Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 21

Tzal dus vooral die laatste zin zijn Let vooral op dat ge niet al uw bruggen opblaast door ze nu te pushen. Zoiets moet ge tijd geven. Ik zie mijn beste maten ook niet iedere week ze, ook al wonen we in dezelfde gemeente. Zoiets gebeurt toch vanzelf? Ik snap haar eigenlijk wel, waarschijnlijk heeft ze door dat ge haar afwijzing nog niet volledig verwerkt hebt en wilt ze rare situaties vermijden.

n9ne zei:

Tzal dus vooral die laatste zin zijn Let vooral op dat ge niet al uw bruggen opblaast door ze nu te pushen. Zoiets moet ge tijd geven. Ik zie mijn beste maten ook niet iedere week ze, ook al wonen we in dezelfde gemeente. Zoiets gebeurt toch vanzelf? Ik snap haar eigenlijk wel, waarschijnlijk heeft ze door dat ge haar afwijzing nog niet volledig verwerkt hebt en wilt ze rare situaties vermijden.

Klik om te vergroten...

Ik snap haar ook wel, maar aan de andere kant: het gaat hier ook ni over iedere week he, ik wil haar bv. zien in de paasvakantie, maar zij vindt da te vroeg, en in de zomervakantie zou ze dan wel willen. Alsof het dan ineens wel gemakkelijk gaat zijn om mij terug te zien? Ik wil haar gewoon vaker zien en die eerste keer gaat sowieso moeilijk zijn.

Antwerp1 zei:

Ik snap haar ook wel, maar aan de andere kant: het gaat hier ook ni over iedere week he, ik wil haar bv. zien in de paasvakantie, maar zij vindt da te vroeg, en in de zomervakantie zou ze dan wel willen. Alsof het dan ineens wel gemakkelijk gaat zijn om mij terug te zien? Ik wil haar gewoon vaker zien en die eerste keer gaat sowieso moeilijk zijn.

Klik om te vergroten...

Alleen al het feit dat ge er zo'n drama van maakt en haar zo hard wilt zien, vind ik 'verdacht' snap haar op een manier wel.

Antwerp1 zei:

Ik snap haar ook wel, maar aan de andere kant: het gaat hier ook ni over iedere week he, ik wil haar bv. zien in de paasvakantie, maar zij vindt da te vroeg, en in de zomervakantie zou ze dan wel willen. Alsof het dan ineens wel gemakkelijk gaat zijn om mij terug te zien? Ik wil haar gewoon vaker zien en die eerste keer gaat sowieso moeilijk zijn.

Klik om te vergroten...

Manu zei:

Alleen al het feit dat ge er zo'n drama van maakt en haar zo hard wilt zien, vind ik 'verdacht' snap haar op een manier wel.

Klik om te vergroten...

Dit dus. Je wilt haar gewoon zien omdat je haar nog steeds wil, maar zij wil jou niet. Redelijk duidelijk waarom ze niet wil afspreken hé.

Weet ik. Maar als ze zegt dat ze vrienden wil blijven, en dan toch ni wilt afspreken omdat ze da geen goei idee vindt, tja...
We moeten daar toch als volwassen mensen mee om kunnen?
En ja ik hoop nog op haar, maar ik vertrek nu van het idee "ik doe gewoon, en zie wel wat ervan komt, wie weet slaat de vonk nog over, en zo niet, jammer dan, maar dan heb ik het tenminste geprobeerd en kunnen we gewoon vrienden zijn."
Ale het is ni dat ik mij ineens op haar ga smijten he

Lorim zei:

Zeg Cadiuro, ik ben ff weggeweest, hebt ge uw verhaal hier nu nog gedaan in de voorbije week?

Klik om te vergroten...

Nope, kzal updateje doen deze namiddag.

Tis nog steeds ni 100% in de sjakos, dat kan ik al zeggen, maar dat kan ook door overmatig zorgen maken zijn. Nog steeds, ja

Deze namiddag meer details.

Antwerp1 zei:

Weet ik. Maar als ze zegt dat ze vrienden wil blijven, en dan toch ni wilt afspreken omdat ze da geen goei idee vindt, tja...
We moeten daar toch als volwassen mensen mee om kunnen?
En ja ik hoop nog op haar, maar ik vertrek nu van het idee "ik doe gewoon, en zie wel wat ervan komt, wie weet slaat de vonk nog over, en zo niet, jammer dan, maar dan heb ik het tenminste geprobeerd en kunnen we gewoon vrienden zijn."
Ale het is ni dat ik mij ineens op haar ga smijten he

Klik om te vergroten...

Euh, het is een heel volwassen manier van handelen om te zeggen: "bon, hij voelt iets voor mij, ik niet voor hem, misschien kan ik beter wat afstand nemen en houden om de dingen voor hem niet ingewikkelder te maken." En voila, ze heeft 100% gelijk, want gij loopt er blijkbaar nog altijd achter en en hoopt door er mee af te spreken dat de vonk nog zal overslaan. Beurgh, mensen die zich altijd verschuilen achter dat "ze vergooit onze vriendschap, hoe durft ze, she owes me!" - schildje...

"Hoe pak ik mijn eigenbelang zodanig in dat het een cadeautje lijkt." - Theo Maassen

Was ook het eerste dat ik dacht na het lezen van misschien slaat de vonk nog over.
Lijkt me dat ge nog hoopt dat het lukt.

Nagels met koppen hier, da geef ik gerust toe. Maar ge kunt mijn standpunt toch ook snappen? Ik weet zelf wel dat de kans dat het alsnog iets wordt heel erg klein is. Maar als we allebei nog vrienden willen zijn, moeten we toch sowieso afspreken? Zelfs in deze situatie is vriendschap langs facebook waardeloos.

Op dit moment is het u niet om haar vriendschap te doen, maar iets anders. En zij zal dat bewust of onbewust wel aanvoelen.
Trouwens, waarom zou je jezelf de kwelling aan doen van met haar vriendschappelijk af te spreken, terwijl heel uw wezen haar waarschijnlijk wil kussen enz?

Die timeout gaat op lange termijn ook nuttig zijn voor jou, al zie je dat nu uiteraard niet zo. Dus misschien zelfs dat keuvelen via FB op dit moment laten gaan. Da's allemaal niet gemakkelijk, maar ook niet onoverkomelijk en er zijn weinig andere opties (op dit moment )

Momenteel wel, ongeveer 4 maanden in een relatie nu en kan nog steeds geen genoeg krijgen van haar!

Bon, updateje dus.

De beginsituatie: heel erg veel interesse in een meisje, heb er intussen tweemaal mee gekust, zij heeft ook interesse in mij. Hoe ver die interesse gaat, is momenteel de grote vraag.

We zijn nu dik anderhalve week verder en ik heb er niet meer persoonlijk mee kunnen afspreken. De dag nadat we hebben gekust voor de tweede maal (dat was beide eerder zat maar dan ook heel intens muilen) hebben we elkaar gezien op school, maar dat was met veel andere mensen bij. Ik chat en sms er nog steeds redelijk wat mee.
Vorige vrijdag ging ze na haar les op café met haar klasgenoten (die ik eigenlijk niet ken). Ze heeft me meegevraagd; massas goed teken uiteraard. Meegeweest, gezellig naast elkaar gezeten (been tegen elkaar, maar dat was deels omdat we beide grote mensen zijn en er nu niet overdreven veel plaats was; toch, ze had er geen problemen mee precies, niet zo oncomfortabel zitten schuiven, absoluut niet zelfs). Gezellige namiddag gehad, maar niets van "echte" interactie omdat haar vrienden er dan bij waren.

Ook nu heb ik nog steeds geen kans gehad om ermee af te spreken. Khad ze gevraagd, maar ze kon niet (ik heb al van een gemeenschappelijke vriendin gehoord dat het niet gewoon een smoesje was, dat ze het echt superdruk heeft). Ze ging me laten weten wanneer ze kon, maar daar is sindsdien weer met geen woord over gerept. Maar ik ga nog eventjes geduldig afwachten, tmoet ni altijd van mijne kant komen e. Alleja, wete.

De slechte tekenen zijn dus dat we nog niet kunnen afspreken hebben en dat ik soms het gevoel heb dat het initiatief (zelfs voor chatgesprekken etc) veel van mijn kant komt.
De goeie tekenen daarintegen zijn dat we wel nog steeds veel chatten, dat ze me meevraagt op café met haar vrienden. Die nacht twee weken geleden heeft zij ook eigenlijk het initiatief genomen om te kussen (ik had dat speciaal niet gedaan omwille van een gesprek dat ze ni wilde rushen). Ook van haar vriendinnen lijken af en toe hints te komen over "ons", maar dat zijn mensen die ik slechts weinig ken en dus weinig kan interpreteren. Misschien zeggen die gewoon altijd zo'n dingen, dat weet ik niet.

Al bij al nog steeds meer goeie dan slechte tekenen, ik denk dat ik gewoon pech heb dat ze net in een drukke periode zit.

Het vervelende is dan nog dat van mijn vrienden veel mensen verhalen beginnen te horen en dus denken dat ik nu effectief een vaste vriendin heb, wat nog veel gezegd is over de huidige situatie. Tprobleem is dat da dan via via bij haar kan komen en daar dan slecht op zou kunnen reageren. Of goed, natuurlijk. Haar vriendinnen leken zich toch ook al bewust te zijn van mijn bestaan, dusja.

Daarom dat ik hier ook niet veel gepost had, echt iets substantieels is er niet gebeurd sinds vorige keer.

Mijn excuses voor de vele vreemde zinsconstructies in mijn post. Ik ben te lui om ze te verbeteren, ik geef dat eerlijk toe.

Als ik alle contact met haar voor onbepaalde tijd verbreek, is het gedaan. We studeren allebei af in juni, zij gaat een job zoeken en ik ook. Vanaf dat we beide werken (in in Antwerpen, zij in Limburg), gaat die zich nimmer bezighouden met het terug opnemen van contact met een jongen die destijds verliefd op haar was. En ik ook ni trouwens, zeker ni moest ze van straat zijn geraakt.

Bon, nog 3,5 weken alvorens ik naar mijn vriendin vertrek.

Ondertussen word ik hier gewoon gek. Ik trek het niet meer.
Nooit gedacht dat ik het zo moeilijk zou hebben om ocharme 2 maanden van mijn vriendin gescheiden te zijn. Ik ga slapen met zij in mijn hoofd, ik sta op en zij is het eerste waar ik aan denk, zelfs op mijn werk voel ik dat mijn productiviteit er onder lijdt omdat ik me niet 100% kan focussen.
Het steekt mij echt tegen, want dat zuigt gewoon alle energie uit je (zowel mentaal als fysiek trouwens). Ik "sleep" mij gewoon doorheen de dagen tot ik kan vertrekken (om het nu eens heel dramatisch te omschrijven :')).

Nu goed, aan de andere kant is dit alles heel positief. Na een dikke 3 jaar heeft me dit dan wel meer dan voldoende duidelijk gemaakt dat ik me geen leven meer zonder haar kan voorstellen.
Maar door ons verschil in leefwereld (zij studeert nog, ik werk) vrees ik dat ze mij niet zal kunnen geven wat ik verlang. Haar afwezigheid heeft me echt "veranderd" om het zo te zeggen. Ik wil mijn leven met haar beginnen, en dus gaan samen wonen en alles wat ermee gepaard gaat. Ik zie dat ook wekelijks van mijn vrienden en het begint mij meer en meer pijn te doen om telkens te denken "ik wil dat ook" (zelfs al zit het hem in hele kleine dingetjes). Zij klapt echter toe wanneer ze nog maar het woord "samen wonen" hoort vallen - en gezien ze studente is kan ik dat ergens begrijpen, maar toch... Ik heb ook mijn verlangens. En neen, haar stage in het buitenland zal haar niet veranderd hebben in dit opzicht (misschien zelfs integendeel...).


Voilà, long story short enzo.


Laat de 9lives-zalving nu maar beginnen.

Antwerp1 zei:

Als ik alle contact met haar voor onbepaalde tijd verbreek, is het gedaan. We studeren allebei af in juni, zij gaat een job zoeken en ik ook. Vanaf dat we beide werken (in in Antwerpen, zij in Limburg), gaat die zich nimmer bezighouden met het terug opnemen van contact met een jongen die destijds verliefd op haar was. En ik ook ni trouwens, zeker ni moest ze van straat zijn geraakt.

Klik om te vergroten...

Waarom wil je vriendschap met iemand die je niet meer zou opzoeken? Fuck dat. Stop es met uwe lul te denken.

Schwimm zei:

Bon, nog 3,5 weken alvorens ik naar mijn vriendin vertrek.

Ondertussen word ik hier gewoon gek. Ik trek het niet meer.
Nooit gedacht dat ik het zo moeilijk zou hebben om ocharme 2 maanden van mijn vriendin gescheiden te zijn. Ik ga slapen met zij in mijn hoofd, ik sta op en zij is het eerste waar ik aan denk, zelfs op mijn werk voel ik dat mijn productiviteit er onder lijdt omdat ik me niet 100% kan focussen.
Het steekt mij echt tegen, want dat zuigt gewoon alle energie uit je (zowel mentaal als fysiek trouwens). Ik "sleep" mij gewoon doorheen de dagen tot ik kan vertrekken (om het nu eens heel dramatisch te omschrijven :')).

Nu goed, aan de andere kant is dit alles heel positief. Na een dikke 3 jaar heeft me dit dan wel meer dan voldoende duidelijk gemaakt dat ik me geen leven meer zonder haar kan voorstellen.
Maar door ons verschil in leefwereld (zij studeert nog, ik werk) vrees ik dat ze mij niet zal kunnen geven wat ik verlang. Haar afwezigheid heeft me echt "veranderd" om het zo te zeggen. Ik wil mijn leven met haar beginnen, en dus gaan samen wonen en alles wat ermee gepaard gaat. Ik zie dat ook wekelijks van mijn vrienden en het begint mij meer en meer pijn te doen om telkens te denken "ik wil dat ook" (zelfs al zit het hem in hele kleine dingetjes). Zij klapt echter toe wanneer ze nog maar het woord "samen wonen" hoort vallen - en gezien ze studente is kan ik dat ergens begrijpen, maar toch... Ik heb ook mijn verlangens. En neen, haar stage in het buitenland zal haar niet veranderd hebben in dit opzicht (misschien zelfs integendeel...).


Voilà, long story short enzo.


Laat de 9lives-zalving nu maar beginnen.

Klik om te vergroten...

Hoever staat ze in haar studies? Stage betekent toch dat ze bijna afgestudeerd is of niet?

Inderdaad, ze zit in het laatste jaar van haar professionele bachelor. Maar ze zou graag nog iets bijdoen. Wat ze nu op het oog heeft, duurt gelukkig maar 1 jaar. 't Is echter verre van zeker dat ze daar zal toegelaten worden, dus eventueel arriveert ze nog ergens anders.

Ik bedoel maar: heb er begrip voor dat je als student niet wilt samenwonen wegens je vrijheid, etc (ben tenslotte zelf ook 21 geweest, haar huidige leeftijd dus). Maar ik voel "van binnen" dat ik er klaar voor ben en ik ben het beu om te wachten. Je moet weten dat ik in juni al 2 jaar afgestudeerd zal zijn en sindsdien thuis bij mijn ouders woon. Dus dat is al allemaal tijd dat ik "gewacht" heb.
En ja, ze verdient geen geld. Maar als haar ouders een kot betalen kunnen we imo even goed samen iets huren.

Ik heb dus mijn professionele leven op de rails ondertussen, en het doet me pijn om niet mijn privéleven helemaal met haar te kunnen delen. Heb het met andere woorden gehad met die "studentenrelatie". Je weet wel: eens afspreken hier, een cinema daar, eens komen eten ginder, etc. Neen, ik wil meer intens met haar samen zijn en, dus, samen leven.
(No offence voor de mensen die nog dergelijke relatie hebben, natuurlijk. Ik ben gewoon 24 dus heb andere verlangens, that's all.)

'k ga zelfs beginnen met joggen omdat zij jogt als dat niet lief is

een jog-afspraakje ^^

en nog halvelings een citytrip aan het plannen zo uit het niets.

En ik die bang was dat het game-over was ad:

er is weer hoop ^^

Schwimm zei:

Inderdaad, ze zit in het laatste jaar van haar professionele bachelor. Maar ze zou graag nog iets bijdoen. Wat ze nu op het oog heeft, duurt gelukkig maar 1 jaar. 't Is echter verre van zeker dat ze daar zal toegelaten worden, dus eventueel arriveert ze nog ergens anders.

Ik bedoel maar: heb er begrip voor dat je als student niet wilt samenwonen wegens je vrijheid, etc (ben tenslotte zelf ook 21 geweest, haar huidige leeftijd dus). Maar ik voel "van binnen" dat ik er klaar voor ben en ik ben het beu om te wachten. Je moet weten dat ik in juni al 2 jaar afgestudeerd zal zijn en sindsdien thuis bij mijn ouders woon. Dus dat is al allemaal tijd dat ik "gewacht" heb.
En ja, ze verdient geen geld. Maar als haar ouders een kot betalen kunnen we imo even goed samen iets huren.

Ik heb dus mijn professionele leven op de rails ondertussen, en het doet me pijn om niet mijn privéleven helemaal met haar te kunnen delen. Heb het met andere woorden gehad met die "studentenrelatie". Je weet wel: eens afspreken hier, een cinema daar, eens komen eten ginder, etc. Neen, ik wil meer intens met haar samen zijn en, dus, samen leven.
(No offence voor de mensen die nog dergelijke relatie hebben, natuurlijk. Ik ben gewoon 24 dus heb andere verlangens, that's all.)

Klik om te vergroten...

Totaal begrijpbaar. Maar je kan ze moeilijk laten schieten omdat ze nog niet wil samenwonen hé. Misschien betert het wel eens je ze terug ziet?

Schwimm zei:

Inderdaad, ze zit in het laatste jaar van haar professionele bachelor. Maar ze zou graag nog iets bijdoen. Wat ze nu op het oog heeft, duurt gelukkig maar 1 jaar. 't Is echter verre van zeker dat ze daar zal toegelaten worden, dus eventueel arriveert ze nog ergens anders.

Ik bedoel maar: heb er begrip voor dat je als student niet wilt samenwonen wegens je vrijheid, etc (ben tenslotte zelf ook 21 geweest, haar huidige leeftijd dus). Maar ik voel "van binnen" dat ik er klaar voor ben en ik ben het beu om te wachten. Je moet weten dat ik in juni al 2 jaar afgestudeerd zal zijn en sindsdien thuis bij mijn ouders woon. Dus dat is al allemaal tijd dat ik "gewacht" heb.
En ja, ze verdient geen geld. Maar als haar ouders een kot betalen kunnen we imo even goed samen iets huren.

Ik heb dus mijn professionele leven op de rails ondertussen, en het doet me pijn om niet mijn privéleven helemaal met haar te kunnen delen. Heb het met andere woorden gehad met die "studentenrelatie". Je weet wel: eens afspreken hier, een cinema daar, eens komen eten ginder, etc. Neen, ik wil meer intens met haar samen zijn en, dus, samen leven.
(No offence voor de mensen die nog dergelijke relatie hebben, natuurlijk. Ik ben gewoon 24 dus heb andere verlangens, that's all.)

Klik om te vergroten...

Je kan toch ook altijd alleen gaan wonen zonder je vriendin?
Het is niet omdat je vriendin nog studeert dat jij nog bij je ouders moet blijven wonen eh.

n9ne zei:

Waarom wil je vriendschap met iemand die je niet meer zou opzoeken? Fuck dat. Stop es met uwe lul te denken.

Klik om te vergroten...

Wanneer en waarom zou ik haar dan terug contacteren? Als ik m'n leven op orde heb en geen geen gevoelens meer voor haar heb? Met de kans dat die dan terugkomen en het spelleke weer opnieuw kan beginnen? Als ik erin geslaagd ben om haar (deels) uit m'n gedachten te bannen, ga ik toch ni plots weer staan springen om die vriendschap terug op te bouwen?