Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 23

Preske zei:

nogmaals, ik zeg geen luide muziek op.



Juist. En dat is niet meer dan normaal vind ik. Ik mag het misschien niet leuk vinden, maar zolang ik hier woon moet en zal ik respect hebben voor hun regels.

Klik om te vergroten...

Zelfde situatie, hoewel ik eigenlijk niet echt te klagen heb.

C-lientje zei:

Dat is nou toch ook niet bepaald een kenteken van volwassenheid eh. Zo'n simpel regeltje.


(Sorry, ik ben leerkrachte Nederlands, noem het beroepsmisvorming )

Klik om te vergroten...

Hoi leerkracht (leerkrachte bestaat niet) Nederlands, een kenteken dat is de nummerplaat op een voertuig.
Het woord dat jij zoekt is waarschijnlijk kenmerk.

Groetjes.

Gonzo zei:

Nie om lastig te doen of de lul uit te hangen (ik ken uw toestand nie echt) maar kunt ge dan écht geen enkele vorm van werk doen ipv op een uitkering te leven? Zal toch de enige manier zijn om te krijgen wat ge wilt, vrees ik.

Klik om te vergroten...

Dozekes plooien in de beschutte werkplaats?

Ik heb geen diploma (buiten gezet uit school). Buiten de rugklachten en andere neurologische kwaaltjes heb ik ook nog spastische darmen. Mensen met crohn hebben het al zo moeilijk om werk te vinden/houden. Werkgevers staan al zeker niet te springen om iemand aan te nemen zonder kwalificaties en met zware medische problemen.

De Shövve zei:

Hoi leerkracht (leerkrachte bestaat niet) Nederlands, een kenteken dat is de nummerplaat op een voertuig.
Het woord dat jij zoekt is waarschijnlijk kenmerk.

Groetjes.

Klik om te vergroten...

Toch niet
http://www.encyclo.nl/begrip/Kenteken

Jawel hoor, kenteken is de nummerplaat op een voertuig
Ik zal het anders morgen eens vragen aan mijn burgemeesteres (KNIPOOG KNIPOOG)

Preske zei:

Mensen met crohn hebben het al zo moeilijk om werk te vinden/houden. Werkgevers staan al zeker niet te springen om iemand aan te nemen zonder kwalificaties en met zware medische problemen.

Klik om te vergroten...

Sinds 2008, en voor mijn huidige job 3 jobs gedaan waar ik telkens uitviel. Tijd aan 50% gewerkt om terug een job te kunnen vinden waar ik wel fulltime kon presteren (omdat ik ook financieel onafhankelijk wilde zijn). Ondertussen werk ik eindelijk terug een jaar fulltime en dat terwijl sommige dokters zeiden dat dat voor mij geen optie meer was. Dus met wat geluk, zoekwerk en doorzettingsvermogen kunnen mensen met crohn ook wel een job vinden/houden . Dus spastische darmen mag geen belemmering zijn om u aan te nemen of niet, je hoeft dat buiten U rugproblematiek toch ook niet te zeggen?
Maat terug naar de liefde zeker?

Joeshoe zei:

Als je single bent en veel vrijheid hebt thuis, waarom zou je dan persé alleen moeten gaan wonen? Je kan thuis evengoed zelfstandig en volwassen zijn, daar heb je echt geen eigen woonst voor nodig. Dat automatisch als afknapper gaan beschouwen vind ik nogal oppervlakkig.

Klik om te vergroten...

Omdat ge vrouwen moet ontvangen bij uw thuis. Zo simpel is het. Er zijn vrouwen die het niet of minder kan schelen maar het is nooit een voordeel he. Zo van die kerels die jaren lang thuis blijven wonen omdat huren 'weggegooid geld' is, ik snap dat niet. Dat ge dat een tijd doet na uw studies of dat ge er omwille van omstandigheden terug in sukkelt na een breuk, daar kan niemand iets aan doen, als ge dat uitlegt aan een vrouw dan zal die dat ook wel begrijpen maar liever hebben ze toch een onafhankelijk iemand die op eigen benen staat, net zoals dat omgekeerd ook het geval is.

lynnson83 zei:

Alleen wonen is bijna onbetaalbaar geworden, Eigenlijk zou de staat eens wa meer moeite mogen doen voor mensen in zijn situatie en ook jongeren die er alleen voor staan


Sent from my iPhone using Tapatalk - now Free

Klik om te vergroten...

Ik sta er ook alleen voor en dat gaat prima.

In veel culturen is het doodnormaal dat mensen zelfs tot over hun dertigste nog thuiswonen.

mama hotel is baws, en geen probleem om griete naartoe te brengen. \o>

Emiel Goelen zei:

Omdat ge vrouwen moet ontvangen bij uw thuis. Zo simpel is het. Er zijn vrouwen die het niet of minder kan schelen maar het is nooit een voordeel he. Zo van die kerels die jaren lang thuis blijven wonen omdat huren 'weggegooid geld' is, ik snap dat niet. Dat ge dat een tijd doet na uw studies of dat ge er omwille van omstandigheden terug in sukkelt na een breuk, daar kan niemand iets aan doen, als ge dat uitlegt aan een vrouw dan zal die dat ook wel begrijpen maar liever hebben ze toch een onafhankelijk iemand die op eigen benen staat, net zoals dat omgekeerd ook het geval is.

Klik om te vergroten...

De uitspraak "vrouwen thuis ontvangen" is wel heel breed genomen maar iemand (30ger) die door omstandigheden nog steeds of terug bij zijn ouders woont hoeft het ontvangen van vrouwen niet meteen als probleem te zien.
Ik spreek hier puur voor mezelf maar voor mij zou dat nooit een belemmering zijn. Als je beide een flink eind in de 20 bent hoef je niet giechelend in zijn kamer te zitten flikflooien maar dan kom je gewoon ( als je welkom bent uiteraard) gezellig bij zijn ouders zitten en ga je achteraf "slapen".

Intiem wezen kan perfect zolang je niet de hele buurt bij elkaar gaat gillen. Wil je meer "quality time" met elkaar doorbrengen dan boek je een weekendje ergens waar je de opgelopen schade eventueel kunt wegwerken. Creatief zijn is de boodschap op voorwaarde dat het een tijdelijke situatie is door omstandigheden.


Ben het voor de rest volledig met je eens.

Preske zei:

Nee maar leuk is anders. Iemand leren kennen is niet echt voor de hand liggend. Er is nog altijd een immens sociaal stigma op mensen die op bepaalde leeftijd thuis wonen. En ook op mensen met een handicap. Als ge dan beiden hebt...

Van mensen die thuis wonen wordt soms (terecht) gedacht dat het mama's kindjes zijn, dat ze geen verantwoordelijksheidszin hebben, dat ze te arm zijn om op eigen benen te staan. etc etc. Als ge dan ook nog eens zegt dat ge een handicap hebt, bezien ze u alsof ge een mentale stoornis hebt.

Ik zou het begot ni uitgelegd krijgen aan iemand die ik zie zitten dat ik nog thuis woon om die reden.

Klik om te vergroten...

Nee lijkt me idd niet eenvoudig. Iemand die niet begrijpt dat je om die reden nog steeds thuis woont is jou niet waard, zo eenvoudig is dat alleen is het besef soms pijnlijk.

Mijn ouders laten mij redelijk vrij, en ze hebben maar weinig last van mij aangezien ik altijd op mijn kamer zit .

Maar ik zou graag iets van "mij" willen hebben. Iets waar ik met een gerust hart gans de dag lawaai mag maken (bij wijze van spreken) zonder dat ik iemand stoor.

Klik om te vergroten...

Begrijp je volledig. Zoals in de zomer als het bloedheet is enkel in je bh en shortje rondlopen enzeu...

Ideaal gezien zou ik een soort van co-wonen moeten kunnen doen. Een eigen huis in/naast een huis hebben zodanig dat ik niemand stoor, ik zelfstandig kan wonen maar dat als ik ooit hulp nodig heb (of zij) er maar door een deur hoeft gegaan worden.

Een kangoeroe-woning is anders, want dan zouden mijn ouders eigenaar zijn van de 2de woning en dat is het omgekeerde van wat ik wil.

Klik om te vergroten...

Ik weet niet wat de mogelijkheden zijn wat co-wonen zijn maar heb je dat dan nog nooit overwogen of erachter geïnformeerd?
Maar ja, ook hier zul je altijd rekening moeten houden met...Zoals ik dat nu ook moet doen met mijn buren maar das toch wat anders dan bij iemand (je ouders) inwonen.

Ik woon alleen tussen de drugsdealers en jeugdcriminelen, cause I'm hard as nails. Vrouwen komen daar spontaan van klaar.





:')

Mus86 zei:

Sinds 2008, en voor mijn huidige job 3 jobs gedaan waar ik telkens uitviel. Tijd aan 50% gewerkt om terug een job te kunnen vinden waar ik wel fulltime kon presteren (omdat ik ook financieel onafhankelijk wilde zijn). Ondertussen werk ik eindelijk terug een jaar fulltime en dat terwijl sommige dokters zeiden dat dat voor mij geen optie meer was. Dus met wat geluk, zoekwerk en doorzettingsvermogen kunnen mensen met crohn ook wel een job vinden/houden . Dus spastische darmen mag geen belemmering zijn om u aan te nemen of niet, je hoeft dat buiten U rugproblematiek toch ook niet te zeggen?
Maat terug naar de liefde zeker?

Klik om te vergroten...

er zijn dagen dat ik gedurend op wc zit, een baas zal dat niet leuk vinden. Dat put mij nog meer uit en zodoende krijg ik nog meer last van mijn rug. Ik word daar lastig van, ik maak mij zenuwachtig en dat heeft dan ook weer een effect op m'n darmen, etc etc. Vicieuze cirkel

Tesliem zei:

Ik spreek hier puur voor mezelf maar voor mij zou dat nooit een belemmering zijn. Als je beide een flink eind in de 20 bent hoef je niet giechelend in zijn kamer te zitten flikflooien maar dan kom je gewoon ( als je welkom bent uiteraard) gezellig bij zijn ouders zitten en ga je achteraf "slapen".

Klik om te vergroten...

Dat is goed voor even, maar dan gaat het al snel over gaan tot altijd bij haar thuis zitten. En dat is misschien ook wel goed voor even maar na een tijd zal die zich misschien gebruikt voelen.

Ik weet niet wat de mogelijkheden zijn wat co-wonen zijn maar heb je dat dan nog nooit overwogen of erachter geïnformeerd?
Maar ja, ook hier zul je altijd rekening moeten houden met...Zoals ik dat nu ook moet doen met mijn buren maar das toch wat anders dan bij iemand (je ouders) inwonen.

Klik om te vergroten...

Co-wonen is hier in belgie eigenlijk amper gekend. co-wonen zijn aparte huizen, maar met gemeenschappelijke plaatsen (bv, de berging, wasplaats etc.) Het was hier zelfs voorzien om hier nog een huis naast te bouwen (2 bouwgronden) maar de stad heeft hier stoten uitgehaald en nu is dat hier niet meer mogelijk.

Als 26-jarige man woon ik trouwens ook alleen 
Maar na de breuk met la ex heb ik wel een 3-tal maand bij mn ouders gewoond. En echt op hotel geleefd.
Uiteindelijk deed dit wel deugd, om even op mijn positieven te kunnen komen, maar na eindje was de drang om opnieuw voor een eigen stek te zorgen groot!
Doordat la ex en ik getrouwd waren/zijn dien ik te wachten vooraleer mijn lening te laten kunnen schrijven tot het moment we officieel gescheiden zijn.
Overmorgen komen we de laatste keer voor, en dan nog een maandje en een half geduld en ben ik officieel de trotse eigenaar van mijn nieuwe stek 

Door creatief om te springen met alles, heb ik toch mijn appartement kunnen kopen. Hoe dan? Ik vroeg aan de verkoper of men gebruik maakte van een overbruggingskrediet.
Dit was het geval, dus had ik al een beetje geluk. Nadat ik mijn situatie heb uitgelegd stelde ik voor om tot de tijd dat ik officieel eigenaar wordt, hun overbruggingskrediet op mij te nemen en verder af te betalen. Dit hebben ze aanvaard.

Natuurlijk had ik liever een huis zoals we gehad hebben; 2 garages, 2 badkamers etc… Maar ik leef nog veel te graag  ik ga graag eens gaan eten, iets gaan drinken met vrienden.
Dus heb ik een bescheidener woning gekocht. Maar kan ik opnieuw genieten van het leven.

Alleen wonen als vrijgezel is perfect doenbaar me dunkt. Enkel mag je niet verlangen dat je meteen zal kunnen bouwen bij wijze van spreken.
Ik ben tevreden met wat ik heb, en met het feit dat ik op het einde van de maand geen droge boterhammen met water moet eten.
Maar in de huidig verwachtingspatroon dat gecreëerd wordt ligt dit helaas voor de meesten niet meer voor de hand.

Kevio zei:

Alleen wonen als vrijgezel is perfect doenbaar me dunkt. Enkel mag je niet verlangen dat je meteen zal kunnen bouwen bij wijze van spreken.
Ik ben tevreden met wat ik heb, en met het feit dat ik op het einde van de maand geen droge boterhammen met water moet eten.
Maar in de huidig verwachtingspatroon dat gecreëerd wordt ligt dit helaas voor de meesten niet meer voor de hand.

Klik om te vergroten...

Awel daar wringt het schoentje nu juist. Een twintiger die pas werkt en (nog) geen huis kan kopen moet dan maar stoppen met dromen en moét dus maar gaan huren? En veronderstel in dat geval dat je maandelijks gemiddeld 1250 euro aan alle kosten kwijt bent, dan mag je verder al geen tegenslag meer hebben of je kunt letterlijk NIKS meer opzij zetten. Huurgeld is geld dat je nooit meer terugziet en waar je nooit meer beroep op kunt doen. En geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om de rest van mijn leven te gaan huren, gewoon omdat de "maatschappij" van mij verwacht dat ik op mijn leeftijd op eigen benen kan staan.

Behalve het feit dat ik ooit een eigen huis wil kopen, ligt mijn verwachtingspatroon trouwens onder dat van de gemiddelde mens denk ik. Ik koop nooit of zelden broeken of schoenen van € 100, kan mij content stellen met een simpel bord patatten met worst, probeer zuinig om te gaan met energie en water en ik rij in een auto van 12 jaar oud die geen drol meer waard is. Als ik eens op stap ga kom ik meestal ook toe met € 10 op een avond.

Met mijn spaargeld zou ik de notariskosten en het schrijfgeld van een normale woning kunnen betalen denk ik. Ze zullen dus nogal gaan lachen als ik nu bij de banken ga aankloppen voor een lening.

Ik ben een twintiger met nog niet zo heel veel werkervaring
Huren doe ik niet, mijn woning heb ik gekocht. Uiteraard heb ik er zelf wel nog wat werk aan gehad. Want kant en klaar is bijna niet betaalbaar voor een alleenstaande.

Qua werken, ik werk een fulltime en weekendwerk. Komt uit op zo'n 2500 netto/maand.
eigen inbreng: 46K
afbetaling op 30 jaar: +/- 650 euro / maand.

Zonder mijn weekends ging het niet lukken, ik heb er dus extra voor gewerkt.
Een inspanning is uiteraard vereist.

Sinds vrijdag na twee jaar en 3 maanden terug single.
Gemengde gevoelens bij, we hebben het onderling beslist.
We zien elkaar nog ontzettend graag maar hebben beide het gevoel dat we geen tijd kunnen maken voor elkaar en daardoor gefrustreerd rondlopen. Soms denk ik: "waren we elkaar maar wat later tegengekomen dan op 16 en 18 jarige leeftijd."

Verstuurd vanaf mijn GT-I8190 met Tapatalk 4

Emiel Goelen zei:

liever hebben ze toch een onafhankelijk iemand die op eigen benen staat, net zoals dat omgekeerd ook het geval is.

Klik om te vergroten...

Dat soort oppervlakkige vrouwen zal wel rap van gedacht veranderen als ze de centjes op de spaarrekening zien

Lolplayer zei:

Dat soort oppervlakkige vrouwen zal wel rap van gedacht veranderen als ze de centjes op de spaarrekening zien

Klik om te vergroten...

Dat ander soort oppervlakkige vrouwen waarvan de ogen enkel gaan fonkelen bij de aanblik van jouw centjes ben je ook beter kwijt dan rijk hoor .

In mijn ogen is een man die ervoor zorgt dat hij na een tegenslag er zelf terug bovenop kruipt ook aantrekkelijk. Als vrouw voel je je dan veilig, denk ik dat de juiste woordkeuze is..

Maar zoals ik al schreef hangt dat voor een stuk ook samen met de leeftijd. Iemand van bijv 23jaar dat studeert of iemand pas op de arbeidsmarkt vind ik ok dat die nog thuis wonen.

Enfin het blijft zwart wit en ik heb niet het gevoel dat ik iemand wil overtuigen van mijn gelijk .

Kevio, fijn dat je binnenkort terug op eigen benen staat!

ThomasC zei:

Sinds vrijdag na twee jaar en 3 maanden terug single.
Gemengde gevoelens bij, we hebben het onderling beslist.
We zien elkaar nog ontzettend graag maar hebben beide het gevoel dat we geen tijd kunnen maken voor elkaar en daardoor gefrustreerd rondlopen. Soms denk ik: "waren we elkaar maar wat later tegengekomen dan op 16 en 18 jarige leeftijd."

Verstuurd vanaf mijn GT-I8190 met Tapatalk 4

Klik om te vergroten...

Soms is het idd beter als je ziet dat het gewoon niet meer gaat. Mss kruisen jullie paden elkaar weer op een later tijdstip?

Verstuurd van mijn GT-I9100 met Tapatalk