Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 23
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Atomsk
Legacy Member
Heb een fijne relatie met een meisje waarmee het geweldig goed gaat. Compatibel op alle vlakken, enfin, the works.
In het verleden heeft ze kort samengewoond met haar ex, waarmee het fout is afgelopen. Ze is daar met redelijk wat problemen zelf vertrokken en is terug ingetrokken bij haar ouders. Op dat moment was redelijk gefnuikt in haar emoties. Beetje het vertrouwen kwijt in relaties, veel emotioneel geïnvesteerd in het samenwonen en dat viel dan in duigen in elkaar.
Fast forward naar vandaag, we zijn nog niet zo heel lang samen (3+ maanden), al kennen we elkaar als meer dan een jaar. Een paar weken geleden hebben we aan elkaar moeten toegeven dat allebei stiekem denken aan samenwonen. Ik woon alleen op een appartementje (dat te klein is om me twee comfortabel te leven).
Dus: Al wat appartementjes opgezocht, al eens een meubelwinkel gedaan, al eens naar een appartement gereden. Verder blijft ze erg vaak bij mij slapen, omdat ze shiften doet op twee locaties voor haar werk... en omdat het leuker is samen te zijn. Ook dat gaat goed, vlot, zonder problemen, we vullen en voelen elkaar daar erg goed in aan.
Concreet moet ik nog tot mei 2014 in mijn appartement blijven en dat wil ik ook uitdoen, ook om financieel wat te sparen voor de verhuis. Drie jaar geleefd als een bachelor, moest enkel naar mezelf kijken, dus ja, you get the picture
Nu is ze een paar dagen terug bij haar ouders en gisteren liet ze verstaan dat ze toch moeite heeft haar thuis los te laten. Ze vreest heimwee en tegelijk vreest ze voor een herhaling zoals met haar ex. Ze wil graag samenwonen met me en zegt me dat dit enkel te maken heeft met het feit dat ze haar thuis moet kunnen loslaten. Haar ouders zijn nogal alternatief en dat vindt ze leuk en ze heeft er wat huisdieren waaraan ze gehecht is, etc.
Moet wel zeggen dat dit op me hangt, al probeer ik dat wat van me af te schudden. Ik was echt blij dat ze samenwonen òòk zag zitten, al had ik dat voor mezelf gehouden. De voorzichtige stapjes om dat wat af te tasten verliepen wonderbaarlijk goed. Nu heeft ze wat last van cold feet en ik heb er begrip voor, maar ik kon de teleurstelling niet verbergen.
Weet niet goed wat er mee aan te vangen.
In het verleden heeft ze kort samengewoond met haar ex, waarmee het fout is afgelopen. Ze is daar met redelijk wat problemen zelf vertrokken en is terug ingetrokken bij haar ouders. Op dat moment was redelijk gefnuikt in haar emoties. Beetje het vertrouwen kwijt in relaties, veel emotioneel geïnvesteerd in het samenwonen en dat viel dan in duigen in elkaar.
Fast forward naar vandaag, we zijn nog niet zo heel lang samen (3+ maanden), al kennen we elkaar als meer dan een jaar. Een paar weken geleden hebben we aan elkaar moeten toegeven dat allebei stiekem denken aan samenwonen. Ik woon alleen op een appartementje (dat te klein is om me twee comfortabel te leven).
Dus: Al wat appartementjes opgezocht, al eens een meubelwinkel gedaan, al eens naar een appartement gereden. Verder blijft ze erg vaak bij mij slapen, omdat ze shiften doet op twee locaties voor haar werk... en omdat het leuker is samen te zijn. Ook dat gaat goed, vlot, zonder problemen, we vullen en voelen elkaar daar erg goed in aan.
Concreet moet ik nog tot mei 2014 in mijn appartement blijven en dat wil ik ook uitdoen, ook om financieel wat te sparen voor de verhuis. Drie jaar geleefd als een bachelor, moest enkel naar mezelf kijken, dus ja, you get the picture
Nu is ze een paar dagen terug bij haar ouders en gisteren liet ze verstaan dat ze toch moeite heeft haar thuis los te laten. Ze vreest heimwee en tegelijk vreest ze voor een herhaling zoals met haar ex. Ze wil graag samenwonen met me en zegt me dat dit enkel te maken heeft met het feit dat ze haar thuis moet kunnen loslaten. Haar ouders zijn nogal alternatief en dat vindt ze leuk en ze heeft er wat huisdieren waaraan ze gehecht is, etc.
Moet wel zeggen dat dit op me hangt, al probeer ik dat wat van me af te schudden. Ik was echt blij dat ze samenwonen òòk zag zitten, al had ik dat voor mezelf gehouden. De voorzichtige stapjes om dat wat af te tasten verliepen wonderbaarlijk goed. Nu heeft ze wat last van cold feet en ik heb er begrip voor, maar ik kon de teleurstelling niet verbergen.
Weet niet goed wat er mee aan te vangen.
Timmeke
Legacy Member
Atomsk zei:Heb een fijne relatie met een meisje waarmee het geweldig goed gaat. Compatibel op alle vlakken, enfin, the works.
In het verleden heeft ze kort samengewoond met haar ex, waarmee het fout is afgelopen. Ze is daar met redelijk wat problemen zelf vertrokken en is terug ingetrokken bij haar ouders. Op dat moment was redelijk gefnuikt in haar emoties. Beetje het vertrouwen kwijt in relaties, veel emotioneel geïnvesteerd in het samenwonen en dat viel dan in duigen in elkaar.
Fast forward naar vandaag, we zijn nog niet zo heel lang samen (3+ maanden), al kennen we elkaar als meer dan een jaar. Een paar weken geleden hebben we aan elkaar moeten toegeven dat allebei stiekem denken aan samenwonen. Ik woon alleen op een appartementje (dat te klein is om me twee comfortabel te leven).
Dus: Al wat appartementjes opgezocht, al eens een meubelwinkel gedaan, al eens naar een appartement gereden. Verder blijft ze erg vaak bij mij slapen, omdat ze shiften doet op twee locaties voor haar werk... en omdat het leuker is samen te zijn. Ook dat gaat goed, vlot, zonder problemen, we vullen en voelen elkaar daar erg goed in aan.
Concreet moet ik nog tot mei 2014 in mijn appartement blijven en dat wil ik ook uitdoen, ook om financieel wat te sparen voor de verhuis. Drie jaar geleefd als een bachelor, moest enkel naar mezelf kijken, dus ja, you get the picture
Nu is ze een paar dagen terug bij haar ouders en gisteren liet ze verstaan dat ze toch moeite heeft haar thuis los te laten. Ze vreest heimwee en tegelijk vreest ze voor een herhaling zoals met haar ex. Ze wil graag samenwonen met me en zegt me dat dit enkel te maken heeft met het feit dat ze haar thuis moet kunnen loslaten. Haar ouders zijn nogal alternatief en dat vindt ze leuk en ze heeft er wat huisdieren waaraan ze gehecht is, etc.
Moet wel zeggen dat dit op me hangt, al probeer ik dat wat van me af te schudden. Ik was echt blij dat ze samenwonen òòk zag zitten, al had ik dat voor mezelf gehouden. De voorzichtige stapjes om dat wat af te tasten verliepen wonderbaarlijk goed. Nu heeft ze wat last van cold feet en ik heb er begrip voor, maar ik kon de teleurstelling niet verbergen.
Weet niet goed wat er mee aan te vangen.
Als je nog tot mei 2014 in uw huidig appartement blijft, zie ik niet direct het probleem.
Jij blijft daar en zij kan soms naar u komen, maar voor de rest blijft ze gewoon bij haar ouders wonen.
Tegen mei 2014 zijn we alweer een half jaar verder en kunt ge nog kijken.
TooChé
Legacy Member
Hoe moet ge eigenlijk diplomatisch antwoorden op de vraag of uw lief/vriendin/vrouw vraagt of het opvalt dat ze wat verdikt is?
"Schaaaat, ziet ge dat er kilootje bij is of niet?"
Ik kan daar niet op antwoorden zonder dat ik een scheldtirade krijg. Een antwoord als "Hoh, een beetje maar ik vind dat helemaal zo erg niet want kvind je nog steeds sexy" werkt dus niet
ad:
"Schaaaat, ziet ge dat er kilootje bij is of niet?"
Ik kan daar niet op antwoorden zonder dat ik een scheldtirade krijg. Een antwoord als "Hoh, een beetje maar ik vind dat helemaal zo erg niet want kvind je nog steeds sexy" werkt dus niet
ad:Timmeke
Legacy Member
TooChé zei:Hoe moet ge eigenlijk diplomatisch antwoorden op de vraag of uw lief/vriendin/vrouw vraagt of het opvalt dat ze wat verdikt is?
"Schaaaat, ziet ge dat er kilootje bij is of niet?"
Ik kan daar niet op antwoorden zonder dat ik een scheldtirade krijg. Een antwoord als "Hoh, een beetje maar ik vind dat helemaal zo erg niet want kvind je nog steeds sexy" werkt dus niet
Simpel: dat gaat niet
Ik vermoed dat je al geprobeerd hebt om te zeggen: verdikt? uh? ik zie niks
HelpYouFall
Legacy Member
TooChé zei:Hoe moet ge eigenlijk diplomatisch antwoorden op de vraag of uw lief/vriendin/vrouw vraagt of het opvalt dat ze wat verdikt is?
"Schaaaat, ziet ge dat er kilootje bij is of niet?"
Ik kan daar niet op antwoorden zonder dat ik een scheldtirade krijg. Een antwoord als "Hoh, een beetje maar ik vind dat helemaal zo erg niet want kvind je nog steeds sexy" werkt dus niet
Tuurlijk wel, als uw vriendin een normaal persoon is die haar persoonlijk geluk niet laat afhangen van al die belachelijke commercials en boekskespraat over 'de perfecte lijn' kan je dat gerust zeggen.
evisceration
Legacy Member
TooChé zei:Hoe moet ge eigenlijk diplomatisch antwoorden op de vraag of uw lief/vriendin/vrouw vraagt of het opvalt dat ze wat verdikt is?
"Schaaaat, ziet ge dat er kilootje bij is of niet?"
Ik kan daar niet op antwoorden zonder dat ik een scheldtirade krijg. Een antwoord als "Hoh, een beetje maar ik vind dat helemaal zo erg niet want kvind je nog steeds sexy" werkt dus niet
Ik denk als ge aar respecteert, ge het gewoon zegt zoals jij dat doet en als zij u respecteert, zegt ze wel merci om zo eerlijk te zijn, blij dat ik u nog heb blablabla...
Atomsk
Legacy Member
Het is niet het praktische wat me een beetje bezighoudt, daar is het rationeel gewoonweg niet opportuun tot mei 2014. Het is eerder dat ze plots minder enthousiast is. Ik begrijp het wel, zeker samen genomen met het feit dat ze met haar ex heeft afgezien. Maar ik vind het spijtig.Timmeke zei:
Ach ja, ik moest het eens geventileerd hebben, I guess. Het beste wat ik kan doen is haar de tijd en ruimte geven en ondertussen laten verstaan dat ik met haar een nieuwe thuis wil maken. Want dat wil ik echt ontzettend graag met haar.
Timmeke
Legacy Member
Atomsk zei:
Ik zou u toch aanraden u niet te veel druk te maken.
Haar reactie komt bij mij vrij normaal over.
1) haar verleden (misschien is ze te rap terug in een relatie gestapt? ik hoop voor u van niet)
2) ge zijt nog maar heel kort samen
3) jullie zijn (denk ik) veel te snel beginnen denken over samen wonen (beetje vooruitgelopen op de feiten). Al is dat normaal dat je daaraan denkt, maar jullie hebben echt al een aantal praktische stappen gezet en dat was misschien te snel.
4) iedereen twijfelt wel over. zoiets
Dat in het achterhoofd houdende + het feit dat het pas na mei 2014 kan, maakt voor mij duidelijk dat er op zich geen probleem is.
Trouwens: het feit dat je toch 2014 nog daar blijft wonen en het samenwonen er nog niet inzit voor direct, vind ik in deze situatie trouwens een voordeel. Dit geeft u nog tijd om rustig te wennen aan elkaar en aan het idee.
evisceration
Legacy Member
Atomsk zei:
Als je nog tot mei 2014 hebt, heeft zij ook nog tot dan om te beslissen (en ik wil je ook niet teleurstellen ofzo, maar wie weet ben je tegen dan niet meer samen). Als jullie dan nog bij elkaar zijn en jullie willen die stap zetten, ga je er inderdaad wel niet op 1-2-3 een beslissing over nemen. Ik ben ook recent alleen gaan wonen samen met 2 kameraden, maar dat was ook niet op 1-2-3 beslist of ik het effectief met hun ging doen.
Beste tip = ga eens samen op reis, huur een huisje daar voor een week en dan weet je dat direct. Dat is wat wij gedaan hebben en ik moet zeggen dat geeft u direct veel beter een beeld (ik denk dat dit voor haar eerder van toepassing is) hoe de andere persoon is en waaraan die meer waarde hecht.
evisceration
Legacy Member
Cadiuro zei:ja verdomme ik had gestuurd dat ze een uurtje later moest komen deze namiddag omdat ik ziek ben, maar in de rest van het gesprek heeft ze ergens verstaan da ze ni moest komen
that sucks bro, maar daarvoor kan je beter even bellen, kwestie van misverstanden te vermijden (en geloof mij, er kunnen zeer veel misverstanden ontstaan, aangezien je sarcasme/ironie/gevoel niet kan schrijven)
HelpYouFall
Legacy Member
Timmeke zei:
Zou kunnen, maar ik heb met vriendinnen altijd heel duidelijke communicatie gehad. Ik hou niet van zever 'omdat dit nu eenmaal zo hoort'. Als zij er specifiek achter vraagt en als TooChé er heel duidelijk bij zegt 'ik vind je nog steeds supersexy' enz en er volgt dan zo'n overdreven reactie... Ik ben best begripvol maar dramaqueens krijgen een resolute 'doe normaal.' Het is niet omdat de Flair, Libelle, brol tv programma's en romcoms u van die onnozele clichés door de strot proberen te rammen, dat ik er daarom in mee moet gaan. And you know what, mijn relaties zijn er alleen maar beter door geworden
Timmeke
Legacy Member
HelpYouFall zei:Zou kunnen, maar ik heb met vriendinnen altijd heel duidelijke communicatie gehad. Ik hou niet van zever 'omdat dit nu eenmaal zo hoort'. Als zij er specifiek achter vraagt en als TooChé er heel duidelijk bij zegt 'ik vind je nog steeds supersexy' enz en er volgt dan zo'n overdreven reactie... Ik ben best begripvol maar dramaqueens krijgen een resolute 'doe normaal.' Het is niet omdat de Flair, Libelle, brol tv programma's en romcoms u van die onnozele clichés door de strot proberen te rammen, dat ik er daarom in mee moet gaan. And you know what, mijn relaties zijn er alleen maar beter door geworden
Geef u groot gelijk. Ik denk ook zo, maar je weet zoiets niet altijd op voorhand.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.