BlazeMusic zei:
Zeg Glasje, heb me dit altijd al afgevraagd... Hoe reageerden jouw ouders, vrienden en kennissen eigenlijk op het leeftijdsverschil tussen jou en Mark? Ikzelf verschil 4 jaar met mijn lief, en ik weet dat sommigen hier al bizar over deden, dus vroeg me af hoe dit bij jou verliep aangezien jullie toch een veel groter leeftijdsverschil hebben. Lijkt me op sommige momenten toch niet zo evident, ook al staat op liefde geen leeftijd. Is er dan ook geen verschil op bepaalde vlakken door die generatiekloof? Andere verwachtingen, andere doelen, andere visie op het leven?
Moeilijk doen over vier jaar? Wat onnozel
In het begin hadden mijn ouders zoiets van "oh nee, glashelder is daar weer met rare dingen", haha. Ze waren het wel gewend dat ik het allemaal net ietsje anders en vreemder doe
Dus ze dachten dat het gewoon weer één of ander gek gedoetje was dat wel vanzelf zou voorbij gaan als ik 'm beu was of zo. Maar tja, 't is blijven duren hé. Ze zijn niet superzot van Mark, maar dat ligt niet aan het leeftijdsverschil (eerder aan hoe hij is
). Met betrekking tot de leeftijd kunnen ze er wel mee lachen. Ze plagen me veel maar da's niet slecht bedoeld. Het enige wat ze moeilijk vinden is om hem voor te stellen aan hun vrienden en kennissen. Vorige week had mijn pa een fototentoonstelling en hij dacht dat Mark ging komen, hij vroeg dan: "moet ik hem dan voorstellen als mijn schoonzoon?
" (Mark is 7 jaar ouder dan mijn pa.) Dus zoiets vinden ze wel lastig, maar dat is gewoon hoe mijn ouders zijn, altijd bezig met wat andere mensen denken, dat neem ik niet persoonlijk of zo.
Mijn pa zijn kant van de familie is daar altijd heel tof over geweest. Ze zijn ook wel gekke dingetjes gewend in hun familie dus ze hebben daar nooit raar over gedaan. Het was aan die kant van de familie dat dat familiefeestje was en ze hebben dus bijna allemaal zitten babbelen met Mark toen. Het is ook nogal een losse en open familie, als je daar komt met je lief wordt die direct opgenomen en aanvaard dus niemand doet daar moeilijk over. Het helpt ook wel dat ik al een hele tijd samen was met Mark voor ze hem voor de eerste keer zagen, dus ze waren ook al helemaal gewend aan het idee.
Mijn oma langs mijn ma haar kant vindt dat wel lastiger. Ze heeft mij al verschillende keren gevraagd of ik dat nu serieus meen en zelfs al een keer gezegd dat hij nooit bij haar binnen komt. Maar tja, da's mijn oma, ze reageerde een beetje tactloos
Ik denk dat ze nu wel al bijgedraaid is en dat ze toch gewoon normaal zou doen moest ze hem zien hoor.
Vrienden en kennissen is altijd een beetje lastiger, toch in het begin. Ze vragen dan wat mijn vriend studeert of of hij al werkt. En dan moet ik zeggen dat hij met pensioen is
Dus da's altijd een beetje schrikken, haha. Maar de meeste mensen zijn daar wel nieuwsgierig naar en blijven altijd gewoon geïnteresseerd en zeggen geen rare dingen, misschien uit beleefdheid
Ik heb daar eigenlijk nog geen héél rare reacties op gehad, behalve dan van mensen die ik toch al niet zo graag had en die het zeiden om mij te kwetsen, maar /care.
Er zullen vast wel verschillen tussen ons zijn die te wijten zijn aan het leeftijdsverschil, maar da's altijd zo moeilijk om te zeggen. We zijn ook gewoon heel verschillende personen op bepaalde vlakken, dus wat precies door de leeftijd komt en wat door gewoon individuele verschillen is moeilijk om te duiden. Heel cru gezegd is hij een oude rechtse zak en ik een naïeve linkse hippie
Maar dat stoort verder niet. We hebben wel eens discussies over politiek maar 't is niet alsof we echt ruzie maken daarover, dat boeit verder niet. Verder ben ik nog wat jonger en onstuimiger zeker
Ongeduldig, onzeker, zoekend, blabla. Terwijl zijn leven gewoon al vast staat. Hij heeft huizen, heeft spaargeld, is met pensioen,... Buiten wat medische problemen bij zijn ouders (en zo af en toe een crisis, zijn ma die valt of zo) heeft hij weinig om zich echt zorgen over te maken. Op die manier is hij dus veel rustiger en kalmer, terwijl mijn hele leven eigenlijk nog moet beginnen en daar alle typische generatieprobleempjes bij komen kijken (keuzestress en quarter life crisis en weet ik veel wat, haha).
Maar tussen ons gaat dat eigenlijk heel goed. We hebben natuurlijk wel eens ruzie maar dat is eigenlijk altijd door karakterverschillen (door zijn karakter, natuurlijk
). We praten wel veel meer en veel beter dan in het begin dus eigenlijk gaan we er altijd op vooruit. We hebben nog altijd onze typische problemen maar we kunnen daarover praten dus dat zorgt al voor veel. In het begin hadden we dus wél constant crisissen en knipperlichtrelatietoestanden door het leeftijdsverschil, omdat hij het zo ontzettend moeilijk vond om te aanvaarden. Hij was nog nooit verliefd geworden op een jongere vrouw en hij zag mannen met jongere vrouwen eigenlijk altijd als vieze ventjes. En nu was hij zelf zo'n vies ventje
Dus dat was ongelofelijk veel gedoe en het eerste anderhalf jaar was constant aan-af-aan-af en op den duur wisten we zelf niet meer of het nu aan of af was
Maar hij heeft het wel leren aanvaarden en alhoewel hij nog altijd wenste dat het anders was (ik ook, dan gaat ie niet zo snel dood), is het nu eenmaal zo en we hebben het er maar mee te doen, haha.
.
