Mijn broer heeft ook zo'n korte tijd iets moeten nemen (misschien relatine, misschien iets anders) voor zijn tourette syndroom. Die viel na school ook in slaap

Ik zou persoonlijk zo niks willen nemen, de gedachte alleen al...
't Is zo meer het sociale aspect, zoals je zelf aangeeft bij die vriend van je (en bij mij vaak vastklampen aan mijn routine). 't Is niet dat ik meteen als 1 of andere freak bestempeld word en het meteen "herkend" word door anderen ofzo

Meeste mensen vinden mij wel aangenaam overkomen. Or so I was told...
In mijn vorige relaties: kut. Kreeg bij elk lief dezelfde commentaar: "ik denk dat ge mij niet graag meer ziet/ gij neemt nooit als eerste contact op/ ge wilt nooit eens weggaan/ ge geeft niet spontaan knuffels/kussen/...". En de opmerking: "ja, maar doe dan toch gewoon eens normaal in plaats van zo terug getrokken" is iets te vaak in een verkeerd keelgat gesprongen bij mij.
Mijn huidig lief is ook een autist. Een koppige, maar een lieve. Krijg geen opmerkingen op mijn levensstijl, word niet gepusht om buiten te komen, en hij zeurt ook niet om mijn (soms ietswat) nare routine-trekjes. We komen echt goed overeen. Things are going well!
En een forum is een forum, ik hoef geen oogcontact te maken, niet tegenover iemand "echt" te zitten, dus minder nervositeit. Een meeting lijkt mij een leuk idee, maar zit dan al in stress om hoeveel mensen er gaan komen, waar we gaan afspreken, om welk uur, of ik ietsje te vroeg moet aankomen of net op tijd, wat ik moet aandoen, hoe ik mij moet gedragen, hoelang het de bedoeling is dat ik blijf, wanneer het sociaal aanvaard is dat ik vertrek,... Vragen die dan allemaal tegelijk in mij naar boven komen, stress met zich meebrengen (want ik "plan" graag, maar ik heb natuurlijk niet elk uur van de dag in de hand). En meestal heb ik het tegen die tijd al zo voor mezelf verpest, dat ik niet durf opdagen. Klinkt stom, ik vind het zelf ook heel stom, maar zo werkt het dus blijkbaar in mijn hoofd. En hoe vaker mensen proberen om mij van dat idee weg te trekken, hoe meer stress ze mij bezorgen

Terwijl ik dan weer mensen ken die zeggen: "ik spring den auto in, vertrek naar die meeting, en we zien wel". Ik benijd sommige mensen dat ze dat kunnen, maar zo'n houding is jammer genoeg niet iets dat je in mij zal terug vinden.
Maarre... Ik vind mijzelf wel een heel toffe voor de rest hoor!