Amintah zei:
Finally; nog eens een degelijk antwoord waar ik iets mee ben.. Maar ik denk dat je gedachtegang wel zou kunnen kloppen..
Waarom ik die gast uitnodigde op een 'date': omdat ik er altijd wel goed mee kon praten en was eens curieus hem beter te leren kennen. 't is niet dat ik direct een andere relatie wil, maar ik wou wel eens horen wat er nog meer achter hem schuilde. 't was ook wat een mysterieus type die soms de indruk gaf een zekere interesse te hebben en dan ook weer niet.
as I said, zoals je het hier omschrijft begrijp ik het wel ergens wat. Maar dan vind ik het jammer dat ik zelfs geen kans krijg. 't is niet omdat ik 'een stoere' ben, dat ik daarom geen klein hartje kan hebben :/
En ook weer, ik zoek niet iemand die exact dezelfde interesses heeft uiteindelijk, lijkt mij straf dat ik zo iemand zou vinden zelfs.
Maar begrip voor de mijne is wel een vereiste... Maar is dat niet normaal in een relatie? Dat ieder respect heeft voor de ander zijn hobbies/interesses ? Je moet daarom niet alles mee willen doen denk ik dan
Een paar dezelfde interesses hebben is altijd mooi, maar ik doe even graag sommige zaken alleen. Paardrijden bvb, is iets wat ik niet rap ga delen met een man omdat dat een moment voor mezelf en het paard is. Plus ik ken niet echt mannen die paardrijden..
Alhoewel het misschien wel eens tof kan zijn, but still..
't is wel leerrijk van jouw gedachtegang te lezen, vooral het gedeelte over "is slecht voor mijn ego". Kan me dat ergens wel gaan inbeelden.
conclusie is dus eerder dat een man denkt dat hij aan alles direct moet voldoen vooraleer hij ook maar denkt kans te maken? Om jouw omschrijving verder te volgen: denken dat hij fit/gespierd moet zijn, moet kunnen moto rijden, kennis moet hebben van IT, sociaal moet zijn en mee kan gamen? Want anders zouden ze dus geen kans of te weinig kans hebben in hun ogen en is de kans op afwijzing te groot ?
Dan denk ik dat ik nog lang ga mogen wachten/zoeken op mijne prins op de witte moto / het witte paard / de witte auto. (kwestie van niet kieskeurig te zijn!
)
Wat ik beschreef was de gedachtengang die ik vroeger had als verlegen / stille / gesloten persoon.
Omdat je sprak over die gast zijn laag zelfvertrouwen dacht ik dat het ook op hem van toepassing kon zijn.
Ik zou het zeker niet veralgemenen naar alle mannen.
Wat ik wel niet begrijp is dat hij niet eens wou afspreken.
Ik mocht vroeger nog zo verlegen zijn, daar had ik toch niet op geweigerd volgens mij.
Al had ik mss wel hetzelfde als hem gedacht met als verschil dat ik de ontmoeting wel zou laten doorgaan:
"Amai, da's een wilde in vergelijking met mij. Ik ga die niet aankunnen
Ik hoop dat ik haar ga kunnen entertainen."
Tegenwoordig zie ik dat allemaal anders trouwens.
De ideale partner bestaat niet en je moet inderdaad begrip hebben voor mekaars hobby's en interesses.
Maar toch zit je ergens met een soort checklist in je hoofd van wat de ideale partner inhoudt, nietwaar?
Hoe meer van die checks die je kan afvinken hoe beter de match vanaf het begin en hoe minder dat extra begrip nodig is om mekaar te verstaan.
Iemand die van gamen / sporten / moto's / uitgaan houdt vs iemand die er maar niets aan vindt bv.
Moest je nu terug gaan in de tijd en naast je ex ontmoet je ook iemand die aan praktisch al jouw "ideale" voorwaarden voldoet (de man van Xirtanneke blijkbaar.
) zou die laatste persoon dan sowieso geen enorm voordeel gehad hebben?
Zo iemand die praktisch aan alles voldoet zou alles wel gemakkelijker maken denk ik al gaat moeilijk(er) ook natuurlijk.
Ik hou van gamen en mijn vriendin niet bv. (tenzij The Sims telt
)
Zij deed wel af en toe moeite om eens te komen kijken en wat vragen te stellen.
Zo kwam ze eens kijken tijdens The Walking Dead van Telltale games en dat had als resultaat later dat ze vroeg of we de TV serie samen konden kijken terwijl ze totaal geen zombie liefhebber was
Ze kijkt nu ook graag terwijl ik adventure games zoals The Last of Us, Tomb Raider en Uncharted speel.
Omgekeerd zeiden bordspelletjes mij niet zoveel, zeker niet voor 2 personen.
Om moeite te doen heb ik er wat gekocht en hebben we zo vaak Catan gespeeld en ons goed geamuseerd.
Enfin, back to my point.
Er zijn mensen die je vrij snel zullen afschrijven omwille van het (foute) beeld dat ze van je hebben en / of omdat ze zich onterecht bedreigd voelen.
Maar dat is dan vooral jammer voor hen.
Zou je willen samen zijn met iemand die zo snel oordeelt?
Wat ik wel goed vind is dat je zelf initiatief neemt om iemand te porren die je beter wilt leren kennen.
Vooral de meer verlegen types hebben af en toe eens een duwtje nodig
Moest je nog zo'n type gast tegenkomen die je leuk vindt laat je dan niet ontmoedigen door je vorige slechte ervaring.
Dan krijg je toch nog wat je zo graag wou (samenwonen) en dan loopt het zo af. Bleh.