Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 24
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Myllan
Legacy Member
Ari Gold zei:
Ik vind een vrouwenlichaam vol lichaamsbeharing en of dat nu benen, armen, rug, bovenlip is, gewoon vet lelijk!
Er bestaan zoveel verschillende manieren van harsen, epileren etc dat het eigenlijk te zot voor woorden is om dan nog met een snor of andere behaarde lichaamsdelen, rond te lopen.
Xirtanneke
Legacy Member
Timmeke zei:
Goh, eerlijk gezegd denk ik gewoon niet dat het bedoeld is als rancuneus zijn, maar dat hij gewoon echt niet inziet hoe irritant dit voor me is. Ook toen we nog een relatie hadden, maakte ik afspraken met zijn vrienden omdat hij dat gewoon niet deed. Niet dat hij niet wou, hij kan gewoon niks plannen.
HelpYouFall zei:
Tja, ik hoop dat hij dat dan toch vlug zal gaan inzien. Ik doe niet moeilijk over geldzaken, over dagen wisselen, over co-ouderschap, ... Het enige wat ik verwacht is een fatsoenlijke communicatie en wat redelijkheid. Ik hoop gewoon dat dit gewoon niet zo erg wordt dat we daadwerkelijk voor de rechtbank regelingen moeten gaan treffen...
Dit zijn nu zo'n aantal kleine voorbeelden qua afspraken maken, maar ik heb bvb ook het kids-ID niet van mijn zoontje, de SIS-kaart, ... Als hij dus ooit iets serieus aan de hand krijgt op momenten dat hij bij mij is, heb ik gewoon een probleem.
Myllan
Legacy Member
Ari Gold zei:
Ik hoop niet dat je het hebt over benen en armen ontharen etc?
Als het over down there gaat vind ik mannen die hun matje daar bijhouden super sexy.
Stimpy zei:
Dat zegt hij toch nergens. Het is een persoonlijke smaak en voorkeur en voorts doet iedereen maar waar hij of zij zin in heeft, toch?
Ari Gold
Legacy Member
Tesliem zei:Ik hoop niet dat je het hebt over benen en armen ontharen etc?
Als het over down there gaat vind ik mannen die hun matje daar bijhouden super sexy.
Benen en boven armen uiteraard niet, maar oksels bvb. wel (trimmen, niet scheren). Voor de rest, down there hangt het wat van de mood af, of trimmen of gewoon razorbladen.
Stimpy zei:
Wat ik bedoelde is, vaak hoor ik "geen tijd" of "geen zin", als ik mij als man zijnde verzorg is er voor mij persoonlijk (keyword persoonlijk) geen enkele reden waarom vrouwen wel excuses zouden mogen hebben.
Ari Gold
Legacy Member
Timmeke zei:Serieus? Gij trimt uw oksels?
Haha wat is er mis met oksels trimmen?
Timmeke zei:
Uiteraard, is ook, daarom dat ik ook vanuit mijn standpunt sprak. Ik bedoelde maar gewoon, vrouwen die de moeite niet doen voor de basics te onderhouden, daar begin ik nog niet eens aan.
Atomsk
Legacy Member
Ik doe hetzelfde. Ik ben wel blond, dus mijn haargroei is beduidend minder dan een donkerharige man. Ik werk mijn oksels bij om te vermijden dat ik zo van die lelijke sprieten tussen mijn oksels heb uitsteken. Blijft meestal wel een centimeterke ofzo staan. Wil er niet gelijk een 8jarige bijlopen.Timmeke zei:Serieus? Gij trimt uw oksels?
Down under trim ik ook bij, en op specifieke plaatsen wat bijscheren. Mijne suivez-moi laat ik wel staan
Stampertje
Legacy Member
ff hier neerpennen dan. wel kleine waarschuwing 6 maanden gebeurtenissen kan leiden tot een "huge wall of text"
Dus een 2,5 jaar geleden (zomer 2011) kwam ik een oud klasgenoot tegen met zijn vriendin. Samen dan op terrasje gezeten en beetje zitten bijpraten en gsm nummers uitgewisseld. Ik weet nog dat ik achteraf tegen mijn toenmalige vriendin zei van "ja het is niet echt een knap vriendin dat hij heeft maar wel nog een vlotte/leuke."
In het jaar dat daarop volgde hebben we zo met zijn paar keer met zijn 4 afgesproken en da begon tussen ik en die vriendin beter en beter te klikken. We zaten op dezelfde golflengte en leken erg op elkaar op veel vlakken. We hebben elkaar dan ook op facebook toegevoegd zodat we meer konden praten. (ergens zomer 2012)
En vanaf die periode kwam het erger en erger, we stuurden tijdens de dag smsjes en zaten hele avonden te praten met elkaar. (Er werd nog niets gezegd van gevoelens) Het kwam zover dat eind vorig jaar we eigenlijk beiden heel de dag verlangde naar smsjes van elkaar en om 's avond met elkaar te kunnen praten op facebook.
Ik ga eerlijk zijn, ik had een pracht van een vriendin. Zo eentje uit de duizend die alles voor u zou doen, er altijd zijn en dat je 100% kon vertrouwen. Maar we scheelden veel van karakter. Ik had al veel meegemaakt in mijn leven en had een heel andere visie op de wereld dan zij. Voor haar was het leven nog rooskleurig en ze was zo kwetsbaar. En daardoor ging het zo vlot met dat ander meisje. Die verstond mij redeneringen, die voelde aan hoe ik dingen aanvoelde.
Ik ben altijd sceptisch geweest met zo een "true love storie" maar nu geloof ik ook wel in een soulmate. Ik had het gevoel dat die persoon gewoon mijn vrouwelijke versie was. We voelden beiden wel van elkaar dat er veel meer aan de hand was en zijn dan ook voor onze gevoelens uitgekomen.
Begin dit jaar besliste dat meisje dan op een punt te zetten achter haar 6jarige relatie. De reden was ik + het feit dat haar vriend haar geen appreciatie gaf en dat ze zichzelf niet meer mocht zijn. Ze wou wel aan mij niet toegeven dat ik de reden was, want ze wou niet dat ik ook mijn relatie (op dat moment goeie 8 jaar) ook opgaf. Ze is dan voor een 4tal maanden gevlucht in de armen van een fuckbuddy. Die periode heeft mij veel pijn gedaan, ik heb avonden zitten wenen terwijl mijn vriendin bij mij zat om me te troosten.
Hoe graag dat meisje het ook wou, we bleven naar elkaar toetrekken en in april heb ik dan mijn relatie opgezegd en ben bij haar ingetrokken. en het voelde meteen goed aan. het was alsof we al jaren samenwoonden en ik was gelukkig.
de vriendenkring die ik vroeger had was eigenlijk een stuk of 8 koppels en waren dus allemaal gezamenlijke vrienden, van de dag dat ik vertrok bij mijn ex heeft heel die groep haar kant gekozen en tot op heden heb ik van niemand nog een smsje, telefoontje of gelijk wat gehad. Daarbovenop kozen mijn grootouders (ben opgegroeid bij hen) ook mijn ex haar kant. Ik mocht horen welk een pijn ik mijn ex aandeed en dat ik moest rekening houden met haar gevoelens.
Hierdoor ben ik in paniek geslagen. Ik was gelukkig bij da meisje maar als ik ervoor koos moest ik wel mijn vriendenkring en familie opgegeven. + ik wist door de eerste 4 maanden dat ze mij ook enorm veel pijn kon doen. Ze snapte mij volledig en voelde mij perfect aan. Maar hierdoor voelde ik mij ook volledig blootgegeven.
Ik werd bang van haar, bang van het feit dat ze mij echt diep kon kwetsen. Bang van het feit dat als ik voor haar koos ik alleen ging achterblijven. En nu zie ik in dat mijn grootste angst is om alleen te zijn.
op mijn 9 jaar is mijn vader van dag op dag het afgetrapt en op mijn 11 jaar is mijn moeder plots verdwenen waarna mijn grootouders mij verder opgevoed. (Hierdoor ben ik ook contact met rest van familie verloren) Pas 2 jaar later heeft mij ma eens gebeld en haar excuus was dat ze de verantwoordelijkheid niet meer aankon. Ik dacht dat ik dit verwerkt had. maar blijkbaar heeft dit mij doodsbang gemaakt voor alleen te zijn.
Na een 3tal maand bij da meisje te wonen ben ik dan ook gevlucht terug naar mijn ex. Ik ben gevlucht uit angst voor de pijn dat ze mij kon aandoen. En hierdoor wel de persoon die mij best verstond erg diep gekwetst. Ik heb dan geprobeerd de brokken terug te lijmen maar er waren telkens ruzies. Zij wou het doodgraag, maar ik zat met mijn gevoelens bij iemand anders.
Ik heb amper een maand bij mijn ex gewoond voor ik terug naar da meisje trok. Ik wou bij haar zijn, ik wou mij terug zo gelukkig voelen. Maar de gebeurtenissen hadden haar diep gekwetst en ook al ben ik de persoon die haar oprecht gelukkig maak ze was het vertrouwen in mij verloren. Dat en het feit dat ik nog altijd zo bang was voor haar te verliezen zorgde ervoor dat het anders aanvoelde. We hadden beiden pijn. En na amper 2 weken ben ik terug als een laffe hond weg gelopen naar mijn ex. Dit avond heb ik haar dromen en hart volledig gebroken.
Nu zijn we 2 weken verder. Heeft da meisje troost gezocht in de armen van iemand anders, en ze voel zich er goed bij (logisch na alles wat ik haar heb aangedaan.) Mijn vriendenkring hoor ik nog altijd niets van en miijn grootouders nemen mij nog alles erg kwalijk.
Sinds gisteren ben ik vertrokken bij mijn ex. (die er na alles nog altijd voor mij is en nog steeds hoopt op een toekomst samen) En deel nu tijdelijk het huis met zoon en dochter van mijn halfzus. (is enige familie naast mijn grootouders die ik nog heb en is een echte zus voor mij) Dit tot ik een stekje voor mijn eigen gevonden heb.
Zowel mijn karakter als ikzelf als persoon ben volledig gebroken. Ik ben totaal niet trots op wat ik gedaan heb, maar heb dit zeker niet gewild. Ik was te laf en te bang om ervoor te gaan. Ik ben nu 26jaar en ben meeste verloren dat ik al in mijn leven had opgebouwd. Ik moet een volledig nieuwe start maken en sta er zo geod als alleen voor
Dit is dus een gigantische tekst geworden, maar het heeft me opgelucht om dit hier neer te zetten. En voor de mensen die de moeite hebben gedaan om dit volledig te lezen... MERCI
Dus een 2,5 jaar geleden (zomer 2011) kwam ik een oud klasgenoot tegen met zijn vriendin. Samen dan op terrasje gezeten en beetje zitten bijpraten en gsm nummers uitgewisseld. Ik weet nog dat ik achteraf tegen mijn toenmalige vriendin zei van "ja het is niet echt een knap vriendin dat hij heeft maar wel nog een vlotte/leuke."
In het jaar dat daarop volgde hebben we zo met zijn paar keer met zijn 4 afgesproken en da begon tussen ik en die vriendin beter en beter te klikken. We zaten op dezelfde golflengte en leken erg op elkaar op veel vlakken. We hebben elkaar dan ook op facebook toegevoegd zodat we meer konden praten. (ergens zomer 2012)
En vanaf die periode kwam het erger en erger, we stuurden tijdens de dag smsjes en zaten hele avonden te praten met elkaar. (Er werd nog niets gezegd van gevoelens) Het kwam zover dat eind vorig jaar we eigenlijk beiden heel de dag verlangde naar smsjes van elkaar en om 's avond met elkaar te kunnen praten op facebook.
Ik ga eerlijk zijn, ik had een pracht van een vriendin. Zo eentje uit de duizend die alles voor u zou doen, er altijd zijn en dat je 100% kon vertrouwen. Maar we scheelden veel van karakter. Ik had al veel meegemaakt in mijn leven en had een heel andere visie op de wereld dan zij. Voor haar was het leven nog rooskleurig en ze was zo kwetsbaar. En daardoor ging het zo vlot met dat ander meisje. Die verstond mij redeneringen, die voelde aan hoe ik dingen aanvoelde.
Ik ben altijd sceptisch geweest met zo een "true love storie" maar nu geloof ik ook wel in een soulmate. Ik had het gevoel dat die persoon gewoon mijn vrouwelijke versie was. We voelden beiden wel van elkaar dat er veel meer aan de hand was en zijn dan ook voor onze gevoelens uitgekomen.
Begin dit jaar besliste dat meisje dan op een punt te zetten achter haar 6jarige relatie. De reden was ik + het feit dat haar vriend haar geen appreciatie gaf en dat ze zichzelf niet meer mocht zijn. Ze wou wel aan mij niet toegeven dat ik de reden was, want ze wou niet dat ik ook mijn relatie (op dat moment goeie 8 jaar) ook opgaf. Ze is dan voor een 4tal maanden gevlucht in de armen van een fuckbuddy. Die periode heeft mij veel pijn gedaan, ik heb avonden zitten wenen terwijl mijn vriendin bij mij zat om me te troosten.
Hoe graag dat meisje het ook wou, we bleven naar elkaar toetrekken en in april heb ik dan mijn relatie opgezegd en ben bij haar ingetrokken. en het voelde meteen goed aan. het was alsof we al jaren samenwoonden en ik was gelukkig.
de vriendenkring die ik vroeger had was eigenlijk een stuk of 8 koppels en waren dus allemaal gezamenlijke vrienden, van de dag dat ik vertrok bij mijn ex heeft heel die groep haar kant gekozen en tot op heden heb ik van niemand nog een smsje, telefoontje of gelijk wat gehad. Daarbovenop kozen mijn grootouders (ben opgegroeid bij hen) ook mijn ex haar kant. Ik mocht horen welk een pijn ik mijn ex aandeed en dat ik moest rekening houden met haar gevoelens.
Hierdoor ben ik in paniek geslagen. Ik was gelukkig bij da meisje maar als ik ervoor koos moest ik wel mijn vriendenkring en familie opgegeven. + ik wist door de eerste 4 maanden dat ze mij ook enorm veel pijn kon doen. Ze snapte mij volledig en voelde mij perfect aan. Maar hierdoor voelde ik mij ook volledig blootgegeven.
Ik werd bang van haar, bang van het feit dat ze mij echt diep kon kwetsen. Bang van het feit dat als ik voor haar koos ik alleen ging achterblijven. En nu zie ik in dat mijn grootste angst is om alleen te zijn.
op mijn 9 jaar is mijn vader van dag op dag het afgetrapt en op mijn 11 jaar is mijn moeder plots verdwenen waarna mijn grootouders mij verder opgevoed. (Hierdoor ben ik ook contact met rest van familie verloren) Pas 2 jaar later heeft mij ma eens gebeld en haar excuus was dat ze de verantwoordelijkheid niet meer aankon. Ik dacht dat ik dit verwerkt had. maar blijkbaar heeft dit mij doodsbang gemaakt voor alleen te zijn.
Na een 3tal maand bij da meisje te wonen ben ik dan ook gevlucht terug naar mijn ex. Ik ben gevlucht uit angst voor de pijn dat ze mij kon aandoen. En hierdoor wel de persoon die mij best verstond erg diep gekwetst. Ik heb dan geprobeerd de brokken terug te lijmen maar er waren telkens ruzies. Zij wou het doodgraag, maar ik zat met mijn gevoelens bij iemand anders.
Ik heb amper een maand bij mijn ex gewoond voor ik terug naar da meisje trok. Ik wou bij haar zijn, ik wou mij terug zo gelukkig voelen. Maar de gebeurtenissen hadden haar diep gekwetst en ook al ben ik de persoon die haar oprecht gelukkig maak ze was het vertrouwen in mij verloren. Dat en het feit dat ik nog altijd zo bang was voor haar te verliezen zorgde ervoor dat het anders aanvoelde. We hadden beiden pijn. En na amper 2 weken ben ik terug als een laffe hond weg gelopen naar mijn ex. Dit avond heb ik haar dromen en hart volledig gebroken.
Nu zijn we 2 weken verder. Heeft da meisje troost gezocht in de armen van iemand anders, en ze voel zich er goed bij (logisch na alles wat ik haar heb aangedaan.) Mijn vriendenkring hoor ik nog altijd niets van en miijn grootouders nemen mij nog alles erg kwalijk.
Sinds gisteren ben ik vertrokken bij mijn ex. (die er na alles nog altijd voor mij is en nog steeds hoopt op een toekomst samen) En deel nu tijdelijk het huis met zoon en dochter van mijn halfzus. (is enige familie naast mijn grootouders die ik nog heb en is een echte zus voor mij) Dit tot ik een stekje voor mijn eigen gevonden heb.
Zowel mijn karakter als ikzelf als persoon ben volledig gebroken. Ik ben totaal niet trots op wat ik gedaan heb, maar heb dit zeker niet gewild. Ik was te laf en te bang om ervoor te gaan. Ik ben nu 26jaar en ben meeste verloren dat ik al in mijn leven had opgebouwd. Ik moet een volledig nieuwe start maken en sta er zo geod als alleen voor
Dit is dus een gigantische tekst geworden, maar het heeft me opgelucht om dit hier neer te zetten. En voor de mensen die de moeite hebben gedaan om dit volledig te lezen... MERCI
cura
Legacy Member
'k Denk als je dit goed kan verwerken je er alleen maar als een sterker persoon uit kan komen, dat heen en weer geloop was vrij zwak van je zoals je zelf merkt en toonde een gebrek aan wilskracht en zelfkennis die je nodig had om met dergelijke situatie om te kunnen gaan. Hopelijk ga je hierna die wilskracht en zelfkennis wel kunnen ontdekken en ontplooien.
Wat ik in uw plaats zou doen is toch eens gaan praten met een psycholoog (geen psychiater) die kan luisteren en zichzelf objectief kan opstellen. Hiermee bedoel ik niet dat er iets mentaal scheelt met u of dat je ziek bent ofzo, maar je hebt wel enkele dingen die je moet verwerken. Hopelijk zie je dit niet als afbrekende kritiek.
Wat ik in uw plaats zou doen is toch eens gaan praten met een psycholoog (geen psychiater) die kan luisteren en zichzelf objectief kan opstellen. Hiermee bedoel ik niet dat er iets mentaal scheelt met u of dat je ziek bent ofzo, maar je hebt wel enkele dingen die je moet verwerken. Hopelijk zie je dit niet als afbrekende kritiek.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.