Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 23
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
lantaarnpaal
Legacy Member
Cpt. Kablammo zei:
blijven pushen als em er niet ingaat
NegatiefKarma zei:
Hebt ge al gevraagd of er wederzijdse gevoelens zijn? Sommige mensen laten dat niet merken he.
Gisteren ook een of andere retard tegen 2 meisjes horen klagen dat hij constant in de friendzone belandt
Zo gaat die kerel natuurlijk wel aan een lief geraken hoor
Nesjamag
Legacy Member
Gans het "mannen mogen geen verlangen naar liefde/relaties hebben" is bs.
Ge moet maar lucky zijn dat er iets hormonaal een ander en uzelf aantrekt op het juiste moment en dan gaat iedereen toch blind zijn. Eens in een relatie krijgt iedereen toch een gigantische zelfvertrouwen boost en verdwijnt de "zieligheid".
Meeste mensen voelen zich gewoon niet goed bij het idee dat hun lief ooit ook zielig was en nood aan iemand had. En als ze dat horen van hun lief dan is dat toch zo lief omdat ze romantisch ingesteld zijn.
Allemaal zever.
Ge moogt gerust zielig zijn, dat gaat niet echt iets veranderen aan u kansen iemand te vinden. Zorg dat ge een vrij mens zijt en u voelt en toont zoals ge wilt, hoe dat ook is. Als andere mensen daar problemen mee hebben, who cares.
Niemand is perfect, het is dwaas iemand scheef te bekijken als ze hun keer minder voelen of niet van hun beste kant tonen.
Ge moet maar lucky zijn dat er iets hormonaal een ander en uzelf aantrekt op het juiste moment en dan gaat iedereen toch blind zijn. Eens in een relatie krijgt iedereen toch een gigantische zelfvertrouwen boost en verdwijnt de "zieligheid".
Meeste mensen voelen zich gewoon niet goed bij het idee dat hun lief ooit ook zielig was en nood aan iemand had. En als ze dat horen van hun lief dan is dat toch zo lief omdat ze romantisch ingesteld zijn.
Allemaal zever.
Ge moogt gerust zielig zijn, dat gaat niet echt iets veranderen aan u kansen iemand te vinden. Zorg dat ge een vrij mens zijt en u voelt en toont zoals ge wilt, hoe dat ook is. Als andere mensen daar problemen mee hebben, who cares.
Niemand is perfect, het is dwaas iemand scheef te bekijken als ze hun keer minder voelen of niet van hun beste kant tonen.
BlazeMusic
Legacy Member
Ken anders toch veel mannen (of jongens) die het elke seconde van de dag over dat "grote gat in hun leven" moeten hebben en om de 10 zinnen vragen: "denkt ge echt dat ik iemand zal krijgen?". Een beetje down zijn af en toe: fine, zullen we allemaal wel eens hebben. Maar constant in dweil-modus rondlopen gaat ook een averechts effect hebben. Als ge constant de indruk geeft dat uw leven pas zin zal hebben met een lief, hoeveel druk legt ge daarmee dan op een potentiële partner? En wat als de relatie minder zou gaan, zou ge er dan bij blijven uit schrik dat die in een zware depressie gaat sukkelen...?Nesjamag zei:
Klopt, hierin moet ik u bijstaan, iedereen heeft zo wel eens zijn mindere momentjes. Maar zo'n mensen herpakken zich, of gaan zich met iets anders bezig houden. Maar de jongen/man die altijd zo is, moet niet verbaasd zijn dan hij inderdaad vreemde blikken krijgt...
FleXe
Legacy Member
Ik ben 26, vrijgezel en daardoor nog altijd thuiswonend. Dat legt enige druk op mijn schouders en wekt regelmatig jaloezie op t.o.v. de koppeltjes rondom mij die beginnen te trouwen, bouwen en er gelukkig uitzien samen. De laatste tijd vraag ik mij echter vaak af of die jaloezie niet eerder op dat financiële gericht is. Als alleenstaande lijkt het mij namelijk gewoonweg onmogelijk om een zelfstandig leven te leiden zonder grote opofferingen te maken op financieel vlak. Toch niet als je maar één (gemiddeld betaalde) job als inkomen hebt.
Bovendien zie ik ook veel koppeltjes uit elkaar gaan, wat mij dan ook doet beseffen dat ik blij mag zijn dat ik al die kopzorgen niet heb die daarmee gepaard gaan.
Uiteraard laat ik bij mijn vrienden wel eens voelen dat ik ook wel nood heb aan "affectie" en dat ik het mis om een relatie met iemand te hebben. Daarom beschouw ik mijzelf nog niet als zielig. Tussen mijn 16e en mijn 20e was ik eigenlijk aldoor verliefd en zelden langer dan een paar maanden vrijgezel. De laatste jaren daarentegen ben ik eigenlijk terug in mijn schelp gekropen en spreek ik zelden nog iemand aan. Op Facebook heb ik een tijdje geleden een honderdtal mensen uit mijn vriendenlijst gegooid aangezien dat mensen waren waar ik zelden of nooit nog contact mee had. Vaak denk ik dat zo'n gedrag mij nog eens in de eenzaamheid gaat jagen, maar de gedachte aan de energie die ik al verspild heb aan sommige mensen die het niet verdienden zorgt ervoor dat het rationele het bij mij van het emotionele wint. Wellicht is dat mijn grootste probleem. Het vervelende is dat het als man niet zo eenvoudig is om zulke bedenkingen met anderen te delen. Wanneer ik bijvoorbeeld als enige vrijgezel tussen een paar bevriende koppeltjes zit probeer ik die ongemakkelijkheid ook altijd wat te negeren.
Uiteindelijk ben ik ervan overtuigd dat een mens inderdaad niet gemaakt is om alleen te zijn. Ik geloof ook niet in "de ware" (met de ene persoon klikt het gewoon beter dan met de andere imo) en ik geloof er nog minder in dat zo'n dingen gebeuren "wanneer je 't het minste verwacht". Maar sommige dingen kan/mag je gewoon niet forceren. Een goede eerste stap naar een nieuwe relatie in mijn geval zou zijn om vaker weg te gaan, maar dan ben je er eigenlijk al te bewust mee bezig a.k.a. het aan 't forceren vind ik.
Bovendien zie ik ook veel koppeltjes uit elkaar gaan, wat mij dan ook doet beseffen dat ik blij mag zijn dat ik al die kopzorgen niet heb die daarmee gepaard gaan.
Uiteraard laat ik bij mijn vrienden wel eens voelen dat ik ook wel nood heb aan "affectie" en dat ik het mis om een relatie met iemand te hebben. Daarom beschouw ik mijzelf nog niet als zielig. Tussen mijn 16e en mijn 20e was ik eigenlijk aldoor verliefd en zelden langer dan een paar maanden vrijgezel. De laatste jaren daarentegen ben ik eigenlijk terug in mijn schelp gekropen en spreek ik zelden nog iemand aan. Op Facebook heb ik een tijdje geleden een honderdtal mensen uit mijn vriendenlijst gegooid aangezien dat mensen waren waar ik zelden of nooit nog contact mee had. Vaak denk ik dat zo'n gedrag mij nog eens in de eenzaamheid gaat jagen, maar de gedachte aan de energie die ik al verspild heb aan sommige mensen die het niet verdienden zorgt ervoor dat het rationele het bij mij van het emotionele wint. Wellicht is dat mijn grootste probleem. Het vervelende is dat het als man niet zo eenvoudig is om zulke bedenkingen met anderen te delen. Wanneer ik bijvoorbeeld als enige vrijgezel tussen een paar bevriende koppeltjes zit probeer ik die ongemakkelijkheid ook altijd wat te negeren.
Uiteindelijk ben ik ervan overtuigd dat een mens inderdaad niet gemaakt is om alleen te zijn. Ik geloof ook niet in "de ware" (met de ene persoon klikt het gewoon beter dan met de andere imo) en ik geloof er nog minder in dat zo'n dingen gebeuren "wanneer je 't het minste verwacht". Maar sommige dingen kan/mag je gewoon niet forceren. Een goede eerste stap naar een nieuwe relatie in mijn geval zou zijn om vaker weg te gaan, maar dan ben je er eigenlijk al te bewust mee bezig a.k.a. het aan 't forceren vind ik.
lantaarnpaal
Legacy Member
Cadiuro zei:
tss, in uw beginfase al ruzie maken. Ik zou het uitmaken als ik u was hoor
ge wou relatieadvies, nu krijgt ge het ::
::Levitation zei:
ze 'zien' er gelukkig uit, wilt niet altijd zeggen dat dat ook is. Zo bouwen lijkt mij anders ook wel een redelijk zware financiële opgave
ge kunt gaan coloceren? (samenwonen met andere mensen)
SilentSpring
Legacy Member
Ik zit hier in dezelfde situatie als u, maar ik ben een jaartje jonger (en dat stuk tussen uw 16e en 20e heb ik niet gehadLevitation zei:
).Als ik al denk van "had ik maar een vriendin" is't vooral ook als ik naar huizen kijk.
Dingen die perfect haalbaar zijn met 2, ook gezien ik al vrij veel gespaard heb, maar die alleen niet haalbaar zijn.
Voor de rest mis ik dat feitelijk niet, ik ben altijd single geweest dus ik zou toch serieus moeten wennen aan het feit dat ik opeens niet meer enkel aan mezelf moet denken.
Nu lees ik vb. 's avonds in de zetel op't gemak m'n gazet enzo, dan zou dat vertrekken zijn naar de vriendin zoals bij m'n broer het geval is. M'n luie avonden zouden er dus direct totaal anders uitzien vermoed ik.
Als ik zie hoe hij met momenten aan z'n vriendin plakt en dat gedoe met schat hier en schat ginder ben ik eigenlijk zelfs blij dat ik single ben
Moest ik natuurlijk iemand tegenkomen waarmee het perfect klikt, da's iets anders
FleXe
Legacy Member
lantaarnpaal zei:
Klopt. Vaak vraag ik mij van bepaalde mensen ook af waarom ze in godsnaam samen blijven. Dan blijkt dat financiële aspect vaak het enige correcte antwoord te zijn. Zo ging het ook met mijn ouders, die een half jaar geleden na jarenlang ongelukkig onder één dak samen te blijven wonen, eindelijk zijn gescheiden.
Wellicht heb ik daardoor ook een vertekend beeld geschetst. Dat maatschappelijk aanvaardbare en correcte beeld van huisje, tuintje, kindje is in mijn ogen slechts een illusie.
lantaarnpaal zei:
Ja ik heb de indruk dat dat in Amerika bv. wel vaker gedaan wordt. (Denk maar aan al die sitcoms, zoals The Big Bang Theory bijvoorbeeld.) Probleem is dat er nog maar één persoon in mijn vriendenkring is (kameraad die ik al sinds de kleuterschool ken) die ook nog vrijgezel is.
We hebben het daar wel al vaker over gehad, maar ik vrees dat dat snel zou botsen en de vriendschap niet ten goede zou komen.
SilentSpring zei:Nu lees ik vb. 's avonds in de zetel op't gemak m'n gazet enzo, dan zou dat vertrekken zijn naar de vriendin zoals bij m'n broer het geval is. M'n luie avonden zouden er dus direct totaal anders uitzien vermoed ik.
Als ik zie hoe hij met momenten aan z'n vriendin plakt en dat gedoe met schat hier en schat ginder ben ik eigenlijk zelfs blij dat ik single ben
Moest ik natuurlijk iemand tegenkomen waarmee het perfect klikt, da's iets anders
Haha ja, idem hier. Ik heb mijn eigen "man cave" om het zo maar te noemen, waar ik de series/films/tv programma's kijk die ik wil, games speel die ik wil en dit wanneer en hoe lang ik maar wil. 't Is maar iets kleins eigenlijk, maar ik herinner mij nog goed hoezeer ik dat soms kon missen toen ik in een relatie zat. Maar dat lag waarschijnlijk ook aan het feit dat die meisjes vaak totaal niet bij mij pasten.
Nesjamag
Legacy Member
BlazeMusic zei:
Ik kan moeilijk geloven dat die daar echt altijd mee bezig zijn. Anders is het jammer voor hen natuurlijk en zouden ze mss een hobby of zo moeten vinden in plaats van hele tijd in depressie te leven.
Mss hebt ge pech dat telkens ge ze tegenkomt ze daarover bezig zijn.
Ik vind het totaal ok om als man verlangens naar affectie en liefde te hebben en daar zelfs over te spreken. Mensen die dat afstotelijk vinden daar gaat ge wellicht toch geen goeie relatie of vriendschap mee hebben en die kunt ge zo wegfilteren.
Oh en dat nog thuiswonen bij ouders, dat moogt ge vrij rechtuit zeggen aan vrouwen en moogt ge gerust over zeggen hoe een luxe/gemak dat is. Dat vermindert u kansen totaal niet, zolang ge er maar careless rechtuit over zijt en u niets aantrekt over het imago van mensen die nog thuis wonen.
Vindt iemand zich te goed om kansen te geven aan iemand die nog bij hun ouders woont ... move on naar iemand zich niet meet aan status en imago en u liever als persoon wil leren kennen, zoals ge echt zelf zijt.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.