Heb ik hier ook wel al vaker gezien, jongens van rond die leeftijd die helemaal verbaasd zijn dat hun eerste (of tweede) vriendinnetje het gedaan maakt. Ik weet niet, je kan toch niet verwachten dat je +60 jaar samen blijft met je eerste vriendinnetje? Zijn mannen dan sneller geneigd om zich te schikken in zo'n situatie? Of vrouwen lastiger op dat vlak (willen sneller iets anders, van het leven proeven, etc)? Of -om bepaalde clichés te gebruiken- zijn jongens gewoon tevreden dat ze al 'iets' hebben kunnen krijgen en zijn ze te onzeker om het allemaal nog eens opnieuw te proberen, terwijl vrouwen wéten dat ze beter kunnen krijgen?
Zomaar wat gedachtes op basis van deze threads. Sommige jongens zijn heel onzeker en zien het krijgen van een meisje als een gevecht dat ze moeten leveren (een gevecht met zichzelf!). Dus áls ze dan in een relatie zitten, zijn ze misschien sneller geneigd om gewoon bij dat meisje te blijven, uit angst om het niet 'nog eens te kunnen klaarspelen'.
Of, wat ook goed kan, meisjes denken veel te veel na over dingen en gaan alles kapotanalyseren waardoor ze enorm veel tijd besteden aan het analyseren van hun relaties (samen met de vriendinnen, natuurlijk
) en dus wel eens tot de conclusie komen dat het tóch niet je dat is.
Terwijl jongens het al snel best vinden.
Of zo?
Die is dat dan weer dom genoeg op andere manieren. Tuurlijk kan het zijn dat de relatie niet werkt, maar ik heb het er anderen zien doen om de meest debiele redenen. Plus het feit is dat praktisch de vent altijd de moeite moet doen om die tamme vrouwen uit hun schelp te krijgen tenzij je het ideaalbeeld bent in hun fucked up little head...(en dan heb ik het op het margi-ideaalbeeld)ad:
