dat hij zijn leven betert.

Bon, het is mijn zaak niet meer. Als mijn ex en zijn poppemieke zichzelf zo in de problemen willen werken door impulsief aan kinderen te beginnen (hij leeft meer op een uitkering omdat hij te tam is om te werken, en zij moet nog enkele jaren naar school), dan zal ik de eerste zijn om een grote doos suikerbonen op te sturen, uiteraard ook met de complimenten van mijn nieuwe vriend...


EDIT: 't was a good life lesson...

Klik om te vergroten...

Nesjamag zei:

Ik vind zo dingen dus enorm afschrikwekkend.

Moest ik het gevoelens voor iemand hebben zou het echt zeer diep gaan en dan zo dingen meemaken is gewoon super angstaanjagend.

Klik om te vergroten...

Preske zei:

Wat eek kieken

Klik om te vergroten...

Stampertje zei:

ff hier neerpennen dan. wel kleine waarschuwing 6 maanden gebeurtenissen kan leiden tot een "huge wall of text"

Dus een 2,5 jaar geleden (zomer 2011) kwam ik een oud klasgenoot tegen met zijn vriendin. Samen dan op terrasje gezeten en beetje zitten bijpraten en gsm nummers uitgewisseld. Ik weet nog dat ik achteraf tegen mijn toenmalige vriendin zei van "ja het is niet echt een knap vriendin dat hij heeft maar wel nog een vlotte/leuke."

In het jaar dat daarop volgde hebben we zo met zijn paar keer met zijn 4 afgesproken en da begon tussen ik en die vriendin beter en beter te klikken. We zaten op dezelfde golflengte en leken erg op elkaar op veel vlakken. We hebben elkaar dan ook op facebook toegevoegd zodat we meer konden praten. (ergens zomer 2012)
En vanaf die periode kwam het erger en erger, we stuurden tijdens de dag smsjes en zaten hele avonden te praten met elkaar. (Er werd nog niets gezegd van gevoelens) Het kwam zover dat eind vorig jaar we eigenlijk beiden heel de dag verlangde naar smsjes van elkaar en om 's avond met elkaar te kunnen praten op facebook.

Ik ga eerlijk zijn, ik had een pracht van een vriendin. Zo eentje uit de duizend die alles voor u zou doen, er altijd zijn en dat je 100% kon vertrouwen. Maar we scheelden veel van karakter. Ik had al veel meegemaakt in mijn leven en had een heel andere visie op de wereld dan zij. Voor haar was het leven nog rooskleurig en ze was zo kwetsbaar. En daardoor ging het zo vlot met dat ander meisje. Die verstond mij redeneringen, die voelde aan hoe ik dingen aanvoelde.
Ik ben altijd sceptisch geweest met zo een "true love storie" maar nu geloof ik ook wel in een soulmate. Ik had het gevoel dat die persoon gewoon mijn vrouwelijke versie was. We voelden beiden wel van elkaar dat er veel meer aan de hand was en zijn dan ook voor onze gevoelens uitgekomen.

Begin dit jaar besliste dat meisje dan op een punt te zetten achter haar 6jarige relatie. De reden was ik + het feit dat haar vriend haar geen appreciatie gaf en dat ze zichzelf niet meer mocht zijn. Ze wou wel aan mij niet toegeven dat ik de reden was, want ze wou niet dat ik ook mijn relatie (op dat moment goeie 8 jaar) ook opgaf. Ze is dan voor een 4tal maanden gevlucht in de armen van een fuckbuddy. Die periode heeft mij veel pijn gedaan, ik heb avonden zitten wenen terwijl mijn vriendin bij mij zat om me te troosten.
Hoe graag dat meisje het ook wou, we bleven naar elkaar toetrekken en in april heb ik dan mijn relatie opgezegd en ben bij haar ingetrokken. en het voelde meteen goed aan. het was alsof we al jaren samenwoonden en ik was gelukkig.
de vriendenkring die ik vroeger had was eigenlijk een stuk of 8 koppels en waren dus allemaal gezamenlijke vrienden, van de dag dat ik vertrok bij mijn ex heeft heel die groep haar kant gekozen en tot op heden heb ik van niemand nog een smsje, telefoontje of gelijk wat gehad. Daarbovenop kozen mijn grootouders (ben opgegroeid bij hen) ook mijn ex haar kant. Ik mocht horen welk een pijn ik mijn ex aandeed en dat ik moest rekening houden met haar gevoelens.
Hierdoor ben ik in paniek geslagen. Ik was gelukkig bij da meisje maar als ik ervoor koos moest ik wel mijn vriendenkring en familie opgegeven. + ik wist door de eerste 4 maanden dat ze mij ook enorm veel pijn kon doen. Ze snapte mij volledig en voelde mij perfect aan. Maar hierdoor voelde ik mij ook volledig blootgegeven.
Ik werd bang van haar, bang van het feit dat ze mij echt diep kon kwetsen. Bang van het feit dat als ik voor haar koos ik alleen ging achterblijven. En nu zie ik in dat mijn grootste angst is om alleen te zijn.

op mijn 9 jaar is mijn vader van dag op dag het afgetrapt en op mijn 11 jaar is mijn moeder plots verdwenen waarna mijn grootouders mij verder opgevoed. (Hierdoor ben ik ook contact met rest van familie verloren) Pas 2 jaar later heeft mij ma eens gebeld en haar excuus was dat ze de verantwoordelijkheid niet meer aankon. Ik dacht dat ik dit verwerkt had. maar blijkbaar heeft dit mij doodsbang gemaakt voor alleen te zijn.

Na een 3tal maand bij da meisje te wonen ben ik dan ook gevlucht terug naar mijn ex. Ik ben gevlucht uit angst voor de pijn dat ze mij kon aandoen. En hierdoor wel de persoon die mij best verstond erg diep gekwetst. Ik heb dan geprobeerd de brokken terug te lijmen maar er waren telkens ruzies. Zij wou het doodgraag, maar ik zat met mijn gevoelens bij iemand anders.
Ik heb amper een maand bij mijn ex gewoond voor ik terug naar da meisje trok. Ik wou bij haar zijn, ik wou mij terug zo gelukkig voelen. Maar de gebeurtenissen hadden haar diep gekwetst en ook al ben ik de persoon die haar oprecht gelukkig maak ze was het vertrouwen in mij verloren. Dat en het feit dat ik nog altijd zo bang was voor haar te verliezen zorgde ervoor dat het anders aanvoelde. We hadden beiden pijn. En na amper 2 weken ben ik terug als een laffe hond weg gelopen naar mijn ex. Dit avond heb ik haar dromen en hart volledig gebroken.

Nu zijn we 2 weken verder. Heeft da meisje troost gezocht in de armen van iemand anders, en ze voel zich er goed bij (logisch na alles wat ik haar heb aangedaan.) Mijn vriendenkring hoor ik nog altijd niets van en miijn grootouders nemen mij nog alles erg kwalijk.
Sinds gisteren ben ik vertrokken bij mijn ex. (die er na alles nog altijd voor mij is en nog steeds hoopt op een toekomst samen) En deel nu tijdelijk het huis met zoon en dochter van mijn halfzus. (is enige familie naast mijn grootouders die ik nog heb en is een echte zus voor mij) Dit tot ik een stekje voor mijn eigen gevonden heb.

Zowel mijn karakter als ikzelf als persoon ben volledig gebroken. Ik ben totaal niet trots op wat ik gedaan heb, maar heb dit zeker niet gewild. Ik was te laf en te bang om ervoor te gaan. Ik ben nu 26jaar en ben meeste verloren dat ik al in mijn leven had opgebouwd. Ik moet een volledig nieuwe start maken en sta er zo geod als alleen voor

Dit is dus een gigantische tekst geworden, maar het heeft me opgelucht om dit hier neer te zetten. En voor de mensen die de moeite hebben gedaan om dit volledig te lezen... MERCI

Klik om te vergroten...

glashelder zei:

Omdat dat blijkbaar wel zijn bedoeling is. Hij heeft het over friendzone en zijn maat die afgewezen was en dat hij twijfelt omdat hij niet echt iets wil beginnen... Lijkt me dan toch dat hij uitvragen ziet als de start van iets meer. Anders stelde hij de vraag niet.

Klik om te vergroten...

jeron zei:

Op zoek naar leuke plekjes in Gent voor een eerste date!
Denk ze mee te nemen naar de Rococo maar is pas open vanaf 22 uur.
Zoek dus nog een restaurantje/eetcafeetje om ervoor nog iets kleins te gaan eten eventueel, iemand tips?
(In de buurt van Rococo, Patershol graag )

Klik om te vergroten...