Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 22

Alles is gezegd geweest wat moest gezegd zijn. Dat van die familie hadden we soms een ruzie over want ik moest maar 'Russisch' leren spreken. Nuja ik kon de basis een beetje maar om een hele taal te leren...
En ja die sleur heb ik zelf in handen, maar we kwamen er niet uit ...

gumball4000 zei:

Onverwacht gaat eigenlijk moeilijk, ze wonen 150km (Frankrijk) van mekaar . Moest het nu 5km zijn ofzo, dan ging dat idd nog .
Maar mn vriendin wordt enkel aanvaard door de kant van mijn vader (oma, nicht, oom,..).
Thuis is ze niet welkom (door iets dat in het begin van de relatie is gebeurd ==> ze werd zonder reden het zwarte schaap voor mijn ma. Mn pa volgde maar, maar dacht er het zijne over)
Dus thuis is ze ook ni geweest..=/. En mn ma gebruikt(e) haar eigenlijk als chantagemiddel. "ja we hebben ruzie, ze moet nooit komen"..en dan een week later "als ge een goe rapport hebt, mag ze komen"...en dan benk er door en ist van "Kheb da nooit gezegd, ze komt pas als ge uw diploma hebt".. echt zo super kinderachtig.
We zijn nu inmiddels 3 jaar verder en die "drukkingsmidddelen" werken al lang niet meer

M'n ma is ook enig kind en heeft zich ook altijd zo gedragen, zelfs in de relatie met mijn vader.. ik neem nu maar een stom voorbeeld. Mn pa vraagt welk dessert we wille eet: pakweg Yohurt of koeken...maar het is maar 1 van de 2 voor ons allen. Mn broer, pa en ikzelf zegge vb "koeke", maar zij yoghurt==> Het wordt yoghurt..
Mn pa zegt iets tegen haar..zo verloopt het gesprek
==> pa "zeg, mn collega opt werk"...(zin nieens afgemaakt)
ma onderbreekt em gewoon direct "Zeg khad weer wa voor in de winkel zenne"..

Last but not least zei mn ma vroeger vaak zaken tegen mij gelijk "kheb u nooit als kind gewild" of "khoop da ge na uw diploma nimeer verder studeert, kwil u na uw studies nimeer zien", echt gewoon zoiets zegge om me te kwetsen..
En als ik dan gewoon haar neus op de feiten druk (ni persé over haar opmerkingen, maar int algemeen) is het van "zeg, waarom doet ge zo tege mij? Kheb u toch nooit iets misdaan", terwijl ik gewoon een feit vertel..

Dit weekend hadden we effe een meningsverschil en plots kwam zei af met "uw Marina moet nimmer afkomen ze!", maar mn vriendin kwam dus totaal niet ter sprake gedurende da meningsverschil, ma ze zei da dus gewoon om me op een gevoelig punt te raken.
Deze keer heb ik me ni late doen, omdak haar gezever grondig beu werd (eerst de opmerking da ze me ni wou, dan zegge da ze me later nimeer wou zien en dan mn vriendin er zonder reden bij betrekke en haar nieens bij haar voornaam noemen, maar gewoon "marina" noemen) waardoor ik gewoon antwoordde: "Ma ik denk ni da ze na 3 jaar u ni gezien te hebben, plots zin zal hebbe om uw mottige kop te zien ze".. ==> Ze praat al 2 dage nimeer tege mij en ze begon op da moment te wene.
Sorry ze, ma moet ik me dan altijd respectvol opstelle als ze constant op mn kop kakt?

Sorry het moest er gewoon even uit..

Klik om te vergroten...

Holy shit! Je ma is een EXACTE kopie van mijn ma. Enigste verschil is dat mijn ma niet enig kind is.

Ik denk dat uw moeder depressief is.

Proto zei:

Ik denk dat uw moeder depressief is.

Klik om te vergroten...

Dan nog is het geen excuus dat zij zijn vriendin "uitmaakt". Ik denk dat er wel een beetje jaloezie bij komt kijken.

Bardock zei:

Dan nog is het geen excuus dat zij zijn vriendin "uitmaakt". Ik denk dat er wel een beetje jaloezie bij komt kijken.

Klik om te vergroten...

Als je diep in een depressie zit kan het best zijn dat je extra gaat afgeven op mensen die wel gelukkig zijn, omdat het voor jezelf niet lukt.
Maar goed, ik ben geen psycholoog/psychiater en kheb ook geen idee hoe de situatie volledig in elkaar zit. Kan me alleen maar inbeelden dat het enorm frustrerend moet zijn als je ouders een relatie tegenwerken.

MrM@tthijs zei:

Idem broeder.

Klik om te vergroten...

Positive turn of events: ze heeft me toegevoegd op facebook en in pm gezegd dat ze snel door moest en misschien volgende week tijd heeft om eens af te spreken + nr gegeven.

Hoe staan jullie erover als een bepaalde jongen/meisje die al een tijdje kent (>3jaar), met wie je samen naar dezelfde middelbaar ging, dezelfde richting studeerde en in alle jaren dezelfde klas zat, vaak met mekaar afspreken, uitstapjes doen, blijven logeren, weekendje weg? Basically, je zou kunnen zeggen dat hij/zij je soulmate is. En je bent er zeker van dat er sprake is van gevoelens naar elkaar toe, maar dat jullie rustig willen ombouwen. Er wordt niks expliciet over besproken, maar jullie zijn er zeker van dat jullie een oogje hebben op elkaar. En als hij/zij de volgende woorden zegt: "Ik geef veel om je", "Je betekent veel voor mij", "Ik weet niet wat het is, ik weet niet waarom, maar telkens ik je weer zie of aan je denkt, word ik blij?"

Kortom dit zijn toch geen zinnen die je zomaar zegt, zeker als je mekaar al een tijdje mekaar beter ken.

Wat zijn jullie meningen erover?

PS: Er is geen sprake van een vroegere relatie.

Tartarus zei:

Alles is gezegd geweest wat moest gezegd zijn. Dat van die familie hadden we soms een ruzie over want ik moest maar 'Russisch' leren spreken. Nuja ik kon de basis een beetje maar om een hele taal te leren...
En ja die sleur heb ik zelf in handen, maar we kwamen er niet uit ...

Klik om te vergroten...

Ik weet niet wat de russische tradities zijn, maar ik heb de meeste van mijn schoonfamilie nog maar 3x gezien op drie jaar ofzo. Dat je er niet uitkwam ligt aan beide mensen in de relatie hé. Aleja, goed dat ge het eindelijk gezegd hebt maar probeer het nu niet goed te praten hé. Tis uw eigen fout.

En ik hoop voor u dat er binnenkort geen gekke Rus aan uw deur staat met een mes

Proto zei:

Als je diep in een depressie zit kan het best zijn dat je extra gaat afgeven op mensen die wel gelukkig zijn, omdat het voor jezelf niet lukt.
Maar goed, ik ben geen psycholoog/psychiater en kheb ook geen idee hoe de situatie volledig in elkaar zit. Kan me alleen maar inbeelden dat het enorm frustrerend moet zijn als je ouders een relatie tegenwerken.

Klik om te vergroten...

Ik kan dat wel begrijpen, maar je gunt het toch wel aan een persoon, zeker als je eigen kinderen zijn. Ik kan er niet bijkomen dat ik de de geluk van mijn kinderen in de weg sta (mijn zinsbouw klopt wrs langs geen kanten )

Tja, ik ben tenslotte geen ouder

Bardock zei:

Ik kan dat wel begrijpen, maar je gunt het toch wel aan een persoon, zeker als je eigen kinderen zijn. Ik kan er niet bijkomen dat ik de de geluk van mijn kinderen in de weg sta (mijn zinsbouw klopt wrs langs geen kanten )

Tja, ik ben tenslotte geen ouder

Klik om te vergroten...

Ja normaal zou je dat denken, maar bij depressieve mensen is dat net niet het geval.
Andere hun geluk is net weeral bevestiging van hoe slecht zij het niet hebben en hoe slecht zij hun niet moeten voelen.
Daarom dat depressieve mensen eigenlijk liever met andere depressieve omgaan.

Het is een foute denkwijze van onze normale emotionele toestand toe te passen om een echte depressie. Een echte depressie dat is geen lachertje en zou ik zelfs mijn ergste vijand niet willen toewensen.

Bardock zei:

Ik kan dat wel begrijpen, maar je gunt het toch wel aan een persoon, zeker als je eigen kinderen zijn. Ik kan er niet bijkomen dat ik de de geluk van mijn kinderen in de weg sta (mijn zinsbouw klopt wrs langs geen kanten )

Tja, ik ben tenslotte geen ouder

Klik om te vergroten...

Ja normaal zou je dat denken, maar bij depressieve mensen is dat net niet het geval.
Andere hun geluk is net weeral bevestiging van hoe slecht zij het niet hebben en hoe slecht zij hun niet moeten voelen.
Daarom dat depressieve mensen eigenlijk liever met andere depressieve omgaan.

Het is een foute denkwijze van onze normale emotionele toestand toe te passen om een echte depressie. Een echte depressie dat is geen lachertje en zou ik zelfs mijn ergste vijand niet willen toewensen.

Kennaah zei:

Ja normaal zou je dat denken, maar bij depressieve mensen is dat net niet het geval.
Andere hun geluk is net weeral bevestiging van hoe slecht zij het niet hebben en hoe slecht zij hun niet moeten voelen.
Daarom dat depressieve mensen eigenlijk liever met andere depressieve omgaan.

Het is een foute denkwijze van onze normale emotionele toestand toe te passen om een echte depressie. Een echte depressie dat is geen lachertje en zou ik zelfs mijn ergste vijand niet willen toewensen.

Klik om te vergroten...

Ik ook niet!

Bardock zei:

"Ik geef veel om je", "Je betekent veel voor mij", "Ik weet niet wat het is, ik weet niet waarom, maar telkens ik je weer zie of aan je denkt, word ik blij?"

Klik om te vergroten...

Op dat moment draait ge ze binnen of ge wordt gefriendzoned for life

Vrouwen kunnen zo dwaas zijn om te zeggen dat het maar vriendschappelijk bedoeld was maar soit, ik zou het risico nemen. Als ze u daardoor als vriend laat vallen (omdat ze het niet "zo" bedoelde) tja haar verlies dan zou ik zeggen

Hayrus zei:

Positive turn of events: ze heeft me toegevoegd op facebook en in pm gezegd dat ze snel door moest en misschien volgende week tijd heeft om eens af te spreken + nr gegeven.

Klik om te vergroten...

Aight back on track!

gumball4000 zei:

Oma sprak vroeger slecht over onze relatie, nu 3 jaar later ziet ze dat het serieus is, wil ze ons uitnodigen zodat ze mn vriendin leert kennen..maar mn vriendin wil ni omdat ze haar al had beoordeeld voor haar nog maar te zien.

Klik om te vergroten...

Ik zou zeggen: een relatie is geven en nemen. Soms doe je wel eens dingen tegen je zin, gewoon omdat je weet dat je je partner daarmee een plezier doet. Ik zou haar vragen om dit voor jou te doen, om je oma voor jou een kans te geven. Als ze van je houdt, doet ze dat heus wel

gumball4000 zei:

Onverwacht gaat eigenlijk moeilijk, ze wonen 150km (Frankrijk) van mekaar . Moest het nu 5km zijn ofzo, dan ging dat idd nog .
Maar mn vriendin wordt enkel aanvaard door de kant van mijn vader (oma, nicht, oom,..).
Thuis is ze niet welkom (door iets dat in het begin van de relatie is gebeurd ==> ze werd zonder reden het zwarte schaap voor mijn ma. Mn pa volgde maar, maar dacht er het zijne over)
Dus thuis is ze ook ni geweest..=/. En mn ma gebruikt(e) haar eigenlijk als chantagemiddel. "ja we hebben ruzie, ze moet nooit komen"..en dan een week later "als ge een goe rapport hebt, mag ze komen"...en dan benk er door en ist van "Kheb da nooit gezegd, ze komt pas als ge uw diploma hebt".. echt zo super kinderachtig.
We zijn nu inmiddels 3 jaar verder en die "drukkingsmidddelen" werken al lang niet meer

M'n ma is ook enig kind en heeft zich ook altijd zo gedragen, zelfs in de relatie met mijn vader.. ik neem nu maar een stom voorbeeld. Mn pa vraagt welk dessert we wille eet: pakweg Yohurt of koeken...maar het is maar 1 van de 2 voor ons allen. Mn broer, pa en ikzelf zegge vb "koeke", maar zij yoghurt==> Het wordt yoghurt..
Mn pa zegt iets tegen haar..zo verloopt het gesprek
==> pa "zeg, mn collega opt werk"...(zin nieens afgemaakt)
ma onderbreekt em gewoon direct "Zeg khad weer wa voor in de winkel zenne"..

Last but not least zei mn ma vroeger vaak zaken tegen mij gelijk "kheb u nooit als kind gewild" of "khoop da ge na uw diploma nimeer verder studeert, kwil u na uw studies nimeer zien", echt gewoon zoiets zegge om me te kwetsen..
En als ik dan gewoon haar neus op de feiten druk (ni persé over haar opmerkingen, maar int algemeen) is het van "zeg, waarom doet ge zo tege mij? Kheb u toch nooit iets misdaan", terwijl ik gewoon een feit vertel..

Dit weekend hadden we effe een meningsverschil en plots kwam zei af met "uw Marina moet nimmer afkomen ze!", maar mn vriendin kwam dus totaal niet ter sprake gedurende da meningsverschil, ma ze zei da dus gewoon om me op een gevoelig punt te raken.
Deze keer heb ik me ni late doen, omdak haar gezever grondig beu werd (eerst de opmerking da ze me ni wou, dan zegge da ze me later nimeer wou zien en dan mn vriendin er zonder reden bij betrekke en haar nieens bij haar voornaam noemen, maar gewoon "marina" noemen) waardoor ik gewoon antwoordde: "Ma ik denk ni da ze na 3 jaar u ni gezien te hebben, plots zin zal hebbe om uw mottige kop te zien ze".. ==> Ze praat al 2 dage nimeer tege mij en ze begon op da moment te wene.
Sorry ze, ma moet ik me dan altijd respectvol opstelle als ze constant op mn kop kakt?

Sorry het moest er gewoon even uit..

Klik om te vergroten...

Ik herken het... mijn moeder is wel te vergelijken met de jouwe. Alleen heeft zij nu echt niemand meer. Ze heeft iedereen weg gejaagd uit haar leven, ze is nu helemaal verbitterd en eenzaam. En ik weet dat ze eigenlijk psychologische hulp nodig heeft, maar dat zal ze nooit aanvaarden. Ik ken haar daar veel te goed voor.

WarCry-dude zei:

Amai Gumball, wat een situatie daar bij uw thuis.

Weet ge, ik heb spijtig genoeg een soortgelijke relatie met mijn ma. Da's iets verschrikkelijk moeilijks om mee om te gaan. No way dat ge maar moet tolereren dat ze uw zo behandelt. Letterlijk in uw gezicht zeggen dat ze uw niet wilt en zo grof uw lief afkraken. Alstublieft seg. 't Is ook zo typisch om dan te horen dat ze begint te bleiten en zegt dat ze uw nooit iets misdaan heeft.

Ikzelf ben nu al vrij lang het huis uit maar ik vind dat nog altijd zeer moeilijk om mee om te gaan. Naast de rottigheid zijn er vlakken waarop wel goed voor mij gezorgd is geweest en uiteindelijk hebt ge maar 1 mama en 1 papa. Ik ben nu heel veel op zoek naar een balans. Wat kan ik van mijn ma verwachten en wat niet? Welke delen van mezelf stel ik open en welke niet? Wat tolereer ik en wat niet? etc.

Sterkte in ieder geval.

Klik om te vergroten...

Ik vind het ook moeilijk om die "balans" te vinden. Het ene moment wil ik gewoon breken met mijn moeder (of met beide ouders eigenlijk), en het andere zit ik mezelf weer door alle bochten te wringen en dingen te doen waar ik zelf ongelukkig van word, gewoon om haar niet teleur te stellen en om haar maar weer wat blijer te maken.

Ik zeg eerlijk dat ik echt alleen maar contact met haar hou omdat ik de enige ben die ze nog heeft. Ik doe het echt uit medelijden. Zielig eigenlijk, maar toch vind ik het niet verkeerd van me. Het is misschien niet eerlijk tegenover haar, maar het is tenminste wel menselijk.

Ik hoef het niet te doen omdat ik "slechts 1 moeder" heb, want uiteindelijk heeft ze me enkel gebaard en me van alle materialistische spullen voorzien. Maar liefde of andere belangrijke dingen heb ik nooit echt ervaren.
En ik heb trouwens sinds enkele jaren wel een soort van 2de moeder: mijn schoonmoeder. Dat is zo'n schat van en vrouw, ik wou zo vaak dat ik haar had gehad als moeder, of tenminste een moeder als haar. Ik zeg haar dat ook, dat verdient ze wel. Gelukkig heb ik zo'n goeie relatie met mijn schoonmoeder, iets wat niet iedereen kan zeggen!

WarCry-dude zei:

Yep. 100% herkenbaar. Zo de goede dingen die ze voor uw doet achteraf tegen uw gebruiken. Een schuldgevoel aanpraten als het ware. Ik raad uw aan om Het Drama van het Begaafde Kind van Alice Miller eens te lezen. Ik heb daaruit enorm veel over mezelf geleerd. Misschien kan het voor uw ook iets betekenen.

Zo snel mogelijk vertrekken zoals sommigen zeggen ben ik niet noodzakelijk mee akkoord. Het is nog altijd uw moeder en wat voor iemand ze ook is, ze zal heel uw leven uw moeder blijven. Het is imo vooral aanvaarden dat ge jammer genoeg een heel slechte relatie hebt met uw moeder en uwzelf daar voldoende tegen verdedigen. Als ge uw te hard gaat verdedigen door bijvoorbeeld alleen te gaan wonen en het contact te verbreken dan is dat overcompensatie imo. Het is echt heel moeilijk om daar de juiste balans in te vinden.

Gumball noemt hier een paar goede dingen op die zijn moeder voor hem gedaan heeft en ik ken ze natuurlijk niet maar volgens mij waren die ook gemeend van haar. Als ge haar helemaal buiten sluit, dan geraakt ge die dingen ook kwijt. Daarom, heel moeilijk om zo'n balans te maken.

Ik moet wel toegeven dat ik enorm ben open gebloeid eens ik op kot gegaan ben. Dat was niet alleen toe te schrijven aan mijn situatie thuis maar ik ben zeker dat het er voor iets tussen zat. Bezoeken thuis zijn ook altijd wat moeilijk maar ik ben wel blij dat ze er zijn.

Klik om te vergroten...

Ik ben thans ook vertrokken zo snel ik kon. Het hangt er echt vanaf of je op dat moment nog/al in staat bent om jezelf niet te kwetsbaar open te stellen. Als je echt dagelijks zo ongelukkig bent en het je zo hard raakt dat je elke dag zit te janken, dat je elke dag voelt dat je haar haat en dat je maar één ding wil: daar weg gaan... dan kun je beter gaan van zodra je kan.
Voor mij was de situatie echt niet meer houdbaar.

Ik moet wel zeggen dat ik een SERIEUZE klap heb gekregen ongeveer een jaar nadat ik daar weg was. De eerste geluksmomenten waren voorbij en ik verwachtte niet dat die gelukszalige momenten en gevoelens zouden wegebben. Ze maakten plaats voor het "gewone" leven. Maar aangezien ik dat nooit had gekend, was het een klap in men gezicht. Ik verwachtte het ultieme geluk maar werd teleurgesteld en kreeg het 'gewone dagelijkse leven'. Dat was ff een bittere pil en ontnuchtering van jewelste. Ik had teveel verwacht, dacht dat mijn geluk vanzelf zou volgen eens ik daar weg zou zijn, maar niets is minder waar.
Voor je geluk moet je vechten!

gumball4000 zei:

Onverwacht gaat eigenlijk moeilijk, ze wonen 150km (Frankrijk) van mekaar . Moest het nu 5km zijn ofzo, dan ging dat idd nog .
Maar mn vriendin wordt enkel aanvaard door de kant van mijn vader (oma, nicht, oom,..).
Thuis is ze niet welkom (door iets dat in het begin van de relatie is gebeurd ==> ze werd zonder reden het zwarte schaap voor mijn ma. Mn pa volgde maar, maar dacht er het zijne over)
Dus thuis is ze ook ni geweest..=/. En mn ma gebruikt(e) haar eigenlijk als chantagemiddel. "ja we hebben ruzie, ze moet nooit komen"..en dan een week later "als ge een goe rapport hebt, mag ze komen"...en dan benk er door en ist van "Kheb da nooit gezegd, ze komt pas als ge uw diploma hebt".. echt zo super kinderachtig.
We zijn nu inmiddels 3 jaar verder en die "drukkingsmidddelen" werken al lang niet meer

M'n ma is ook enig kind en heeft zich ook altijd zo gedragen, zelfs in de relatie met mijn vader.. ik neem nu maar een stom voorbeeld. Mn pa vraagt welk dessert we wille eet: pakweg Yohurt of koeken...maar het is maar 1 van de 2 voor ons allen. Mn broer, pa en ikzelf zegge vb "koeke", maar zij yoghurt==> Het wordt yoghurt..
Mn pa zegt iets tegen haar..zo verloopt het gesprek
==> pa "zeg, mn collega opt werk"...(zin nieens afgemaakt)
ma onderbreekt em gewoon direct "Zeg khad weer wa voor in de winkel zenne"..

Last but not least zei mn ma vroeger vaak zaken tegen mij gelijk "kheb u nooit als kind gewild" of "khoop da ge na uw diploma nimeer verder studeert, kwil u na uw studies nimeer zien", echt gewoon zoiets zegge om me te kwetsen..
En als ik dan gewoon haar neus op de feiten druk (ni persé over haar opmerkingen, maar int algemeen) is het van "zeg, waarom doet ge zo tege mij? Kheb u toch nooit iets misdaan", terwijl ik gewoon een feit vertel..

Dit weekend hadden we effe een meningsverschil en plots kwam zei af met "uw Marina moet nimmer afkomen ze!", maar mn vriendin kwam dus totaal niet ter sprake gedurende da meningsverschil, ma ze zei da dus gewoon om me op een gevoelig punt te raken.
Deze keer heb ik me ni late doen, omdak haar gezever grondig beu werd (eerst de opmerking da ze me ni wou, dan zegge da ze me later nimeer wou zien en dan mn vriendin er zonder reden bij betrekke en haar nieens bij haar voornaam noemen, maar gewoon "marina" noemen) waardoor ik gewoon antwoordde: "Ma ik denk ni da ze na 3 jaar u ni gezien te hebben, plots zin zal hebbe om uw mottige kop te zien ze".. ==> Ze praat al 2 dage nimeer tege mij en ze begon op da moment te wene.
Sorry ze, ma moet ik me dan altijd respectvol opstelle als ze constant op mn kop kakt?

Sorry het moest er gewoon even uit..

Klik om te vergroten...

Ik vind dat verschrikkelijk, moeders die zeggen dat ze hun kind niet wilden.
Dat moet zo hard aankomen!
Je gaat daar precies heel sterk mee om, chapeau zenne!

Stimpy zei:

Op dat moment draait ge ze binnen of ge wordt gefriendzoned for life

Vrouwen kunnen zo dwaas zijn om te zeggen dat het maar vriendschappelijk bedoeld was maar soit, ik zou het risico nemen. Als ze u daardoor als vriend laat vallen (omdat ze het niet "zo" bedoelde) tja haar verlies dan zou ik zeggen

Klik om te vergroten...

Ik denk niet dat ik gefriendzoned word/ben. Zij is anders, ik merk wel dat ze niet dat type is die naar andere jongens (subtiel) kijkt of smacht naar hun aandacht, als ik in de buurt ben. Ik ken niet zoveel meisjes, die nog bij hun ouders wonen natuurlijk, die zeggen dat hun "beste" of gewone vriend bij hen mag blijven slapen/logeren. Met uitzondering als het hun vriendjes/liefjes zijn. En veel ouders laten het ook niet toe dat jongens bij hun dochters huis mogen slapen

Het vervelende is dat zij nogal lichtjes opvliegend of geraakt is, als ik puur vriendschappelijk aandacht van andere meisjes. Als het haar vriendinnen, is het geen probleem. Maar als het een onbekende is, of iemand uit mijn vriendenkring, dan jah... Haar "woede" is niet te houden.

Ik was te weten gekomen, of beter gezegd ze had het in groep bij haar thuis toen ze terug kwam van haar sabbatjaar, verteld waar ik aanwezig was, dat ze "vriendje" had in Nieuw-Zeeland tijdens haar sabbatjaar. Wel ja, zonder rekening te houden, vertelde met glorie hoe haar "vriendje" lekker kon zoenen en al (en nee, zij is niet in de koffers gedoken), maar zij hem wel laten vallen, omdat ze niks voor hem voelde. Dat snap ik dus niet. Achteraf bleek ze dat ze niet wist dat ik erbij was. Tja hallo, tenslotte had ze mij uitgenodigd. Bleek ook dat ze niet wilde dat ik er achter zou komen. Rara, ik was erbij toen ze het vertelde. Ze zei dat ze niks voor die jongen voelde, er was geen chemisch tussen hen, maar toch had zij met hem gezoend en noemde zij haar "vriendje". Wel ja, die jongen heeft haar uit zijn vriendenlijst en facebook verwijderd en dat meisje in kwestie was verbaasd. Niet moeilijk, zij playde met hem. Als ik haar vraag, waarom ze hem "vriendje" noemt terwijl zij duidelijk niks voelde (hoe kan je zelfs een relatie standhouden als zij in België woont en die jongen in Nieuw-Zeeland) en toch met hem zoende, nou ja, ze kan daar geen antwoord geven. Achteraf zegt ze dat ik er niet geen zorgen moest maken, dat ze me steeds "graag ziet". Dat zal wel. Dus ik deed hetzelfde, ik ging naar een studentenfeestje op unief en jah, je kent dat, je spreekt met een meisje, je danst ermee, en ja plots zoent met dat meisje. Natuurlijk heeft één van haar vriendinnen het gezien en natuurlijk rond vertelt. And guess what? Ze was pissed op mij. Waarom? Omdat ik toevallig met een meisje zoende. Zegt ze dan: "Ik had niet verwacht dat je zo'n jongen was. Ik dacht dat je anders was.". Ik antwoordde: "Tja, waar haal jij het lef vandaan om mij te verwijten? Jij zoende die kerel daar in Nieuw-Zeeland toch. Het verschil tussen mij en jou is 1) ik noem haar niet mijn "vriendin", 2) ik loop niet te schreeuwen dat ik "een vriendin" heb, 3) ik heb niet de intentie om het te verbergen, maar ik zou dat ook niet verkondigen en 4) ik playde niet met haar aka. ik kwets niet zomaar mensen en spel ook niet met hun gevoelens. Jij zou beter eens naar jezelf moeten kijken, vooral je iemand commentaar geef. Jij bent niet beter dan mij. Ok, we zijn even schuldig, maar je bent het ergste vanal. Zeker als je zegt: "Ik geef veel om je", "Je betekent veel voor mij", "Ik weet niet wat het is, ik weet niet waarom, maar telkens ik je weer zie of aan je denkt, word ik blij." "

Ze doet natuurlijk wat ze wil, maar ze moet mij niet voor de domme houden door deze zinnen te zeggen en/of profiteren van mijn persoonlijkheid (ik ben nogal een stille, waardoor mensen ze onderschatten en denken dat ik niks "durf" met meisjes. Wel wrong!)

Je kunt het al raden. Je negeerde mij compleet voor de komende 2 maanden. Ze antwoordde niet meer op mijn berichten, mijn oproepen. En nog durft ze haar vriendinnen op pad te sturen om mij in het oogje te houden. (ik studeer op ua en zij in leuven ter info)

Dus ja, ik weet niet of ze het waard is. Ik heb geen zin om iets met iemand te beginnen die voorliegt en een dubbelspel speelt. Op vlak van jongens vind ik haar niet betrouwbaar en twijfel ik gezegd aan haar eerlijkheid. Ik heb wel sinds die gebeurtenis wel een andere beeld van haar gekregen. Ik wist niet dat ze een "sletterige" kant had. En ik heb vernomen dat het niet de eerste keer is dat ze zoiets doet.

Saphira zei:

Het enige wat uit je verhaal naar voor komt is de jaloezie op het feit dat je vrienden met meerdere personen naar bed gegaan zijn en jij maar één meisje hebt gehad.

Klik om te vergroten...

Ik lees toch iets helemaal anders, namelijk het relaas van iemand die aan het afwegen is of hij al dan niet bij zijn huidige partner moet blijven (en op zoek naar raad deze draad een beeld van zijn situatie probeert te geven).

Ik ben het akkoord met Ruben. Ik heb ik de indruk dat hij lang heeft afgewogen en beslist heeft om de relatie te beëindigen. Als ik hier lees hoe hij er zich bij voelt en hoe dat meisje hem alles vergeeft, inclusief vreemd gaan, dan lijkt mij dat al lang geen gezonde relatie meer en is zijn besluit om ermee te stoppen de juiste keuze.

mwaaaah, een prille relatie is zoooooo schoon