glashelder zei:
(Ik weet natuurlijk niet hoe de breuk precies in elkaar zat en wat de reden en zo is, maar ik zal me maar baseren op de gemiddelde breuk.)
Dan toch maar even een situatieschets, ik heb toch zin om het allemaal op te schrijven:
Wij hebben elkaar leren kennen toen ik 18, zij 16 was. Als ik daar nu op terugblik vind ik dat zeer vroeg, maar de leeftijd en het leeftijdsverschil heeft ons echt nooit in de weg gestaan.
Als we slechte momenten of discussies hadden, dan was dat eigenlijk maar over één iets: ik die te weinig van me liet horen. De laatste keer (ik denk voor deze zomer) heb ik hier echt werk van gemaakt omdat ik besefte dat het iets voor haar betekende en sindsdien is ook alles goed op dat vlak.
Momenteel waren meer dan 2.5 jaar samen.
Nu is ze een 4-tal dagen geleden nogal afstandelijk beginnen doen (zeer weinig sturen, niet bellen) en ging ze nogal veel weg met haar vrienden. Ik gaf hier niet veel gevolg aan, er zijn zo van die drukkeren periodes, heb ik ook wel.
Maar plots deze ochtend de woorden "We moeten praten". Ik had zo'n misselijk voorgevoel, maar snapte niet waarom. Er was gewoonweg geen reden om het te beëindigen.
In haar uitleg heb ik verstaan dat we blijkbaar elk ons eigen wereld hadden, elk ons eigen vrienden en nooit samen weg gingen. Het klopt dat ik nooit interesse heb getoond in haar vrienden, maar dat geldt evenzeer andersom. Daarbij komt niet dat ik het niet geprobeerd heb, die laatste dagen heb ik zelf nog voorgesteld om mee te gaan met haar, maar ze weigerde.
Het punt waarin ik volledig akkoord ben (hoewel ze dit zelf niet expliciet gezegd heeft) is dat onze relatie een 'gewoonte' was geworden. Minder samen weggaan, geen speciale momenten meer. Nochtans zijn dit zaken die, in mijn ogen, perfect kunnen veranderen (en die ik wil veranderen, net zoals ik dat weinigvanmelatenhoren-probleem heb veranderd). Ik bedoel, dat is net de hele point van een relatie, samen eraan werken, samen gelukkiger worden. En het is op die argumenten dat ze zei dat ze gewoonweg niet wil, dat ze alleen wil zijn. Dat snap ik niet. Alsof de liefde op een kleine week plots volledig kan verdwijnen, zonder expliciete aanleiding (we hebben het deze zomer echt goed gehad, er was niks merkbaar aan haar gedrag). Ook heb ik voorgesteld (hoe belachelijk ik dit ook vind, maar op zo'n moment...) om een tijdelijke break in te lassen om zo haar vrijheid te bieden (haar vrijheid die ze n.b. de laatste dagen echt wel heeft gehad). Andere aangehaalde zaken waren dat ik vb. niet mee wou naar pkp met haar en haar vrienden (reden: ik betaal geen 150 voor groepen die me niet aanspreken). Maar again: zulke zaken kunnen perfect veranderd worden in de toekomst.
Ondertussen zit ik mezelf hier te overtuigen dat het nog goed kan komen, omdat ikzelf geen onoplosbaar probleem zie.
Soit, ik zou nog lang kunnen doorgaan, maar ga mijn wall of text hier beëindigen. Morgen proberen naar m'n vakantiejob gaan en dan zien hoe het gaat. Doet deugd om zoiets al uit te typen.
.
Net zoals de 3 andere handdoeken die ik die dag meegebracht had, just in case