Smiles_ zei:
Als ik dat lees van Glashelder, lijkt het me alsof ze zich diep vanbinnen gewoon schaamt voor Mark, wetende dat het geen normale situatie is.
Allez, das mijn gedacht (als occasioneel meelezer hier)
Ik denk dat je wat meer posts van mij moet lezen
Ik kreeg hier ooit de bedenking van iemand of ik geen stoornis had waarbij iemand geen schaamte kent.
Smiles_ zei:
Ik ging af op die post dat ze hem dus na 5 jaar voor het eerst ging voorstellen aan haar familie, de redenen waarom het zolang duurde en die ze aanhaalde vind ik eerlijk gezegd nogal flauwe excuses waarom het zolang duurde.
En als ze dan zegt: 'gaan ze het niet awkward vinden enzovoort"....
En hier op een forum schrijven is ook nog iets anders dan hoe het in er het echt aan toegaat hé.
Heb hier eens iets gelezen van dat hij ergens ondergedoken was, maar dat ontkende en dan ziek blijk te zijn en ze hem dan zocht maar niet vond etc en dat ze dan dacht dat hij een dubbelleven leidde. Enfin, nogal bizar
(@Glas: zie dit niet als kritiek)
Tja, de reden waarom het zo lang duurde? Simpel: Mark wou niet. Hij durfde niet, hij bedacht altijd allerlei excuses (een andere keer, als het eens past, de komende keer, als we eens tijd hebben) en op een bepaald moment heb ik het ook opgegeven hoor. Ik heb hem wel een paar keer duidelijk gemaakt dat als hij het echt serieus meent, dat moment van familie ontmoeten er sowieso zal aankomen (want ik kan moeilijk gaan samenwonen met iemand die mijn familie nog nooit gezien heeft, da's ook zo raar). Kort gezegd: het lag alleszins niet aan mij, ik wou niet liever.
"Gaan ze het niet awkward vinden..." Ik weet niet of jij al veel relaties gehad hebt met iemand die 34 jaar ouder is, maar in zo'n situatie is dat dus wel degelijk een mogelijkheid. Hij is bijna 10 jaar ouder dan mijn pa. Tuurlijk kan dat awkward zijn, mijn ouders hun 'schoonzoon' is ouder dan hen. Hoe reageren ze daarop, behandelen ze hem als "mijn lief" of als "een leeftijdsgenoot" of hoe zit dat dan precies? Da's echt niet simpel hoor, en iedereen heeft tijd nodig gehad om daaraan te wennen. Een paar jaar geleden zat mijn ma nog te schaterlachen bij het idee van Mark op een familiefeest, omdat het gewoon een rare situatie
is. Daar kan ik verder ook niet veel aan doen. Ik schaam mij absoluut niet voor hem, integendeel. Ik ben trots als ik naast hem loop en vandaag was ik trots in het kwadraat.
Je moet (en kan je ook wel) voorstellen dat je lief voorstellen aan de hele familie in één keer voor iederéén stressvol is, en dat zoiets altijd spannend is en dat je je afvraagt of ze hem wel leuk zullen vinden en zal hij zich wel op z'n gemak voelen en zal dat niet raar zijn voor mij, want hoe je bent bij iemand is niet altijd hoe je bent bij je familie. Dus dat ik zo'n dingen dacht vind ik echt niet abnormaal, al helemaal niet in deze situatie waar die zorgen imo gewoon reëel zijn.
Hij is nooit ondergedoken hoor
Ik wist dat hij ziek was en ja, ik vond hem niet maar ik heb intussen al de uitleg gekregen én bewijzen dat hij gewoon zat waar hij zei te zitten op dat moment. Hij schaamde zich er alleen dood voor en wou mij daar absoluut niet op bezoek hebben.
Monalisa zei:
Ik ben benieuwd naar Glashelder haar verslag van vandaag.
Het was verschrikkelijk
Haha, nee. Enkel de eerste 4u van mijn dag waren verschrikkelijk: wachten of hij nu toch echt wel zou komen of (zoals wel vaker gebeurt) op het laatste moment afzeggen... En om 10u07 kreeg ik het bericht dat hij onderweg was. Dat was al een goed teken, maar ik zie nog allerlei rare dingen gebeuren zoals "poppeke ik heb een platte band" of whatever. Maar toen stond hij hier ineens voor de deur
Helemaal uitgedost voor het lentefeest. En hij kwam binnen en begroette mijn hondje en gaf mijn papa, mijn mama, mijn zus en haar lief een hand. Ondertussen was iedereen hier een beetje aan het flippen want "waar is mijn sjaal welke schoenen moet ik aandoen doe jij een jas aan de hond moet nog naar buiten waar is het cadeautje!"
Dus toen stond Mark maar een beetje te kijken en hij zei niet veel.
In de auto was ik dan nog aan het flippen en ik was zó zenuwachtig. Maar Mark was de kalmte zelve, haha. En toen kwamen we toe en kreeg Mark meteen de vuurdoop want iedereen arriveerde zo'n beetje tegelijk op die parking, haha. Braaf handjes geven en "dag Mark, is het zeker?" en "dag meneer" "zeg maar Fernand hoor" etc. En verder nog wat familiefeestgechat onder elkaar zoals "goh het is koud hé". Dan allemaal naar binnen waar de rest van de familie (het feestvierende gedeelte) al wachtte en waar het gewoon nog eens hetzelfde was: hand geven en begroeten alsof Mark helemaal niet 34 jaar ouder was dan ik
Het helpt natuurlijk enorm dat iedereen dit al járen weet en de meesten hadden ook al foto's van hem gezien dus er waren echt geen gekke blikken of gegniffel of whatever. Alleen van mijn nicht die even oud is als ik, maar dat was naar mij en zo van "alleeeez, hij is echt gekomen!"
In het begin was het nog een beetje raar want tja, zo'n dingen zijn altijd raar, dan sta je daar met de hele familie in een cirkeltje, niet goed weten wat nu de bedoeling is, of je mag gaan zitten, of we nu al hapjes en drankjes krijgen, etc. Toen bleef ik nog wel bij hem in de buurt, om hem voor te stellen aan de laatkomers en om hem wat te laten socializen. "Kijk, dit is die tante met wie ik naar Leonard Cohen ben geweest." Ondertussen was hij ook al een gesprek begonnen met mijn pa over zijn camera. Af en toe gingen we naar buiten om een sigaretje te roken en naja, dan raak je ook al snel in gesprek met de andere rokers.
Tijdens het eten zat ik tussen allemaal mannen
Mark links, de vriend van m'n zus rechts, m'n pa tegenover mij, een nonkel schuin tegenover en daar nog eens naast de vriend van m'n nicht. Dus toen ging het over voetbal en champagne en weet ik veel wat. Die nonkel spreekt dan nog Frans dus daar kon ik ook niet echt in meespreken. En het gesprek over de judo was ik toen ook al beu, dus toen maar iets anders gaan doen. En vanaf dan liep het eigenlijk heel vlot, Mark praatte spontaan met zo'n beetje alles en iedereen, af en toe gingen we samen sigaretje roken, lachen om de mopjes die gemaakt werden,... Hij kon z'n eigen dus wel goed bezig houden en was heel sociaal, niet dat hij bang in een hoekje zat of zo
En hij is gebleven tot 17u45
Ik dacht echt dat hij ging vluchten na het dessert, haha (herinner je nieuwsjaarsavond, 12u10 was hij naar huis). Maar hij heeft zelfs nog helpen opruimen, als eerste begonnen en dan tegen mij mopperen van allez, ga je niks doen, help ook eens mee :') Maar daarna was ik dus doodmoe, Mark volgens mij ook en de sigaretten waren op
Het was dus eigenlijk... perfect.
Iedereen vond hem leuk, hij vond iedereen leuk (behalve de obligate zatte nonkel die uiteindelijk eindigde in een relaas van hoe de zus van zijn dode vrouw zo lekker pijpt, wtfffffff) en ik kan echt geen enkel dingetje verzinnen dat niet goed of minder goed is gegaan. Behalve dat ik nu dood- en doodmoe ben en morgen op freaking excursie moet in freaking Gent met de freaking fiets en daardoor om freaking 6u30 moet opstaan en aaaahhhkillmenow.
PS: ik wou ook nog vertellen dat hij bij het weggaan mijn mama en oma een gelukkige moedertjesdag heeft gewenst en 3 kussen heeft gegeven en zich afvroeg of hij niet iets hadden moeten meebrengen voor mijn mama haar moedertjesdag maar dat mag ik niet zeggen van Lorim want dat is niet belangrijk. MAAR WEL SUPERLIEF SO THERE.
PPS: die zatte nonkel is geen familie van mij
Broer van de stiefpa van mijn nicht, of zo.
/glashelderstylez post met minuut-tot-minuut verslag én beschrijving van de tafelzetting
Maar uiteindelijk na héél veel moeite en traantjes en onzekerheid en zelfs een periode elkaar helemaal niet zien is het wel goed gekomen. Hij heeft het nu wel aanvaard. Dat zei hij mij de laatste paar maanden wel al, maar vandaag heeft hij het echt bewezen 
(SPOILER! 
