Bananarama
Legacy Member
Mus86 zei:Als vrouw moet je daar toch niet over liegen. Kan ook zijn dat je met beide voeten op de grond staat wat betreft dat trouwen en voor altijd zekerheid hebben (zij het dan door wat miserie te hebben gehad).
Kan goed zijn dat als ik mijn prins vind ik ook weer zit te dagdromen over een lang wit kleed, maar tot dan maak ik mezelf even niets wijs
Het blijft m.a.w. een terugkerende gedachte, intervallen terzijde
En idd, het kan natuurlijk altijd mislopen. Ik ben dan ook niet voor "trouwen om te trouwen". Je moet er echt zeker genoeg van zijn (100% natuurlijk onmogelijk, we blijven tenslotte mensen, maar dat wil niet zeggen dat je de zekerheidslat daarom niet zo hoog mogelijk moet leggen) en dat kun je pas weten (imo) na ettelijke jaren. Pas dan kun je een redelijk onderbouwde inschatting maken of het gaat lukken of niet, maar daarvoor, tja... De liefde mag nog zo groot zijn, na amper x maanden of een jaartje heb je gewoon niet genoeg ervaringen om je beslissing ergens degelijk op te kunnen baseren.
...). Het is gewoon een soort van ultieme bevestiging tov jezelf als koppel en tov de buitenwereld; "hij/zij en niemand anders". Maar voor mij hoeft dat dus niet per se d.m.v. een feest, het is voornamelijk de ceremonie die telt IMO. Een groot feest zou zelfs wat afbreuk doen aan het hele gebeuren, vind ik. Gewoon een mooie, memorabele dag, gevolgd door een gezellig etentje met de familie en de beste vrienden, dat moet het zijn voor mij 
