Ik ben dan ook niet alleen hé. Niet alsof ik een kluizenaar ben of zo, ik heb vrienden en familie die ik apprecieer en graag zie. Een gemis van die afhankelijkheid heb ik zeker niet, als ik al eens twijfel over mijn levensstijl dan is het door "druk" van derden.
Uiteindelijk gaat die twijfel al even snel weg als dat ze komt, het is gewoon de zoveelste emotie die ervaren moet worden in plaats van de emotie jou te laten beheersen. Ik ondervind alleszins geen leegte of iets dat als een leegte kan beschreven worden. Zelf als ik op zoek ga naar zo'n leegte vind ik enkel iets dat wringt omdat het overduidelijk niet strookt met de verwachtingen van de samenleving.
Je zegt dat uw vriend een leegte opgevuld heeft die je al lang als storend ervoer, hoe kan je die leegte dan beschrijven? Heb je nooit het gevoel dat je om die leegte op te vullen een bepaalde prijs hebt moeten betalen?
.