Ik zou, op basis van je verhaal, toch proberen om voorlopig nog thuis te blijven wonen. Ik versta dat er veel ruzie is en misschien bekijk ik het ook te licht, maar het lijkt mij niets fundamenteels... Als je begrijpt wat ik bedoel? Er is irritatie, jij vindt je stiefpapa te streng of te star, hij vindt jou (of je vriendin) onbeleefd. Maar tegelijk zeg je wel dat hij zelf zegt dat hij jou als zijn eigen zoon ziet, dus er is toch wel iets van liefde, affectie en aanvaarding, lijkt mij. Nogmaals, misschien bekijk ik het verkeerd, maar ik vind het allemaal niet zó onoverkomelijk. Als het echt niet lukt tussen jullie twee kan je ook proberen om elkaar zoveel mogelijk te negeren (dat doe ik hier ook thuis). Wel redelijk blijven en een bijdrage leveren in het huishouden en niks 'verkeerds' doen, maar gewoon zorgen dat er zo weinig mogelijk op elkaars tenen wordt getrapt. Een soort zakelijke houding, bijna, waarbij je de gevoelige onderwerpen ontwijkt of toch diplomatisch blijft. Dat is niet gezellig, nee, maar wel leefbaar.
Het lijkt mij alleszins heel wat gemakkelijker dan 3-4 jaar bij je vriendin gaan wonen. Ik heb het zelf een jaar gedaan, bij de moeder van mijn toenmalige vriend gaan wonen, en dat is toch niet simpel hoor. Vroeg of laat heb jij of hebben zij bepaalde irritaties die je uit beleefdheid niet direct wil of durft uiten (want hoe je het draait of keert, je kent elkaar niet zo goed als in een gewone familie), waardoor je je uiteindelijk niet meer thuis voelt, er constant spanningen zijn want die zaken blijven maar aanslepen terwijl de ander van niks weet,... Bovendien zit je vriendin er dan middenin en moet zij constant bemiddelaar spelen. Nu, het kan wel hoor, zoals Non ook zei, maar het is écht geen simpelere situatie dan wat je nu beschrijft. Je gaat ineens bij mensen wonen die je eigenlijk niet zo goed kent, je wordt geconfronteerd met elkaars (storende) gewoontes, soms ben je het oneens met elkaar,... Er zal alleszins veel over moeten worden gepraat en het moet allemaal wel open en bespreekbaar blijven, want die band zoals in een gewoon gezin is er niet, of veel minder.
Om nu maar een dom voorbeeld te geven... Als ik hier vies loop, of mijn ma loopt hier vies, tja, dan is dat zo. Dan rol ik eens met mijn ogen (of zij
), er wordt eens gezucht en soms wordt er eens iets op een geïrriteerde toon gezegd of er wordt eens met een deur gegooid. Daar kijkt niemand van op en daarna is het ook weer over. Bij een bijna vreemd gezin weet je echt niet hoe je daarop moet reageren, dat is echt heel raar. Omdat mensen meestal gewoon beleefd zijn tegen gasten. Je gaat het dan ook snel persoonlijk nemen, je denkt dat je iets verkeerd doet, je durft het eigenlijk niet zo goed aan te kaarten,... Allez, 't wordt al snel een soort neerwaartse spiraal, als er daar niet over gepraat wordt. Je zit een beetje tussen familielid en gast in en da's soms wel raar.
bijna perfect, haar mond had iets meer een O moeten vormen
