Myllan
Legacy Member
BlazeMusic zei:Mocht niet mee met de auto, bon... Hij is net terug. Compleet down.
Ik praat bijna elke dag met hem, heb em door z'n depressie gesleept,... Maar hij staat mentaal zo zwak, dat er maar 1 negatief iets moet gebeuren en ik weer opnieuw kan beginnen. Zoals daarjuist, dan komt hij binnen, het eerste wat hij zegt: "ik ben geboren voor het ongeluk... ik kan voor niemand iets goed doen". Ik praat altijd met hem, en steun hem altijd, maar soms wil ik ook wel eens gewoon zeggen dat hij moet stoppen met zich te wentelen in zelfmedelijden. Dat vertrekt hier half hysterisch met den auto, met de boodschap dat hij zich dood gaat rijden,... Maar ik moet daar dan maar allemaal tegen kunnen. Blijkbaar is het "normaal" om dat terloops tegen uw dochter te zeggen en dan 2u te verdwijnen![]()
Ja zeg, zoveel zelfbeklag en drama kan toch niet meer gezond zijn he. Wilt hij jullie traumatiseren ofzo dat hij met zo'n "aankondigingen" afkomt?
Als ik het zo lees lijkt hij een beetje op een tikkende tijdbom die elk moment kan exploderen.
Ik weet niet hoe oud jij en je broertjes zijn maar dit kunnen jullie echt missen...
En z'n vriendin haar tolerantie begint ook wat te dalen heb ik de indruk. Hij wil constant daar zijn, stuurt haar heel de dag door sms'jes,... Hij vraagt meerdere keren per dag (aan mij) dat als er geen kusjes op het einde van de sms staan, dit slecht is. Of beter nog, soms vraagt hij of het normaal is dat ze al 5min niet geantwoord heeft op een sms. Ik zeg hem dan altijd dat zij ook af en toe me-time nodig heeft, en eens op haar eentje 's avonds tv wil zien ofzo. Maar blijkbaar betekent dat voor hem meteen dat ze hem niet meer wil zien, en stuurt hij een paar sms'en om te vragen wat er scheelt...
Hij is vrij onzeker over zichzelf en heeft heel weinig zelfvertrouwen of überhaupt vertrouwen in eender war of wie.
Ik weet niet of je dit in je eentje aankunt maar mss moet je pa ne keer met iemand praten.
Een goed en diep gesprek zodat hij alles eruit kan gooien. Iemand die hem kan bij staan met raad en daad want de scheiding heeft blijkbaar zo zijn sporen achtergelaten. Tenminste het proces van scheiden etc...
Het enige waarover we de laatste tijd nog praten is de scheiding en z'n nieuwe vriendin. Vertelde onlangs dat m'n lief weer naar het ziekenhuis moet en het er niet goed uit ziet (brengt wel wat stress mee). Zijn reactie was: "oei, jamaar, als jij dit weekend naar nederland gaat, is er niemand om te babysitten op je kleine broer...en ik wil wel naar mijn vriendin natuurlijk".
't Is een beetje welletjes geweest voor mij. Lieve vent, maar ik kan die kuren er gewoon niet bijhebben momenteel...![]()
Wel een beetje egoïstisch van hem, niet? Beetje veel wel...
Tijd om op je strepen te staan want gaat zich na een tijdje tegen je keren. Zowel lichamelijk als geestelijk.
Blijkbaar is hij gebroken en hij doet hetzelfde met jullie. Niet meteen bewust maar toch...
Als je vriend je nodig heeft, wees er dan voor hem. Hij heeft je nu meer nodig en je broertjes zijn niet jouw verantwoordelijkheid.
Als je niet ergens een lijn trekt blijft hij over je heenlopen en zolang jij het toelaat blijft hij alles maar vanzelfsprekend vinden.

), zegt hij dat hij zich op zijn gemak voelt bij mij. Als hij in de problemen zit met z'n huiswerk, of eender wat, zal ik ook de eerste zijn aan wie hij hulp komt vragen. Een schat van een kind, kan niet anders dan me te ontfermen over dat ventje. 


