Wat mij de laatste tijd wat stoort is de 'druk' van de 'maatschappij' om per se een vriend(in) te moeten hebben. Ik ken een paar mensen die daar echt meester in zijn. Ge wordt al bijna abnormaal beschouwd als ge zegt dat ge feitelijk niet echt geïnteresseerd zijt in een relatie, of toch niet echt op zoek. En dan stellen ze vragen à la 'wilt gij ooit kinderen?', 'wilt gij dan nooit een vriendin?' Als je dan zegt dat dat uw voorlopig niet interesseert laten ze uitschijnen alsof ge zielig zijt. Een bewuste keuze, dat geloven ze niet. Nuja, ik krijg die opmerkingen wel vaak van mensen die al oneindig veel relaties hebben gekend, gescheiden zijn, ... ik zwijg dan en denk er het mijne van.
Maar, op de duur begint ge daar dus wel over na te denken, en te denken dat ge misschien toch wat meer moeite zou moeten doen, maar wil ik dat écht wel? Of is het eerder om 'te slagen in de maatschappij'? Het kan nooit kwaad... Ge blijft immers niet eeuwig jong, en de 'goei' zijn allemaal al bezet. En met 2 gaat alles ook zoveel gemakkelijker (bv woning kopen etc), maar ik stel mij dan ook de vraag of ik dan zoveel gelukkiger ga zijn. Als je praktisch altijd uw goesting gedaan hebt zal het niet makkelijk zijn om toch wat rekening te moeten houden met een ander. Ik ken mezelf en ik betrap mij erop dat ik mij aan het kleinste stoor bij iemand, dus ze zal al van verre huize mogen zijn om mij uit mijn kot te lokken.
Maar, de laatste tijd kom ik nogal vaak een leuk ding tegen, ik weet niets van haar, maar misschien toch eens proberen aan te spreken, vriendschappelijk bekijken en zien of ze zo leuk is alsof ze eruit ziet.